Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ετεροδοσοληψία και Σομαλία

Κύριε διευθυντά
Στη θαυμάσια εφημερίδα σας στις 12.5.17, υπάρχει ένα συγκλονιστικό άρθρο του συνεργάτη σας κ. Γιάννη Παλαιολόγου με τίτλο «Ελληνικά πλοία – φαντάσματα στη Σομαλία». Ενας πατριώτης μας, μη αναγραφόμενου όμως ονόματος, πέτυχε –προφανώς με βάση την πασίγνωστη πια «ετεροδοσοληψία» του καθηγητού μας του Ε.Μ. Πολυτεχνείου Θεοδόση Τάσιου (χρησιμοποιούμενη στα λαϊκά νταραβέρια μας και ως «ελληνοευρω-δραχμοληψία»)– ώστε δύο παλαιά σκάφη αλιείας του να διαλυθούν το 2013 σε διαλυτήριο του Περάματος, να αποζημιωθεί γι’ αυτό από την Ευρωπαϊκή Ενωση με 1,36 εκατ. ευρώ, αλλά να τα χρησιμοποιεί παράνομα στη... Σομαλία της Αφρικής. Παρακαλούμε, λοιπόν τον δημοσιογράφο σας –εάν επιτρέπεται νομικά– να μας ενημερώσει για το όνομα του ιδιοκτήτη των σκαφών, αλλά και του διαλυτηρίου του Περάματος, ώστε και εμείς που διαθέτουμε όμως πολύ μικρότερες βάρκες ψαρέματος, να πετύχουμε την ψεύτικη διάλυσή τους, να αποζημιωθούμε, όμως, από την Ευρωπαϊκή Ενωση γι’ αυτό και να συνεχίζουμε να ψαρεύουμε παράνομα κάπου στο Αιγαίο μας.

Βασιλης Σωτηροπουλος, Χημικός Μηχανικός

Βανδαλισμοί και ευτελισμός

Κύριε διευθυντά
Οταν ο Δημήτριος Υψηλάντης, Φεβρουάριο του 1822, πήγε πρώτη φορά στην Ανατολική Ελλάδα και έσμιξε με τον Ανδρούτσο, του είπε: «Καπετάν Οδυσσέα, θαυμάζω την επιρροήν σου, και όταν γίνη το Εθνος θα σε κάμω στρατηγόν». Ο Οδυσσέας αποκρίθηκε: «Πρίγκηπα, εδώ δεν ήρθαμε να μοιράσουμε γαλόνια. Οταν εμείς οι Καπεταναίοι φκειάσουμε το Ρωμαίικο, εγώ θα σε κάνω υπασπιστή μου» (περ. «Χρυσαλλίς, 1865, σελ. 258). Είναι ιστορικό ανέκδοτο του χθες, πλην όμως, σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, έχει εφαρμογή, λαμβάνει σάρκα και οστά, φωνασκεί και κωφεύει, ανάλογα με την περίσταση. Είναι μία ανέστια παραλλαγή όσων βανδαλισμών συνέβαιναν και συμβαίνουν γύρω μας και ανάμεσά μας. Βανδαλισμοί σε όσα ιερά και όσια της πίστεως και της πατρίδας μας. Βανδαλισμοί επί των άμοιρων και νιρβανικών συνθηκολογημένων ψυχών μας. Δεν είναι υπερβολή να σημειώσω ότι οι ως άνω βανδαλισμοί, μάρτυρες των οποίων γίναμε και πάλι τις προηγούμενες ημέρες στο κέντρο των Αθηνών, έχουν χαρακτήρα οξύμωρο. Πρωτίστως, έχουν και εμφορούνται από μία ανθελληνική και απάνθρωπη απόρροια και μυρωδιά. Αντίδραση δήθεν στην απουσία δράσης, ευτελής αντίλογος σε έναν παρανοϊκό και χαμερπή λόγο. Κατά δεύτερον, «τιμη και δόξα» σε όσους από εμάς διδάξαμε, γαλουχήσαμε, ανδρώσαμε και κατευθύναμε τα παιδιά αυτά στον απόλυτο ευτελισμό του εαυτού τους, στον απόλυτο ευτελισμό των προσώπων μας. Κάθε βανδαλισμός, κάθε ασχημοσύνη είναι η αποτύπωσή μας, ο καθρέφτης μας, το «αίμα» μας. Γιατί, ακόμη και αν δεν, ομολογουμένως, διδάξαμε στα παιδιά μας τους βανδαλισμούς, παρά ταύτα δεν εφροντίσαμε να τους εμφυσήσουμε ορθόπρακτα τον αντικείμενο σεβασμό του προσώπου, την καθολική αποδοχή της ετερότητας, την αρμονική και δη ειρηνική, ως αρμόζει σε αληθινά ανθρώπινα πρόσωπα, συνύπαρξη και συνοδοιπορία.

»...Η ακοή αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών ταράττεται. Η μυστική βοή τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων. Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί» (Κ. Π. Καβάφη, «Απαντα Ποιητικά», Αθήνα 2004, σελ. 69).  Σε άλλους ανήκουν οι βανδαλισμοί, λοιπόν, και σε άλλους πρέπει ο τίτλος των «βανδάλων». Και αναζητούν οι νέοι, τα παιδιά μας νωχελικά, εγκλωβισμένα διέξοδο! Αναζητούν ορόσημο να δουν, «παράθυρο» ζητούν να φτιάξουν, ιδανικά ορέγονται γύρω από το μνημείο του «αγνώστου στρατιώτη»!..

Δημητριος Λυκουδης, Θεολόγος - φιλόλογος, υπ. δρ Παν/μίου Αθηνών

Εκπαίδευση και απολύσεις

Κύριε διευθυντά
Από το πέρας της ψηφοφορίας του πολυνομοσχεδίου μέχρι σήμερα υιοθετήθηκαν πολλές υποκειμενικές απόψεις σχετικά με τη διαφορετική στάση που κράτησε βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος ψηφίζοντας «παρών» στις διατάξεις του άρθρου 56 του πολυνομοσχεδίου, οι οποίες ρυθμίζουν τη διαδικασία απόλυσης των εκπαιδευτικών στα ιδιωτικά σχολεία. Η αφοριστική στάση του Τύπου έσπευσε να στηλιτεύσει την πράξη αυτή ως αριστερή υποκρισία και εσκεμμένο αποσυντονισμό από τα προβλήματα, που θα προκύψουν και από τα υπόλοιπα άρθρα, σε άλλους επαγγελματικούς κλάδους.  Γνωρίζουν άραγε οι επιφανέστεροι οικονομικά πολίτες, των οποίων τα τέκνα φοιτούν σε αυτά, υπό ποιες συμβασιακές - μισθολογικές - ασφαλιστικές συνθήκες δραστηριοποιούνται εκεί κυρίως καθηγητές ειδικοτήτων; Μπορούν να κατανοήσουν τη διαφορά του «εργάζομαι» και «υποαπασχολούμαι»; Εχουν ποτέ αναρωτηθεί, αν τυχόν αυτά τα υπέρογκα ποσά διδάκτρων που καλούνται να καταβάλουν κατανέμονται νόμιμα και αξιοκρατικά στους σημαντικότερους αποδέκτες αυτών, στους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους; Θα τους ενδιέφερε να πληροφορηθούν σχετικά με την πιστοποιημένη μορφωτικά βιογραφική ανομοιομορφία όσων διατείνονται πως διδάσκουν σε αυτά, την ανύπαρκτη σε αρκετές περιπτώσεις επιμόρφωση από επίσημους φορείς των «κατεστημένων» καθηγητών σε αντίθεση με τους εκπαιδευτικούς «νέας κοπής», με εξειδίκευση και ερευνητική δράση, οι οποίοι όμως καθίστανται όμηροι συμβάσεων πενίας και αναξιοπρέπειας για μια χούφτα ένσημα και μισθούς-«χαρτζιλίκι»;  Μήπως έχει απασχολήσει ποτέ κανέναν προνομιούχο γονέα εκείνο το χαραγμένο σαν του Τζόκερ χαμόγελο στους νεότερους ιδιωτικούς εκπαιδευτικούς των μειωμένων ωραρίων και συνάμα δικαιωμάτων, διεκδικήσεων και οφελών, στα ατέλειωτα εκείνα απογεύματα επικοινωνίας, ενημέρωσης και ελέγχων προόδου; Το «εκ θεσμών ορμώμενο και επικαιροποιημένο» άρθρο 56 καθιστά πολυπλοκότερη μα ακόμα υπαρκτή τη δυνατότητα απομάκρυνσης οποιουδήποτε ιδιωτικού εκπαιδευτικού. Σύμφωνα με τη νέα διάταξη, συγκροτείται τριμελής επιτροπή πρωτοδικών, που θα πρέπει να αποφαίνεται για την καταχρηστικότητα ή μη των απολύσεων.  Αυτό θα πρέπει να συμβαίνει εντός 90 ημερών, αλλιώς η απόλυση θα θεωρείται νόμιμη.

Δρ Δαμιανος Νεραντζης, Εισηγητής, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Απονομή δικαιοσύνης και λαϊκή ετυμηγορία

Κύριε διευθυντά
Κατά ασφαλείς πληροφορίες, η νομοπαρασκευαστική επιτροπή για την τροποποίηση του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας και του Ποινικού Κώδικα προτείνει το μεικτό ορκωτό δικαστήριο, το οποίο είναι αρμόδιο να εκδικάζει την από πρόθεση ανθρωποκτονία, να μετονομασθεί σε... λαϊκό δικαστήριο. «Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται». Για «το βάθεμα και το πλάτεμα» αυτού του αγώνα πρέπει να προστεθεί ότι από τις αίθουσες των μεικτών ορκωτών δικαστηρίων πρέπει να απομακρυνθεί η εικόνα του Ιησού Χριστού, η οποία σήμερα βρίσκεται πάνω από την έδρα των δικαστών και να αντικατασταθεί από τη φωτογραφία του Αρη Βελουχιώτη! Κάνω την πρόταση αυτή για τους κάτωθι ιστορικούς λόγους. α. Ο Ιησούς δικάστηκε ουσιαστικά από το... λαοδικείο. Πώς λοιπόν το θύμα της λαϊκής δικαιοσύνης θα βρίσκεται πάνω από τα κεφάλια των λαϊκών δικαστών; Ο Αρης ίδρυσε τη λαϊκή δικαιοσύνη, τα λαοδικεία στα οποία οι λαϊκοί δικαστές –παιδιά του λαού– με οδηγό τη λαϊκή συνείδηση απένεμαν δικαιοσύνη ορθή, αμερόληπτη, αντικειμενική και προτού η Σύμβαση της ΕΣΔΑ 1952 καθιερώσει τη «Δίκαιη δίκη», τα λαοδικεία της Ελλάδος υπήρξαν πρωτοπόρα αυτού του θεσμού που είχε καθιερωθεί στην ανταρτοκρατούμενη Ελλάδα. Το «Δίκαιο του αντάρτη»! Ο Αϊνστάιν είχε γράψει: «Δύο πράγματα είναι άπειρα, το σύμπαν και η ανθρώπινη ανοησία»! Με την ουρανομήκη ανοησία δεν αναφέρομαι στη συντακτική επιτροπή, την οποία αποτελούν αξιόλογοι ποινικολόγοι, αλλά στην αριστερά του τίποτα, που έχει παρατεταμένη «τρικυμία εν κρανίω»! Θα τρίζουν τα κόκαλα της αριστεράς ενός Ηλία Ηλιού, ενός Κύρκου, ενός Σβώλου, ενός Αγγελόπουλου, μιας αριστεράς της παιδείας,  και του ηθικού πλεονεκτήματος!

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Αρ. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης του «Αρχείου Νομολογίας»

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ