Πάσχος Μανδραβέλης ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Η πολιτική τού «λα σουσουρελά»...

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: AΠOΓPAΦEΣ

Στην ξεκαρδιστική κωμωδία του Ντίνου Δημόπουλου «Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη», ο Δημήτρης Νικολαΐδης εμφανίζεται ως Παναγιώτης, ένας απατεωνίσκος που για να βγάλει ένα μεροκάματο κάνει τον καθηγητή των Ιταλικών χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα. Σε ό,τι τον ρωτάνε απαντά κάτι ακατάληπτο όπως «Κουέστα σερενάτα κον ουν φιλ ντι βότσε, σι πουό καντάρ ουν ιναμοράτο, αλ ιναμοράτα, λα σουσουρελά, λα σουσουρελά...».

Κάπως έτσι είναι και η επικοινωνιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά σε ό,τι αφορά τα ακατάληπτα στο ευρύ κοινό οικονομικά θέματα. Σε κάθε ερώτηση απαντούν «λα σουσουρελά, λα σουσουρελά». Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί ο μαθηματικός υπολογισμός του πρωθυπουργού ότι «πριν από λίγες μέρες βγήκε το αποτέλεσμα του πρωτογενούς πλεονάσματος 4,2%. Ξέρετε τι προέβλεπε το ΔΝΤ μόλις τον περασμένο Οκτώβρη; 0,1% του ΑΕΠ. 42 φορές λιγότερο... Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι μας ζητούσαν 42 φορές περισσότερα μέτρα από αυτά που η ελληνική οικονομία έπρεπε να πάρει για να φτάσουμε στους στόχους του προγράμματος» (ΑΝΤ1 25.4.2017).

Θα συμφωνήσουμε ότι τα μαθηματικά δεν είναι το δυνατό σημείο του κ. Αλέξη Τσίπρα, εξ ου και η αξέχαστη αναφορά του στη μεταστροφή των 360 μοιρών. Αλλά τι σχέση έχει η πρόβλεψη για πρωτογενές πλεόνασμα να διαιρεθεί με αυτό που με χίλια φορολογικά βάσανα πετύχαμε; Κι όπως σωστά πρωτοπαρατήρησε ο συνάδελφος κ. Δημήτρης Τσιόδρας, «μας ζητούσαν, λέει, τα μέτρα επί 42 φορές. Με δεδομένο ότι παίρνει μέτρα 3,6 δισ., ζητούσαν δηλαδή μέτρα 160 δισ.;».

Κάπως έτσι είναι και το επικοινωνιακό εύρημα του ΣΥΡΙΖΑ ότι «η συμφωνία έχει μηδενικό δημοσιονομικό ισοζύγιο. Οσα ευρώ είναι η επιβάρυνση άλλα τόσα ευρώ είναι και η ελάφρυνση που θα φέρει».

Μηδενικό δεν θα είναι, διότι αφορά το επιπλέον του 3,5%. Αλλά το θέμα δεν είναι τι θα κάνουμε με το επιπλέον του 3,5%· ο στόχος είναι υπερβολικός. Οι δανειστές δεν ζητούν το 3,5% για να κάνουν τη ζωή τους δύσκολη και να τρέχουν οι υπουργοί στο «Χίλτον». Χρειάζεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, για να αποπληρώνεται μέρος του χρέους έτσι ώστε να καταστεί –στα χαρτιά τουλάχιστον– βιώσιμο. Αλλά ακόμη κι αν ίσχυε ο εν λόγω παραλογισμός, το μηδενικό ισοζύγιο θα μπορούσε να μεταφραστεί κι αλλιώς: όσα παίρνουν από επιπλέον φόρους, θα τα κάνουν προσλήψεις μετακλητών. Τι πιο καλή «δημοσιονομική ουδετερότητα» μπορούσε να ονειρευτεί μια παλαιοκομματική κυβέρνηση;

Το χειρότερο όμως είναι ότι με τις φορομπηχτικές πολιτικές της κυβέρνησης για να επιτύχει το πλεόνασμα του 3,9% (στραγγίζοντας κατ’ ουσίαν κάθε ικμάδα της οικονομίας) υπονομεύεται ο στόχος απομείωσης του χρέους. Δηλαδή η πολιτική μας επιχειρηματολογία μέχρι σήμερα είναι ότι το χρέος είναι δυσβάσταχτο επειδή η εξυπηρέτησή του απαιτεί πλεονάσματα της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ επί μακρόν, κάτι που δεν θα αφήσει την ελληνική οικονομία να σηκώσει κεφάλι. Τι απαντά σε αυτό ο πρωθυπουργός; «Αποδείξαμε ότι δεν είναι άπιαστο όνειρο να πιάσουμε το 3,5% όπως κάποιοι έλεγαν». Λογικά, θα μας πουν οι απέναντι: αφού τα πετυχαίνετε, ποιος ο λόγος απομείωσης του χρέους; «Λα σουσουρελά, λα σουσουρελά», θα πει η κυβέρνηση, αλλά αυτά είναι καλά μόνο για ιθαγενείς τύπου Τούλας Σπανού, την οποία στην ταινία υποδύεται η Κατερίνα Γιουλάκη...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ