ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Ενα 24ωρο με τον ηθοποιό Λάζαρο Γεωργακόπουλο

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ

08.00 - 12.00
Συνήθως, κατά τις 08.00 σηκώνομαι από το κρεβάτι όταν έχω πρόβες. Αν έχω κάποιο γύρισμα, σπάνια πια, πιο νωρίς, κατά τις 06.00. Μια καλημέρα με την Ιωάννα προτού πάει σχολείο. Μετά ο πρώτος καφές –πάντα ελληνικός–, τα πρώτα τσιγάρα –δυστυχώς πολλά–, οι πρώτες κουβέντες με τη Μαρία. Τα δύο σκυλάκια γύρω μας· χοροπηδούν. Θέλουν προσοχή και φυσικά φαγητό. Οι πιο ωραίες ώρες, αυτές οι πρωινές, για μελέτη. Πάντα στην κουζίνα, μου αρέσει η θέα από τα παράθυρα, πολλά δέντρα. Kαι πάντα σε καρέκλα για εγρήγορση, ποτέ σε καναπέ. Και φυσικά μόνο στην κουζίνα «επιτρέπεται» το κάπνισμα και πάντα με κλειστές πόρτες. Αυτόν τον καιρό, δύο έργα ταυτόχρονα. Τα πράγματα που με ενδιαφέρουν όλο και λιγοστεύουν με τον χρόνο, οπότε όταν έρχονται, έστω και μαζί, δεν τα αφήνω, και ας είναι πολύ κουραστικό. Το να μαθαίνω κείμενα, ευτυχώς, ακόμη μου είναι πολύ εύκολο. Η μνήμη μου πια επιλεκτική. Κρατάει αυτά που χρειάζεται και όλα τα άλλα τα πετάει. Μετά ο δεύτερος καφές, άλλα τσιγάρα. Ο συνδυασμός των δύο από τους μεγαλύτερους εθισμούς μου. Ταυτόχρονα κάποια τηλέφωνα με φίλους. Τα νέα τους, τα δικά μου, σκέψεις για το θέατρο, για την πολιτική κατάσταση. Ο μαυροπίνακας απέναντι μού υπενθυμίζει τις υποχρεώσεις της ημέρας, ραντεβού ή ψώνια. Ο,τι προλάβω μέχρι την πρόβα.

12.00 - 19.00
Αυτόν τον καιρό, η πρώτη μου πρόβα συνήθως στις 12.00. «Δηλητήριο» της Λοτ Φέικεμανς στο θέατρο Faust (έκανε πρεμιέρα στις 21 Απριλίου). Η Ρούλα, η Εύρη, ο Σπύρος, η Ευθυμία. Μετά ο «Εραστής» του Πίντερ στο Υπόγειο του Τέχνης (στις 24 Απριλίου). Η Μίνα, η Ευτυχία, η Μαρία, ο Γιάννης, τα παιδιά του φροντιστηρίου. Δύο οικογένειες. Κάθε φορά, σε κάθε παράσταση, δημιουργούνται οικογένειες. Αλλοτε ωραίες και ευτυχισμένες οικογένειες, άλλοτε όχι, αλλά οι δεσμοί είναι μεγάλοι. Το βίωμα της θεατρικής πράξης είναι μεγάλο. Φανερώνεις τον εαυτό σου στον άλλον, ο άλλος σε σένα. Εχει κάτι από την ερωτική πράξη, είτε αυτή είναι επιτυχημένη είτε αποτυχημένη. Αυτή η έκθεση στον άλλον και μετά στο κοινό είναι μια τόσο θαρραλέα πράξη, τόσο μεγάλη εμπειρία, σχεδόν θυσιαστική, που αναπόφευκτα μας ενώνει. Μόνο που δεν κρατάει για πολύ. Οσο και οι παραστάσεις. Συνήθως. Οταν τελειώσουν, ο καθένας γυρίζει στην προηγούμενη ζωή του, παρότι οι σχέσεις παραμένουν αγαπησιάρικες. Κάθε φορά νομίζεις ότι θα κρατήσεις επαφή και κάθε φορά χάνεσαι. Τις περισσότερες φορές. Λίγοι οι φίλοι ζωής που μένουν μέσα από αυτήν τη διαδικασία. Ελάχιστοι. Οι επαφές εφήμερες, όπως και η φύση του θεάτρου. Αναπόφευκτο.

19.00 - ...
Οταν τελειώσουν οι πρόβες μου, επιστροφή στο σπίτι. Για λίγη ώρα στον καναπέ. Ξεκούραση. Κάποια τηλέφωνα, λίγη τηλεόραση. Ειδήσεις. Λίγο σερφάρισμα στο Διαδίκτυο, email, διάβασμα, μουσική... H Μαρία ετοιμάζεται για το θέατρο, φεύγει, η Ιωάννα διαβάζει, έτσι λέει, μια αγκαλιά μαζί της, σπάνια πια. Εφηβεία... Μιλάμε, όμως, πολύ. Τα προβλήματά της, τα δικά μου. Ενα τσιγάρο μαζί –το ονομάζει «ποιοτικό χρόνο με τον πατέρα μου»– πάντα στην κουζίνα! Μετά, φίλοι, συναντήσεις, όχι κάθε μέρα πια, για ποτό ή για φαγητό, μετά το θέατρο έρχεται η Μαρία να μας βρει. Συζητήσεις και πολύ γέλιο. Ευτυχώς, μπορούμε ακόμη να γελάμε πολύ. Και ευτυχώς, διατηρώ φιλίες πολλών χρόνων, που όσο και να χανόμαστε λόγω δουλειάς, είναι σαν να είμαστε κάθε μέρα μαζί. Επειτα, σπίτι. Μια μεγάλη βόλτα με τα σκυλιά. Τα τελευταία τσιγάρα της ημέρας, που γίνονται όλο και περισσότερα, με τη σκέψη ότι αύριο πρέπει να το κόψω. Μετά, λίγο διάβασμα στο κρεβάτι. Με χαλαρώνει. Κλείνοντας τα μάτια μου αναλογίζομαι όλη την ημέρα μου. Τις ατμόσφαιρες, τα συναισθήματά μου, τις σκέψεις μου, τι ειπώθηκε, πώς ειπώθηκε, πώς ένιωσα, αν μπορώ να επαναφέρω στo σώμα μου την ίδια αίσθηση, σαν μια άσκηση για τη συναισθηματική μου μνήμη, κάτι που το έκανα από μικρός. Ο ύπνος με βρίσκει γεμάτο με αινίγματα.

​​Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος πρωταγωνιστεί, με την Εύρη Σωφρονιάδου και τον Σπύρο Βάρελη, στην παράσταση «Δηλητήριο», που σκηνοθετεί η Ρούλα Πατεράκη στο θέατρο «Faust».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ