Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η κιβωτός του δημοτικού τραγουδιού

Κύριε διευθυντά
Η ΕΡΤ παρουσιάζει μια εκπομπή για το δημοτικό τραγούδι κάθε Κυριακή, ώρα 13.00-15.00. Είναι η ελάχιστη οφειλή της σ’ αυτό το θαυμάσιο δημιούργημα του λαού στο πέρασμα των αιώνων, που ακόμα και ξένους μελετητές συγκίνησε και συγκινεί. Εντούτοις οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί το έχουν απαξιωμένο, απορριμμένο.

Είναι μια πολύ καλή εκπομπή. Λίγες παρατηρήσεις:

1. O παρουσιαστής της μιλάει για λαϊκό τραγούδι και παραδόξως κανείς πρόεδρος πολιτιστικού συλλόγου, οργανωτής χορών, μουσικός δεν επισημαίνει το ατόπημα. Το τραγούδι αυτό δεν είναι λαϊκό, είναι δημοτικό. Ετσι ονομάστηκε από τα βάθη των αιώνων. Ετσι το ονομάζουν ο Ν. Πολίτης, όλοι οι μελετητές του, Ελληνες και ξένοι. Η αβασάνιστη και επιπόλαιη παρονομασία του σε λαϊκό τραγούδι παραπέμπει σε άλλο είδος τραγουδιών της σύγχρονης εποχής.

2. Τους δημοτικούς χορούς της εκπομπής συνήθως τους «σύρουν» άντρες. Αυτό δείχνει την παλαιότερη υποτίμηση της γυναίκας και την υστέρηση των αντρών σε ευγένεια, δείχνει «χωριατιά». Και ο χορός, με άντρες μπροστά και τις γυναίκες πίσω, χάνει πολύ σε χάρη.

3. Πριν από καιρό, σε μια εκπομπή, ένα παιδάκι 10-11 χρόνων χόρεψε ένα τσάμικο στον «τόπο», με πηδήματα, καθίσματα, όμορφα «τσακίσματα». Ο χορός του, το ίδιο, ήταν χάρμα οφθαλμών! Ο παρουσιαστής της εκπομπής όφειλε να το υπερεπαινέσει και να το προβάλει ως υπόδειγμα στη συντήρηση της δημοτικής χορευτικής παράδοσης. Δεν το έκανε. Κρίμα!

Δημητριος Σακκας, Πρώην σύμβουλος του ΚΕΜΕ (Παιδαγωγικό Ινστιτούτο)

Ζητείται φρονιμάδα και πατριωτισμός

Κύριε διευθυντά
Η πρόσφατη «τεχνική συμφωνία» κυβέρνησης - δανειστών έχει αδρά χαρακτηριστικά νέου μνημονίου – δ΄ μνημονίου (αφού το γ΄ λήγει τον Ιούλιο του 2018). Διεθνής πρωτοτυπία η a priori νομοθέτηση μέτρων για τα έτη 2019-2020. Αντάλλαγμα: μέτρα ελάφρυνσης του χρέους, γενικώς και αορίστως, χωρίς δηλαδή προσδιορισμό του μεγέθους ελάφρυνσης. Τα αφεντικά (Βερολίνο + δανειστές) ζητούν από τον κ. Μητσοτάκη να δεσμευτεί ότι θα τηρήσει τη συμφωνία, οψέποτε του… επιτρέψουν να πρωθυπουργεύσει. Λέγεται ότι εκείνος αρνήθηκε (προς το παρόν βεβαίως !).

Η εκλογή Μακρόν στη γαλλική προεδρία ανανεώνει και εγγυάται την αδιατάρακτη συνέχιση της παράδοσης των ιεροφαντών της παγκοσμιοκρατίας (και του λεγόμενου αντιλαϊκισμού) Ευρωπαίων, ελασσόνων ηγετών, Μπλερ, Σρέντερ, Σόιμπλε, Μέρκελ, Ολάντ κ.ά., πάντων εκφραστών του νεοφιλελευθερισμού, του σοσιαλφιλελευθερισμού και της ενσωματωμένης αριστεράς. Κάπου εδώ ξεπροβάλλει το λεγόμενο «σύνδρομο της Στοκχόλμης». Πρόκειται για ψυχολογικό φαινόμενο, όπου τα θύματα ενός εγκλήματος διακατέχονται από θετικά συναισθήματα απέναντι στους θύτες τους. Ταύτιση με τον επιτιθέμενο = τρόπος που το ίδιο το εγώ υπερασπίζεται τον εαυτό του. Δεν ανήκει στο «σύνδρομο της Στοκχόλμης», αλλά κοντεύει να υπαχθεί σε αυτό το λεγόμενο πλεόνασμα. Πληρωμένη απάντηση από τον έμπειρο Γιάννη Μαρίνο: «Και εγώ μπορώ να αποκτήσω πλεόνασμα αν δεν πληρώνω το ενοίκιο, τα δάνειά μου, τον μπακάλη της γειτονιάς, τη ΔΕΗ, τους φόρους μου και έτσι με γεμάτες τσέπες να κάνω ντόλτσε βίτα» (ΒΗΜΑ, 29-30/4/17).
Πώς να  γίνει όμως, αφού «μας κυβερνούν κακομαθημένα πλουσιόπαιδα» (περιέργως Στ. Θεοδωράκης έφα).

Εντοπίζουμε μια σωστή κυβερνητική κίνηση (το καλό να λέγεται). Στη συζήτηση με τους Αμερικανούς για την ανανέωση της συμφωνίας παραχώρησης της Σούδας, εμείς ζητήσαμε πλεονάζον «υλικό μεγάλης ισχύος» (περισσεύει αυτό στις ΗΠΑ), π.χ. δύο υπερσύγχρονα αντιτορπιλικά, κατάλληλα να μεταφέρουν πυραυλικά συστήματα Aegis, και συμφωνία για την αγορά αεροσκαφών F35. Με τους Τούρκους οι Αμερικανοί έχουν υπογράψει, αν και οι τελευταίοι τούς «γράφουν» και συμφώνησαν και με τον Πούτιν για S400.

Η Ελλάδα, ο πιστότερος σύμμαχος των ΗΠΑ, δικαιούται επιτέλους ίση μεταχείριση ανάλογη με αυτήν του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Δυστυχώς η Ουάσιγκτον διακατέχεται από ανίατο φιλοτουρκισμό. Ενώ η Αγκυρα επιμόνως τους κλείνει κατάμουτρα την πόρτα, αποκλείοντάς τους το Ιντσιρλίκ, οι Αμερικανοί τουρκολομπίστες πείθουν τους ιθύνοντες ότι θα τους το παραχωρήσει. Δεν συνέβη 30 χρόνια τώρα και δεν πρόκειται να συμβεί αυτό. Στην Ουάσιγκτον δεν εννοούν να το καταλάβουν και στην Αθήνα οι ημέτεροι δεν καταλαβαίνουν το άλλο, ότι οι Αμερικανοί μάς θεωρούν δεδομένους. Βρέξει-χιονίσει.

 Δυστυχώς και το υποτίθεται ανυπότακτο Ισραήλ στέκεται σούζα μπροστά στη βρωμόγλωσσα του νεοσουλτάνου. Ο Ερντογάν τους έσυρε τα εξ αμάξης μιλώντας σε συνέδριο για τα βακουφικά των Ιεροσολύμων (9/5/17): «Πρόκειται για καθεστώς απαρτχάιντ! Ποια η διαφορά μεταξύ των σημερινών πράξεων της ισραηλινής διοίκησης και των ρατσιστικών και μεροληπτικών πολιτικών που εφάρμοσε απέναντι στους μαύρους η Αμερική στο παρελθόν και νωρίτερα η Νότια Αφρική. Είναι καθήκον του κάθε μουσολμάνου να υπεραπιστεί την Ιερουσαλήμ». Η είδηση δεν βρίσκεται σε αυτά που ξεστόμισε ο ισλαμιστής, αλλά στη χλιαρή, σχεδόν ανύπαρκτη αντίδραση του Ισραήλ, το οποίο αρκέστηκε να καλέσει τον Τούρκο πρέσβη και να του επιδώσει κάποιο κείμενο διαμαρτυρίας!

Κι ενώ το Ισραήλ συνυπέγραψε τη συμφωνία των «4» για τον αγωγό East Med (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ και Ιταλία), από την πρώτη στιγμή αλληθωρίζει προς Τουρκία για δεύτερο αγωγό. Πώς μπορούν ακόμη σοβαρά κράτη να εμπιστεύονται τον απίθανο Ερντογάν;

Είναι πάντως βέβαιο ότι, αν ξεκινήσει ο τουρκικός αγωγός, θα ναυαγήσει ο East Med. Στο μεταξύ ο νεοοθωμανός προχωρεί και με τον Tourkistream με τον Πούτιν. Μύλος η υπόθεση. Σύμπλεγμα περιπεπλεγμένων περιπλοκών!

Από εμάς χρειάζεται «πατριωτισμός και φρονιμάδα», όπως μας εξόρκιζε ο τίμιος Μακρυγιάννης. «Αν έχετε αρετή και ομόνοια, θα ευλογήσει ο Θεός τα έργα σας και σας φωτίσει εις το καλό και θα σας σώσει αυτός όπου σας έσωσε από την τυραγνίαν των Τούρκων» (λόγος στη λαοσύναξη της Αγίας Ειρήνης, αμέσως μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843).

Στελιος Παπαθεμελης, Πρόεδρος Δημοκρατικής Αναγέννησης

Το πέταξες   κάτω. Γιατί;

Κύριε διευθυντά
Παρατηρώ γύρω μου όταν περπατάω τα πεζοδρόμια. Γεμάτα γόπες, μπουκάλια, τσίχλες, χαρτάκια, εισιτήρια από Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, γεμάτα βρώμα. Και δυστυχώς με τη βοήθεια του αέρα τα σκουπίδια μεταφέρονται και στους δρόμους. Δεν είναι λίγες οι φορές που σε μεγάλη λεωφόρο έχει έρθει στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου πλαστική σακούλα ή χαρτοπετσέτα. Πέρα από αυτό, πόσο πιο δύσκολη κάνουμε τη δουλειά των οδοκαθαριστών πετώντας τα σκουπίδια μας από εδώ και από εκεί; Δεν καταλαβαίνω τη λογική των ανθρώπων που έχουν το θράσος να πετούν τα σκουπίδια τους στον δρόμο. Πόσο μάλλον όταν τα πεταμένα σκουπίδια από τον κάδο απέχουν μόλις 5 μέτρα. Αλλωστε οι κάδοι είναι ακριβώς φτιαγμένοι γι’ αυτό τον λόγο. Συγκρίνοντας τα πεζοδρόμιά μας με τα πεζοδρόμια του εξωτερικού η αντίθεση είναι μεγάλη. Ο κόσμος δεν διανοείται να αφήσει τα σκουπίδια του, τα τσιγάρα του, κάτω. Ενώ εμάς εδώ πάλι δεν μας περνάει καμία δεύτερη σκέψη από το μυαλό πριν τα πετάξουμε. Πόσο ομορφότερη θα γινόταν η Αθήνα μας εάν έλειπαν όλα αυτά τα πεταμένα στα πεζοδρόμια; Από απλές και μικρές κινήσεις η κοινωνία μας μπορεί να πάει μπροστά. Θερμή παράκληση: ξανασκέψου το την επόμενη φορά που θα πας να πετάξεις κάτι κάτω.

Στεφανια Αντωνοπουλου, Μαθήτρια λυκείου

Τα «πασαλείμματα» στο σχολείο και η ex cathedra διδασκαλία

Κύριε διευθυντά
Στην ομιλία που ειπώθηκε το περίφημο «Ανήκομεν εις την Δύσιν», στα 1976, ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής αναφέρεται στην «εξυπνάδα», κατ’ ευφημισμόν «πολυπραγμοσύνη», των Ελλήνων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Η «εξυπνάδα», ίδιον του εξυπνάκια, εκτός από τη δημόσια ζωή, δομείται αλλά ταυτόχρονα καλλιεργείται ποικιλοτρόπως στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, οδηγώντας σε έναν φαύλο κύκλο επιπολαιότητας. Στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση τα προβλήματα είναι ιδιαίτερα εμφανή, καθώς σε μία άκρως δημιουργική φάση της ζωής του ο έφηβος εγκλείεται πνευματικά σε ένα σύστημα το οποίο αδιαφορεί για τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά του, υποχρεώνοντάς τον να παρακολουθεί, και όχι να συμμετέχει σε μαθήματα, αποσπασματικά, χωρίς να εντρυφεί σε αυτά λόγω του περιορισμένου χρόνου διδασκαλίας και χωρίς να αποκτά στην εποχή της υπερπληθώρας των πληροφοριών και της μετα-αλήθειας το ουσιώδες: δεξιότητες διαχείρισης και αξιοποίησης της γνώσης.

Η επικρατούσα μέθοδος διδασκαλίας, αυτής της ex cathedra παράδοσης του μαθήματος και του φόβου της αλληλεπίδρασης με τον διδάσκοντα εξαιτίας της σύνδεσης της συνομιλίας μαζί του με την εξέταση (και όχι την αξιολόγηση) και τους συνδιδασκόμενους, υπό την απειλή της επίπληξης, στερεί από τον μαθητή την ανάπτυξη δύο εκ των τριών αξόνων που αφορούν δεξιότητες απαιτούμενες στον 21ο αιώνα, σύμφωνα με την έκθεση «New Vision for Education: Fostering Social and Emotional Learning through Technology» του World Economic Forum. Ο πρώτος άξονας, ο οποίος κατ’ ουσίαν λείπει από το εκπαιδευτικό μας σύστημα, είναι οι ικανότητες που σχετίζονται με την ανταπόκριση σε πολύπλοκα προβλήματα, όπως η δημιουργικότητα και οι επικοινωνιακές δεξιότητες, ενώ ο δεύτερος αφορά την προσαρμοστικότητα σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο, κοινωνικό και εργασιακό, περιβάλλον περιλαμβάνοντας, μεταξύ άλλων, τις ηγετικές δεξιότητες και την αναζήτηση της γνώσης, η οποία θεωρείται περιττή ιδίως όταν είναι «εκτός ύλης». Κάθε προσπάθεια απομάκρυνσης από το μοντέλο της ex cathedra διδασκαλίας εκλαμβάνεται, συνήθως, από εκπαιδευτικούς και μαθητές ως πάρεργο το οποίο δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Η συμμετοχή, τέλος, μαθητών σε εξωδιδακτικές, μα ουδόλως εξωσχολικές, δράσεις, οι οποίες εσχάτως αναπτύσσονται στη χώρα μας (προσομοιώσεις διεθνών οργανισμών κ.ά.), θεωρείται από πολλούς εκπαιδευτικούς χάσιμο χρόνου και αποπροσανατολισμός, ιδίως στις δύο τελευταίες τάξεις του λυκείου, διάστημα στο οποίο θα έπρεπε να ενθαρρύνεται η συμμετοχή του μαθητή σε πληθώρα δραστηριοτήτων, οι οποίες θα τον καθοδηγήσουν στην επιλογή του προσανατολισμού που θέλει να ακολουθήσει.

Παράλληλα θα δημιουργούν το προφίλ του μελλοντικού υποψηφίου, πράγμα το οποίο –βέβαια– απαιτεί διαφορετικό τρόπο εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Ο άξονας που σε μεγάλο βαθμό υπάρχει είναι αυτός των «γραμματισμών», αν και εκεί δίνεται βάση στη γλώσσα, τα μαθηματικά, τις φυσικές επιστήμες και παραμελούνται ο χρηματοοικονομικός, ο πολιτισμικός και πολιτικός και ο τεχνολογικός. Τα προαναφερόμενα συστημικά προβλήματα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στερούν από τον μαθητή επιλογές και κίνητρα και τον οδηγούν στην παθητική πρόσληψη ασύνδετων πληροφοριών τις οποίες καλείται να συνθέσει χωρίς να αναλύσει, διαμορφώνοντάς του μια στάση βραχυπρόθεσμης αποστήθισης χωρίς κατανόηση. Εκτός αυτών, άλλος παράγοντας ο οποίος συντελεί στην προώθηση της επιπολής μελέτης και σκέψης είναι η μικρή διάρκεια της διδακτικής περιόδου του κάθε μαθήματος, πράγμα που οδηγεί στην αδυναμία ουσιαστικής εμβάθυνσης στο υπό μελέτη αντικείμενο αλλά και εκπόνησης ομαδικών εργασιών, παρουσιάσεων και πειραμάτων. Εν κατακλείδι, ως θεραπεία της καλλιέργειας της επιπόλαιης και βραχυπρόθεσμης σκέψης προτείνεται η μείωση των γνωστικών αντικειμένων που διδάσκεται ο κάθε μαθητής μέσω της θεσμοθέτησης της επιλογής μαθημάτων από διαφορετικές περιοχές κατά τα πρότυπα του διεθνούς απολυτηρίου (International Baccalaureate), αλλά και η ενθάρρυνση δραστηριοτήτων, όπως προσομοιώσεις διεθνών οργανισμών, μαθητικά συνέδρια, θερινά σχολεία αλλά και πρακτική άσκηση (internship) σε χώρους εργασίας ενδιαφέροντος των μαθητών.

Νικολαος Χ. Μουλιος, Μαθητής Β΄ Λυκείου, 1ο Πειραματικό Λύκειο Αθήνας «Γεννάδειο»

Η θεία προφανώς «έμεινε κάγκελο»

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα μου τηλεφώνησε η θεία μου και μου είπε: «Εσύ, παιδί μου, που είσαι γραμματιζούμενος, μπορείς να μας εξηγήσεις τι σημαίνει πρωτογενές πλεόνασμα και τι αντίμετρα, που λέει η κυβέρνηση, γιατί εδώ στο χωριό μας υπάρχουν διαφωνίες».

Θα σου εξηγήσω, θεία μου, της λέω, με ένα απλό παράδειγμα και δεν χρειάζεται να είσαι γραμματιζούμενος για να το καταλάβεις.

Οι συνολικές μου αποδοχές από τη σύνταξη το 2016 ήταν 1.000 ευρώ λιγότερα από εκείνες του προηγούμενου χρόνου. Αν προσθέσουμε και τα 400 ευρώ που δικαιούμαι νόμιμα και που μου χρωστάει το κράτος από ιατρικές δαπάνες, θα έχουμε σύνολο 1.400  ευρώ. Αυτό είναι το «πρωτογενές πλεόνασμα» που λένε και είναι μόνο από τη δική μου τσέπη.

Αν τους παραπάνω αριθμούς τούς πολλαπλασιάσουμε με τον αριθμό των μισθωτών και των συνταξιούχων, που είναι εκείνοι οι οποίοι προσφέρουν τα περισσότερα έσοδα στον προϋπολογισμό, τότε φθάνουμε στα δισεκατομμύρια πλεονάσματος για τα οποία πανηγυρίζουμε!

Τα «αντίμετρα» τώρα. Για να μην είμαστε και «άδικοι», το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, έπειτα από πολύμηνες διαπραγματεύσεις με τους απαιτητικούς δανειστές μας, φαίνεται ότι κατάφερε να τους πείσει να δεχθούν αντίστοιχα μέτρα για να μας ελαφρύνουν τα βάρη τα επόμενα χρόνια.

Ετσι η φορολογία μου, που το 2017 ελαττώθηκε κατά 80 ευρώ (λόγω της πρόσφατης περικοπής της σύνταξης βέβαια) προβλέπεται ότι, σύμφωνα με τα «αντίμετρα», το 2018 αυτή η ελάφρυνση μπορεί να αυξηθεί μέχρι και κατά 10 ευρώ!

Ε, να μην τα θέλουμε και όλα δικά μας. Σε παρακαλώ, θεία μου, να εξηγήσεις και σε εκείνους στο χωριό που διαφωνούν, ότι πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι αφού πετύχαμε πλεόνασμα, όπως είπε και ο κ. πρωθυπουργός, 40 φορές μεγαλύτερο από εκείνο που είχαμε προβλέψει αρχικά!

Γεωργιος Καραβασιλης, Βύρωνας

Διδάγματα (και) από πολέμους

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Χρήστος Ψάλτης στην επιστολή του που δημοσίευσε η «Καθημερινή» στις 19/4/17, γράφει: «Υποστηρικτές του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ του αποδίδουν εξαιρετικές ικανότητες στρατιωτικού ηγέτη, παραβλέποντας ότι ξεκίνησε τη στρατιωτική του καριέρα το 1897 και την τερμάτισε το 1922». Του αποδίδει δηλαδή την ευθύνη γι’ αυτές τις δύο ήττες. Οσον αφορά την ήττα το 1922, ο Κωνσταντίνος, ως γνωστόν, δεν ήταν τότε αρχιστράτηγος, τον πήγαν στη Σμύρνη και τον περιέφεραν στο μέτωπο για να ανυψωθεί το ηθικό και τίποτε περισσότερο. Λόγω της χρονίας νεφρίτιδας από την οποία έπασχε, ήταν η σκιά του εαυτού του κι απεβίωσε 5 μήνες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Οσον αφορά την ήττα του 1897. Σύμφωνα με το Αρθρο 29 του Συντάγματος που ίσχυε τότε, ο βασιλεύς άρχει των κατά ξηράν και θάλασσαν δυνάμεων. Ο βασιλεύς Γεώργιος Α΄ έχοντας διαπιστώσει υπ’ αυτήν την ιδιότητα, ότι ο στρατός βρισκόταν σε κακή κατάσταση, έστειλε στις 22 Νοεμβρίου 1896 επιστολή στον πρωθυπουργό Θ. Δηληγιάννη στην οποία καθόριζε τα μέτρα που έπρεπε να ληφθούν. Την επιστολή αυτή δημοσίευσε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως!! Η κυβέρνηση όμως Δηληγιάννη επιθυμούσε πόλεμο με την Τουρκία πιεζόμενη από τη μυστική πατριωτική οργάνωση «Εθνική Εταιρεία». Γνωρίζοντας ο βασιλεύς την κατάσταση του στρατού διαφωνούσε αλλά υπεχώρησε προ της απειλής του πρωθυπουργού να παραιτηθεί κι ο πόλεμος ξέσπασε 4 μήνες μετά τη βασιλική επιστολή, στις 5/17 Απριλίου 1897. Υπ’ αυτές τις θλιβερές συνθήκες η ήττα ήταν βεβαία όποιος κι αν ήταν αρχιστράτηγος. Γι’ αυτήν την ήττα, εκτός από τον ηλικίας 29 ετών αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, κατηγορήθηκε κι ο Γεώργιος Α΄ δριμύτατα από τον Τύπο και την κοινή γνώμη επειδή επέτρεψε (!!) να γίνει αυτός ο πόλεμος. Ο Γεώργιος Α΄ βαθιά πικραμένος, έφθασε στο σημείο να σκεφθεί να αποχωρήσει από την Ελλάδα με όλη τη βασιλική οικογένεια (βλ. Παπαρρηγόπουλος - Καρολίδης τόμος Ζ΄, σελίς 80). Στις 4/16 Μαΐου ο Γεώργιος Α΄ τηλεγράφησε στον ανιψιό του τσάρο Νικόλαο Β΄ (ήταν υιός της αδελφής του) και τον εκλιπάρησε να μεσολαβήσει για να γίνει ανακωχή. Ο Τσάρος τηλεγράφησε την επομένη στον Σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ και του το ζήτησε, όχι για να κάνει χάρη στον θείο του αλλά διότι συνέπιπτε με τα συμφέροντα της χώρας του. Ο Σουλτάνος το δέχθηκε κι έγινε η ανακωχή πριν μπουν οι Τούρκοι στη Λαμία.

Την τελική μάχη με την οποία τελειώνει κάθε πόλεμος δεν την δίδει ο αρχιστράτηγος αλλά η οικονομία της χώρας. Και στους δύο παγκοσμίους πολέμους η Γερμανία διέθετε εξέχοντας στρατηγούς, ηττήθηκαν όμως από την ακατανίκητη οικονομική ευρωστία των ΗΠΑ.

Δημοσθενης Ιωαννιδης, Νέα Μάκρη

Ρε Μήτσο, έλεος, θα σε μαλώσω!


Κύριε διευθυντά
Τον Δημήτρη τον γνωρίζω αρκετά χρόνια και ομολογώ πως η φυσιογνωμία του αλλά και ο μειλίχιος χαρακτήρας του δεν μου είναι απλώς συμπαθής αλλά σαφώς κάτι περισσότερο και ουσιαστικότερο. Ο γλυκός του λόγος με προκαλεί να μείνω πολλές φορές μαζί του και να ανταλλάξουμε ενδιαφέρουσες απόψεις, ίσως κάποιες φορές αντικρουόμενες. Η δημοκρατία δίνει αυτές τις χαρές. Τελευταία όμως μου τα χάλασε. Ρε Μήτσο, τι ήταν αυτά που έγραψες για το πανεπιστήμιο; Δηλαδή αν δεν ιδρύσουμε πανεπιστήμιο στην πόλη μας, θα πάμε όλοι χαμένοι; Ο μόνος τρόπος για να εξελιχθεί η πατρίδα μας είναι η ίδρυση και άλλων πανεπιστημιακών σχολών; Εμένα η κόρη μου τελείωσε με άριστα τη Φιλοσοφική Αθηνών και, από ό,τι φαίνεται στην επετηρίδα, δουλειά θα πιάσει την ημέρα ακριβώς της συνταξιοδότησης, αφού φυσικά το έτος συνταξιοδότησης θα έχει μετατεθεί στα ογδόντα δύο, κατά τους πλέον αισιόδοξους υπολογισμούς των επιστημονικών συλλόγων μελλοντολογίας. Κατά την άποψή σου, πρέπει να παραγάγουμε οπωσδήποτε κι άλλους φιλολόγους, αμέτρητους φιλολόγους, προκειμένου να ενοικιάσουμε ο κάθε ένας την γκαρσονιέρα του. Θα μου πείς πως και οι πολιτικοί μηχανικοί περισσεύουν κατά χιλιάδες απολαμβάνοντας τουλάχιστον πέντε καφέδες και οκτώ τσίπουρα από την ανατολή έως την δύση του ηλίου. Μετά σειρά έχει το κρασί. Το αυτό με τους γιατρούς και τους αρχιτέκτονες. Οπως πάει το πράγμα, για να απασχοληθούν όλοι αυτοί θα πρέπει να υπάρξει νομοθεσία που να επιβάλλει έναν παθολόγο και έναν καρδιολόγο ανά όροφο και δύο ποινικολόγους ανά ρετιρέ. Σε όλα τα ισόγεια θα εγκατασταθούν μηχανολόγοι μηχανικοί, χημικοί και θεολόγοι. Θα δέσουμε ως έθνος επιστημονικά και ιατρικά, αφού ο ίδιος νόμος θα επιβάλλει δύο μικροβιολόγους ανά τρία διαμερίσματα.

Ετσι θα πάρουμε στην πόλη μας τους φοιτητές της Καστοριάς και η Πρέβεζα αυτούς των Χανίων. Παράλληλα θα μετακομίσουν οι πρωτοετείς της Τριπόλεως στην Αλεξανδρούπολη για την κάλυψη των εκεί διαμερισμάτων των δύο υπνοδωματίων και στην εσχάτη περίπτωση και κάποιας υπερυψωμένης ημιυπόγειας γκαρσονιέρας. Η επιχειρηματική μας ακτίνα σκέψης αναπτύσσεται ανάμεσα στις γκαρσονιέρες και τα πεντανόστιμα σουβλάκια από ντόπιο, δικό μας κρέας. Χοιρινό και βόειο. Βέβαια, ίσως θα πρέπει να μας απασχολήσει η σκέψη των κατοίκων της σουηδικής πόλεως Γκέτεμποργκ, ένθα και η έδρα της μεγάλης αυτοκινητοβιομηχανίας Volvo. Αυτοί δεν σκέπτονται τις γκαρσονιέρες τους αλλά τις εξαγωγές των φορτηγών τους στον Καναδά, τη Γουατεμάλα, την Ελλάδα, την Αυστραλία και αλλαχού, όπου χρειάζονται οχήματα για τις μεταφορές τους. Το ίδιο σκέπτονται και οι κάτοικοι της πόλεως Αουγκσμπουργκ της Γερμανίας, όπου η έδρα της τεράστιας βιομηχανίας παραγωγής φορτηγών οχημάτων ΜΑΝ. Αυτοί που λες, Μήτσο, έβαλαν πλώρη να πετάξουν έξω από την αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών τα προιόντα της Scania και της Mercedes. Καρφί δεν τους καίγεται για τις γκαρσονιέρες και τα δυάρια, οι εξαγωγές τούς ενδιαφέρουν, για τα δισ. νοιάζονται και όχι για τα κέρματα. Τα φραγκοδίφραγκα τα αφήνουν σε εμάς να παίζουμε στα ποδοσφαιράκια και να διηγούμαστε τα κατορθώματά μας με καμιά τουρίστρια στα καλοκαιρινά μπαράκια. Μέχρις εκεί μας επιτρέπουν να σκεπτόμαστε, πέραν τούτου verboten. Αν αποτολμήσουμε να σκεφθούμε για καμιά βιομηχανία παραγωγής στροφάλων και εμβολοχιτωνίων μάς αποστέλλουν πάραυτα έναν δικό τους, αυστηρά σοσιαλιστικής απόκλισης, για να μας εμπνεύσει τα τεράστια οφέλη και τις απολαβές που θα καρπωνόμαστε καθημερινά από την αέναη φροντίδα ενός τερατώδους και ροχαλίζοντος κράτους. Αν συνεχίσουμε, Μήτσο, να ιδρύουμε πανεπιστήμια, ένα μόνο είναι σίγουρο, η απόλυτη πείνα, το απόλυτο γουργουρητό των εντέρων, θα νομίζουμε την κοιλιά μας ως υδραυλικό σύστημα κεντρικής θέρμανσης. Οχι άλλα πανεπιστήμια, όχι άλλη καθυστέρηση στην εύρεση εργασίας, όχι άλλη αναβολή ανάληψης ευθυνών από τα νέα ελληνόπουλα, όχι άλλη τροφοδοσία της γερμανικής οικονομίας από φρέσκο, λαχταριστό, μορφωμένο δυναμικό ελληνόπουλων. Φτάνει, έχουμε γίνει η γελοιογραφία της Ευρώπης, ας βάλουμε το μυαλό μας να σκεφθεί και καμιά άλλην επένδυση πέραν της ενοικίασης της γκαρσονιέρας μας. Η ιστορία δεν ξεγελιέται και δεν συγχωρεί, θα τιμωρηθούμε αμείλικτα αν δεν σκεφθούμε πλατύτερα, επιχειρηματικότερα και επικερδέστερα. Οχι στις γκαρσονιέρες, Μήτσο μου, όχι στα πανεπιστήμια, όχι άλλη ανεργία, θα πεινάσουμε!
Φοιβος Ιωσηφ

Εγραψαν και αυτοί για τον Βενιζέλο

Κύριε διευθυντά
Το 1920 η κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου ανέθεσε στον Γάλλο καθηγητή Ιστορίας Εδουάρδο Ντριό τη συγγραφή ελληνικής πολιτικής Ιστορίας από το 1821. Οταν παρέδωσε τα χειρόγραφα του Ε΄ τόμου (1908-1923), η τότε (1925) φιλοβενιζελική κυβέρνηση έπραξε το παν διά να μην εκδοθεί ο τόμος αυτό διότι «βλάπτεται» ο Βενιζέλος. Ο Ντριό τον εξέδωσε με δικά του έξοδα με τίτλο «Ο βασιλεύς Κωνσταντίνος».

Ο Πάξτον Χίμπεν, Αμερικανός δημοσιογράφος του Ass. Press στην Αθήνα μέχρι το 1917, έγραψε βιβλίο στην Αμερική περί του Διχασμού, με τίτλο «Ο βασιλεύς Κωνσταντίνος και ο ελληνικός λαός», τον οποίον η κυβέρνηση των ΗΠΑ παρεκάλεσε να το εκδώσει μετά τη λήξη του πολέμου διότι «βλάπτεται» ο Βενιζέλος.

Ο σερ Μπάζιλ Τόμσον, αρχηγός Υπηρεσίας Πληροφοριών της Αγγλίας, μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, έγραψε βιβλίο με τίτλο «Οι μυστικές υπηρεσίες των Συμμάχων στην Ελλάδα», όπου αποδεικνύει τις μεθόδους διχασμού του έθνους που ακολούθησε ο Βενιζέλος και οι Σύμμαχοι τη υποδείξει του.

Εχουμε εν προκειμένω τρεις δοκίμους συγγραφείς, εκ των Συμμάχων του Βενιζέλου, που γράφουν όταν δεν υπήρχε βασιλεία στην Ελλάδα και συμπίπτουν στο ότι ο βασιλεύς καλώς ενήργησε πολιτικά και ο Βενιζέλος ευθύνεται για τον διχασμό.

Διά τη Μικρασιατική Καταστροφή θυμίζω τις ολέθριες συνέπειες της ουκρανικής περιπέτειας, με δύο μεραρχίες μας προς εξυπηρέτηση γαλλικών οικονομικών συμφερόντων. Μετά την ήττα των ελληνογαλλικών στρατευμάτων το 1919, οι Μπολσεβίκοι εκδικήθηκαν και αφενός μεν εξαπέστειλαν στα βάθη της Ασίας τους ελληνικούς πληθυσμούς της Κριμαίας, αφετέρου δε ενίσχυσαν τον Κεμάλ παντοιοτρόπως και με τρεις χιλιάδες πολεμικούς ίππους.

Πάντως, κύριο ρόλο στη Μικρασιατική Καταστροφή διαδραμάτισε το αβυσσαλέο μίσος μεταξύ των Ελλήνων εκ του Διχασμού, ο οποίος προέκυψε εκ της όλης πολιτικής του Βενιζέλου και εκ της χυδαίας και καουργηματικής συμπεριφοράς των Συμμάχων και των φίλων του Βενιζέλου (π.χ. Κονδύλη) έναντι του ελληνικού λαού, που λεπτομερώς περιγράφει ο εισαγγελεύς Εφετών Ν. Γερακάρης, σύγχρονος των γεγονότων, στο βιβλίο του «Σελίδες της συγχρόνου ιστορίας μας». Η μη προσήκουσα αναφορά στις ανωτέρω πρωτότυπες πηγές, αλλά και σε άλλες έχει ως συνέπεια να δημιουργείται στρεβλή εικόνα περί του Ελ. Βενιζέλου. Τέλος, προς τέρψιν ή προς αγανάκτησιν των αναγνωστών σας, αναφέρω ότι αυτός πρότεινε τον σφαγέα του ελληνικού λαού Κεμάλ Ατατούρκ για βραβείο Νομπέλ Ειρήνης, το οποίον βέβαια δεν έλαβε, προς μεγάλη θλίψη του προτείναντος (νομίζω).

Γιαννης Μπουκουβαλας, Συνταξιούχος Νομικός, Αθήνα

Μια ζωή μετράμε νέα μέτρα

Κύριε διευθυντά
Μέτρα και άλλα μέτρα, μια ζωή! Ταυτόχρονα, όπως πάντα και αναπτυξιολογία (θου, Κύριε...), ένα συνονθύλευμα με αξιολογήσεις και διαπραγματεύσεις για το χρέος και έξοδος επιτέλους στις αγορές – είναι τα αντίμετρα μας κοπανάνε τώρα, βοήθεια στους πολύ αδυνάτους. Το αρχείο μου με οδηγεί σε πρωτοσέλιδο της 25/01/17, αποκλειστική συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα...

«Ούτε ένα ευρώ επιπλέον μέτρα». Το επανέλαβε με την κατάθεση στη Βουλή των νέων 941 σελίδων (άπαπα όχι μνημόνιο αυτό!). Αντιπολιτευόμενη εφημερίδα γράφει σχετικά»: Το εύρος της πολιτικής εξαπάτησης δεν είναι διαχειρίσιμο». Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι, δυστυχώς, όλη η Ελλάδα ξεραίνεται καθημερινά (το γνωρίζουν καλά όλοι οι εμπλεκόμενοι) χρόνια τώρα χωρίς επενδύσεις, δουλειές, ενώ τα ικανά παιδιά φεύγουν στο εξωτερικό. Με τα επικοινωνιακά αντίμετρα αυτή τη φορά, ποιος ξέρει αύριο πώς θα βαφτίσουν τα νέα κόλπα.

Γιαννης Κορδης, Κιάτο

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ