ΒΙΒΛΙΟ

Ενα 24ωρο με τη στιχουργό, συγγραφέα Αγαθή Δημητρούκα

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ

«Δουλεύω σαν να αυτοεξορίζομαι στο κείμενο και ν’ ακούω τη φωνή του μέσα από την ανάσα των γλυκών φαντασμάτων μου», λέει η στιχουργός και συγγραφέας Αγαθή Δημητρούκα για τις ώρες που περνάει μπροστά στον υπολογιστή.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

07.00
Λίγο πριν λίγο μετά, με ξυπνάνε δύο γάτοι κι ένας σκύλος που τους αρέσει να κοιμούνται μαζί μου. Ωσπου να φάνε το πρωινό τους, κατεβάζω μια κούπα καφέ για να πάρω μπρος. Επειτα, κρατώντας στο ένα χέρι τη δεύτερη κούπα καφέ και στο άλλο το λουρί του σκύλου, βγαίνουμε τη βόλτα μας, με τους δύο γάτους να ακολουθούν ελεύθεροι. Αυτή η ώρα είναι ο μόνος χρόνος ξεγνοιασιάς και πραότητας που μου χαρίζει η πολύπλοκη ζωή μου.

08.00
Στα πεταχτά, βλέπω ειδήσεις και emails. Αν δεν αρκεί το μαγειρεμένο από την προηγούμενη μέρα, συμπληρώνω, ώστε ν’ αφήσω φαγητό για τον γιο μου και τον πατέρα του, που κοιμούνται ακόμα, καθότι ξενύχτηδες. Γράφω στον πίνακα τις δουλειές που θα μοιραστούν. Ως σύγχρονος νομάς, φορτώνω στ’ αυτοκίνητο τον υπολογιστή και δύο τσάντες ΙΚΕΑ: μία με καθαρά ταψιά, κατσαρόλες και τάπερ, και μία με άπλυτα.

09.00
Είμαι ήδη στο τιμόνι, παρέα με μια τρίτη κούπα καφέ, με μια σοκολάτα αμυγδάλου και τον ΒΗΜΑ FM. Λόγω παλαιότητας αυτοκινήτου, οδηγώ στη δεξιά λωρίδα και, στα φανάρια, απαντώ στο κινητό μόνο σε ονόματα, όχι σε αριθμούς: είναι η ώρα των τραπεζών.

10.00
Εχω βάλει πλυντήριο, έχω χαμηλώσει τηλέφωνα, έχω ανοίξει υπολογιστή, έχω αραδιάσει μπουκαλάκια με φυσικά δάκρυα και κολλύρια για την επιπεφυκίτιδα και κάθομαι στο γραφείο μου για να δουλέψω ως συγγραφέας ή ως στιχουργός. Δουλεύω σαν να αυτοεξορίζομαι στο κείμενο και ν’ ακούω τη φωνή του μέσα από την ανάσα των γλυκών φαντασμάτων μου.

13.00
Διάλειμμα για να ξαναδώ ειδήσεις και μηνύματα στον υπολογιστή, να μιλήσω με κάποιον συνεργάτη ή με την οικογένειά μου, ν’ απλώσω τα ρούχα, να φάω κάτι στο πόδι και να ψωνίσω.

14.00
Ξαναπιάνω αυτό που έκανα πριν ή ασχολούμαι με το έργο του Νίκου Γκάτσου, ως κληρονόμος του.

16.00
Ξεγελάω την κούραση μ’ ένα φρούτο, πίνω τον τέταρτο καφέ –νερομπούλι– και απαντώ στα επίμονα τηλεφωνήματα των εισπρακτικών. Καθώς με κάνουν πύραυλο, θυμίζοντάς μου ότι ζούμε μια νέα φεουδαρχία με δεσπότες και δουλοπάροικους, ανοίγω και τον δεύτερο υπολογιστή κι αρχίζω να μεταφράζω: στη μία οθόνη το ισπανικό κείμενο και τα ισπανικά λεξικά, στην άλλη το ελληνικό κείμενο και τα ελληνικά λεξικά.

19.00
Τσιμπολογώντας κάτι για βραδινό, ετοιμάζω το φαγητό της επομένης: ταψί στον φούρνο για μας, κατσαρόλα για τον σκύλο. Αργότερα, ξαναπιάνω τη μετάφραση ή διαβάζω κάποιο βιβλίο, συνήθως με θέμα σχετικό μ’ αυτό που μεταφράζω ή γράφω.

22.00
Ρίχνω άλλη μια ματιά σε ειδήσεις και μηνύματα, ποστάρω κάτι στο Facebook, μιλάω με κάποιον βραδινό φίλο και, καθώς ετοιμάζω τα πράγματά μου για να επιστρέψω στην οικογένεια, όλη μου η ζωή περνάει σαν ταινία κι αρχίζω να μαστιγώνω τον εαυτό μου: ώς πότε θα εμπιστεύεσαι διπρόσωπους κι αδίστακτους; Ως πότε θα υποχωρείς με το αίσθημα «ενός αδύναμου κοριτσιού που το ’χε η φωτιά σημαδέψει»; Ως πότε θα παραδίνεσαι στη λεηλασία; Πάρ’ το απόφαση, άλλαξαν τα μέτρα και τα σταθμά, κάνε την έξοδό σου!

23.00
«Στον πλάνητα οι δρόμοι ευθείς φαντάζουν» κι εγώ, ξαναφορτώνοντας στ’ αυτοκίνητο τον έναν υπολογιστή και τις δύο τσάντες ΙΚΕΑ, μία με καθαρά ρούχα και μία με φαγητά, ξανακάθομαι στο τιμόνι παρέα μ’ έναν πέμπτο καφέ για ώρα ανάγκης και τη φωνή του Μάκη Προβατά στο ραδιόφωνο.

01.00
Εχοντας απολαύσει μία ολόκληρη ώρα οικογενειακής συνοχής, αλλά και βουλιμίας, ξανανοίγω τον υπολογιστή, ώστε, μέσω Skype, με τον ποιητή Αρμάντο Ρομέρο να αναλύσουμε μεταφραστικά προβλήματα στην ποίηση του Γκάτσου, καθώς και σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα.

02.00
Κοιμάμαι πια τόσο κουρασμένη, που χάνω κάθε αίσθηση χώρου, τόπου και προσανατολισμού.

​​Οι δύο τελευταίες μεταφράσεις-ανθολογήσεις της Αγαθής Δημητρούκα είναι: «Τα πόδια σου αγγίζω στο σκοτάδι», με ανέκδοτα ποιήματα του Πάμπλο Νερούδα, και «Χίλιες ερωτικές στιγμές στο έργο του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα» (εκδ. Πατάκη).

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ