ΒΙΒΛΙΟ

500 λέξεις με τον Γιάννη Μπασκόζο

Ο Γιάννης Μπασκόζος είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Εχει σπουδάσει Μαθηματικά, έχει εκπονήσει διδακτορικό στο ΕΚΠΑ με τίτλο «Πολιτιστικές τάσεις στη μεταπολίτευση», εργάζεται από το 1983 ως δημοσιογράφος σε ημερήσια και εβδομαδιαία έντυπα ενώ διευθύνει το ηλεκτρονικό περιοδικό «Ο Αναγνώστης». «Οι ιστορίες από το Μετς» (Κέδρος) είναι η τρίτη του συλλογή διηγημάτων.

Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
«Τα γεγονότα» του Φίλιπ Ροθ (Πόλις), με εκπλήσσει η δύναμη της αυτο-παρατήρησης και το «Στον φεγγίτη του μυαλού του Μιχαήλ Μητσάκη» (Λέμβος), μυθιστορηματική βιογραφία του ξεχασμένου αυτού συγγραφέα από τον Κώστα Ξ. Γιαννόπουλο.

Ποιος ήρωας/ηρωίδα λογοτεχνίας θα θέλατε να είστε και γιατί;
Δεν ταυτίζομαι με τους ήρωες, μόνο κάποιους τους αγαπώ. Οταν ήμουν μικρός με είχε συνεπάρει ο Γιάννης Αγιάννης, φοβόμουν όμως να γίνω σαν αυτόν. Αργότερα μ’ άρεσε ο Βέρθερος του Γκαίτε για τον ρομαντισμό του που φτάνει στα όρια. Πριν από λίγα χρόνια ο Μισέλ Μαρνί, ο μικρός βιβλιόφιλος ήρωας του Γκενασιά στη «Λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων».

Με ποιον συγγραφέα ή ποιητή θα θέλατε να δειπνήσετε;
Θα ήθελα να κουτσόπινα συζητώντας με τον Δημοσθένη Βουτυρά και την παρέα του στου Μήτσου, ένα παλιό διασκεδαστήριο απέναντι από την Πύλη του Αδριανού.

Ποιο ήταν το τελευταίο βιβλίο που σας έκανε να θυμώσετε;
Δεν θυμώνω ποτέ με τα βιβλία. Εχω φετίχ με αυτά, αγαπώ ακόμα και αυτά που δεν μ’ αρέσουν.

Και το τελευταίο που σας συγκίνησε;
Της Μέριλιν Ρόμπινσον «Ρουθ» (Μεταίχμιο), μια ελεγεία για τον κόσμο των κοριτσιών, χαμένων στα βάθη του πουθενά. Από τα ωραιότερα της τελευταίας χρονιάς

Ποιο κλασικό βιβλίο δεν έχετε διαβάσει και ντρέπεστε γι’ αυτό;
Είναι αρκετά αυτά που δεν έχω διαβάσει. Δεν ντρέπομαι, ελπίζω να έχω χρόνο να τα διαβάσω.

Οι «Ιστορίες του Μετς» είναι καθαρόαιμα διηγήματα ή/και μνήμες προσωπικές, βιωματικές;
Είναι διηγήματα που στηρίζονται σε βιώματα. Οπως παρατηρεί κάπου ο Ροθ, με ενδιέφερε να ξαναδώ «τις αναμνήσεις των γεγονότων ως αναμνήσεις φανταστικών απεικονίσεων γι’ αυτά», σήμερα.

Παραδόξως, δεν υπάρχουν πολλά μυθοπλαστικά βιβλία για το Μετς. Χτυπάει πρωτιά το δικό σας;
Δεν είμαι ο πρώτος. Ο Σωτήρης Δημητρίου στα «Οπωροφόρα της Αθήνας» και ο Αντώνης Γκόλτσος, στην «Αφιέρωση» πιο αναλυτικά, έχουν αναφερθεί στην περιοχή. Προσωπικά, θέλησα να τη δω σαν έναν μύθο της γενιάς μου ή καλύτερα της παρέας μου.

Εχετε Fb, Twitter κτλ; Εάν ναι, εμποδίζουν ή εμπλουτίζουν το γράψιμο και το διάβασμα;
Συμμετέχω στα κοινωνικά δίκτυα, κυρίως ως διαχειριστής του «Αναγνώστη», αλλά σπάνια μπαίνω στις συζητήσεις. Μάλλον χάνεις χρόνο αναλισκόμενος σε αυτά τα, γοητευτικά κατά τα άλλα, καφενεία.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ