Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Χαμένοι στο δάσος του Ελληνικού...

Κύριε διευθυντά
Μου προξενεί οργή η αδιαφορία της κυβέρνησης στο να αντιμετωπίσει τα διάφορα εμπόδια τα οποία επινοούν όσοι δεν θέλουν να προχωρήσει η αξιοποίηση της έκτασης του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό.

Στο επιχείρημα ότι μπορεί να βρεθούν αρχαία, η απάντηση είναι ότι αν βρεθούν αρχαία κατά την ανασκαφή αυτά μπορεί να διατηρηθούν και να καλυφθούν με κρύσταλλο κατά το υπόδειγμα του Μουσείου της Ακρόπολης.

Στο νέο εύρημα της ύπαρξης δάσους 37 στρεμμάτων, που ανακαλύφθηκε τώρα από το αρμόδιο δασαρχείο, 2 ολόκληρα χρόνια μετά την έγκριση από τη Βουλή της σύμβασης ανάπτυξης της έκτασης 6.300 στρεμμάτων του Ελληνικού, η απάντηση είναι ότι τα 200 πεύκα μπορούν να μεταφερθούν και να φυτευθούν σε τμήμα του χώρου των 2.000 στρεμμάτων που προβλέπεται από τη σύμβαση ανάπτυξης. Αλλά φαίνεται ότι ισχύει το «όποιος δεν θέλει να ζυμώσει 10 μέρες κοσκινίζει».

Τη στιγμή που η υλοποίηση της σύμβασης ανάπτυξης του Ελληνικού θα δημιουργήσει 70.000 θέσεις εργασίας, σε μια χώρα με 1.500.000 ανέργους, είναι έγκλημα καθοσιώσεως η καθ’ οιονδήποτε τρόπο παρεμπόδιση της υλοποίησης της σύμβασης. Η ευθύνη βαρύνει τον πρωθυπουργό τον οποίον ψήφισαν οι πολίτες για να βγάλει τη χώρα από την 5ετή ύφεση.

Ιωαννης Τσαχαγεας, Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ, S.M. MIT

Η δημοσιογραφία και η κριτική

Κύριε διευθυντά
Η ελευθερία του ανθρώπου είναι άρρηκτα δεμένη με την ίδια την ανθρώπινη υπόσταση. Αντικατοπτρίζεται δε σε κάθε επαφή του με τον εξωτερικό κόσμο και βρίσκει τη δικαιική της αναγνώριση στα Συντάγματα όλων σχεδόν των χωρών, καθώς και στα διάφορα νομοθετήματα, που ρυθμίζουν την κοινωνική συμβίωση.

Μία από τις εκδηλώσεις του υπέρτατου αυτού αγαθού της ελευθερίας είναι και η ελευθερία της γραπτής και προφορικής εκφράσεως, δηλαδή η πνευματική ελευθερία, η οποία χάρις στην επίδραση των διδαγμάτων στης Σχολής του Φυσικού Δικαίου αναβίωσε σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σήμερα, η επιστήμη του Δικαίου πρεσβεύει ότι δεν υπάρχουν απόλυτα δικαιώματα. Υπό αυτό το πρίσμα της σχετικότητας των δικαιωμάτων και της κοινωνιολογικής αξιολογήσεως των δικαιικών αγαθών, αναγνωρίστηκε παγκοσμίως η ανάγκη της επιβολής ακόμα και ποινικών κυρώσεων κατ’ εκείνου που θα διατύπωνε, προφορικώς ή γραπτώς, σκέψεις κολάσιμες, κατά κατάχρηση ασκήσεως του δικαιώματος της πνευματικής ελευθερίας. Και είναι γνωστό ότι ο δημοσιογράφος, ο κατεξοχήν εκφραστής των συμφερόντων της κοινωνικής ολότητας και ως συνήγορος του κοινού κατά την άσκηση του λειτουργήματός του, είναι πολλές φορές υποχρεωμένος να προχωρήσει σε κρίσεις με τις οποίες θίγεται η τιμή ή η υπόληψη φυσικών ή και νομικών προσώπων. Ετσι, η δημόσια κριτική, ακόμα και αυστηρή, για πρόσωπα τα οποία θέλουν να έχουν ή διατείνονται ότι έχουν δημόσιο λόγο, αναγνωρίζεται ότι εμπίπτει στον κύκλο των καθηκόντων του δημοσιογράφου. Ευλόγως, επομένως, τίθενται τα ερωτήματα. Μέχρι ποιo σημείο φτάνει η ελευθερία του δημοσιογράφου; Ποια είναι τα όρια μέχρι τα οποία πρέπει να φτάσουν η διατύπωση και οι χαρακτηρισμοί στη σύνταξη ενός άρθρου της εφημερίδας; Η συναίσθηση της δυνάμεως του Τύπου, δύναμη που δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανένας σήμερα, πρέπει άραγε να οπλίζει τον αρθρογράφο της εφημερίδας με το πνεύμα του ανεξέλεγκτου, της ασυδοσίας και της ανευθυνότητας; Μήπως όμως η δύναμη αυτή θα πρέπει να του γεννά έντονη και μόνιμη την ιδέα της βαριάς ευθύνης και του ιερού καθήκοντος, που έχει απέναντι του αληθινού και του δικαίου, απέναντι της κοινωνίας και των συμφερόντων της; Λαμβανομένου υπόψη ότι ο Τύπος αποτελεί το σπουδαιότερο μέσο της διαδόσεως των ιδεών και των αντιλήψεων για το αναγνωστικό, αλλά και το ευρύτερο κοινό και το αποτελεσματικώτερο μέσο της κομματικής «προπαγάνδας», η δε κοινή γνώμη, κατά μεγάλο ποσοστό, οδηγείται και προσανατολίζεται προς τις απόψεις του Τύπου.

Η δημόσια κριτική αναγνωρίζεται, ότι εμπίπτει στον κύκλο των καθηκόντων του δημοσιογράφου, άλλως θα ομιλούσαμε για «δημοκρατικό έλλειμμα», για «προσβολή της κυριαρχίας του έθνους». Η ευπρέπεια όμως και το ήθος του δημοσιογραφικού λόγου, ο σεβασμός της ουσιαστικής αλήθειας των γεγονότων και η συμμόρφωση προς τις υποχρεώσεις, που υπαγορεύουν η τιμιότητα και η καλή πίστη, πρέπει να αποτελούν το περίγραμμα της ασκήσεως του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, μέσα στο οποίο πρέπει να κινείται. Η συναίσθηση δηλαδή της δυνάμεως αυτής του Τύπου δεν θα πρέπει να παρασύρει και να οπλίζει τους λειτουργούς του με το πνεύμα του ανεξέλεγκτου και της ασυδοσίας.

Ευτυχώς, υπάρχουν λειτουργοί του Τύπου, οι οποίοι κρατούν σε υψηλό βαθμό το επίπεδο του δημοσιογραφικού λόγου. Σε αυτό το «περίγραμμα» του δημοσιογραφικού λόγου πιστεύω ότι κινείται σχεδόν το σύνολο των λειτουργών της αιωνόβιας «Καθημερινής», εφημερίδας με σημαντική πολιτική ακτινοβολία.

Δημητριος Κων. Ριζος, Εφέτης επί τιμή

Ενα Μέγαρο καταρρέει

Κύριε διευθυντά
Ηταν πράγματι εύστοχη η ανάδειξη στην «Καθημερινή» (στήλη Αθηναϊκά Plus) της 10ης/5 του προβλήματος με τη διαφαινόμενη κατάρρευση του Μεγάρου Πρόκες Οστεν στην οδό Φειδίου. Ισως θα ήταν χρήσιμο για τους αναγνώστες της εφημερίδας να προσθέσω, με την ευκαιρία αυτή, δύο ειδικότερες επισημάνσεις, που δείχνουν, πιστεύω, την αξία αυτού του κτιρίου, αλλά και τις χαμένες ευκαιρίες για την αξιοποίησή του:
Εν πρώτοις, το δημοσίευμά σας μου θύμισε ένα σημείο από ένα έργο του γνωστού μας για τις παραμυθένιες ιστορίες του Χανς Κρίστιαν Αντερσεν, όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα το 1841. Τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις από αυτό το ταξίδι ο Αντερσεν τις κατέγραψε στο βιβλίο του «Οδοιπορικό στην Ελλάδα», που μεταφράσθηκε από τα δανικά στα ελληνικά από τον Allan Lund με τη συνεργασία της Λουκίας Θεοδώρου και εκδόθηκε από το «Βιβλιοπωλείον της Εστίας» περί το 1988 ή και νωρίτερα (δεν αναγράφεται στο βιβλίο χρονολογία έκδοσης). Εκεί λοιπόν, και συγκεκριμένα στη σελ. 89 επ., ο Αντερσεν περιγράφει μια επίσκεψή του στο Μέγαρο Πρόκες Οστεν. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα: «Ενα απ’ τα κτίρια στην άκρη της Αθήνας προς την Πάρνηθα είναι μια απλή, γεμάτη αρχοντιά βίλα. Οι γυάλινες πόρτες ανοίγουν και τότε αφήνεις πίσω σου την πλατιά ερημιά, τα ψηλά περήφανα βουνά και νομίζεις, βλέποντας την καλογυαλισμένη σκάλα με το χαλί από πάνω ώς κάτω, πως βρίσκεσαι σ’ έναν εξοχικό πύργο κοντά στην αυτοκρατορική πόλη του Δούναβη. Οταν μπεις μέσα στα καλόγουστα δωμάτια, θα δεις σύγχρονες rococo κουνιστές καρέκλες, θαυμάσιους καθρέφτες και ζωγραφιές […] Βρισκόμαστε στο σπίτι του Prokesch - Οsten και της καλλιεργημένης και πανέξυπνης γυναίκας του. Τίποτε δεν θυμίζει εδώ πως η Αθήνα γεννιέται τώρα. Εδώ μέσα η Αθήνα είναι στο ίδιο επίπεδο με τη Νάπολη, τη Βιέννη και την Κοπεγχάγη…».

Κατά δεύτερον, θα ήθελα να σας μεταφέρω με επιφυλάξεις μια πληροφορία, που, εάν αληθεύει, δείχνει πόσο επιπόλαια χειριζόμαστε την εθνική μας κληρονομιά: Περί το 1990, όταν προχώρησε η συνένωση των δύο Γερμανιών, η γερμανική κυβέρνηση βρέθηκε να έχει στην κατοχή της ένα μεγάλο κτίριο που χρησιμοποιείτο έως τότε ως πρεσβεία της Ανατολικής Γερμανίας (δεξιά στον δρόμο που ανηφορίζει προς το Κολλέγιο Αθηνών, στο Ψυχικό) και που της ήταν πλέον άνευ αντικειμένου. Πρότεινε, λοιπόν, να αποκτήσει το ήδη τότε ερειπωμένο κτίριο της οδού Φειδίου 3 (Μέγαρο Πρόκες Οστεν), που θα χρησίμευε ως επέκταση στο παραδίπλα ευρισκόμενο Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, και υπό μορφή ανταλλαγής να δώσει στους ιδιοκτήτες του το κτίριο της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Από ό,τι φαίνεται, όμως, η τόσο σημαντική αυτή πρόταση, που θα έσωζε το κτίριο και θα το έκανε ξανά ένα εξαίρετο επισκέψιμο κτίσμα της οθωνικής Αθήνας, θάφτηκε κάτω από την παχιά σκόνη της νεοελληνικής γραφειοκρατίας και αβελτηρίας…

Νεστωρ Κουρακης, Ομότιμος Καθηγητής Νομικής Σχολής ΕΚΠΑ – Αθήνα

Αριστείδης Αλαφούζος, ένας οραματιστής και της οικολογικής δράσης

Κύριε διευθυντά
Είχε προηγηθεί μια επιστολή μου στην εφημερίδα «Καθημερινή» - θυμάμαι σχετικά με προτάσεις μου για διάφορες τεχνικές προς εφαρμογή αναδασώσεων μετά τις δασικές πυρκαγιές που είχαν εκδηλωθεί τότε και ειδικότερα από ποιες θέσεις θα έπρεπε να ξεκινήσουν στον κατακαμένο Υμηττό. Ηταν το 1989 όταν με κάλεσε ο Στέφανος Μάνος –υπουργός– και μου ζήτησε να συνεργαστώ με τον Αριστείδη Αλαφούζο, ιδιοκτήτη της «Καθημερινής», προκειμένου να αναπτυχθεί για τις καμένες δασικές εκτάσεις με σύγχρονα μέσα ένα ολοκληρωμένο αναδασωτικό πρόγραμμα με δοκιμαστική πρώτη εφαρμογή του στον Υμηττό, που αν αυτό πετύχαινε, μετά θα γινόταν εφαρμογή και στην υπόλοιπη κατακαμένη δασική Ελλάδα.

Μετά την τηλεφωνική μας επικοινωνία ήρθε στο γραφείο μου στο ΕΜΠ στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου ο Αριστείδης Αλαφούζος, με πήρε με το αυτοκίνητό του και μαζί μεταβήκαμε στις καμένες θέσεις του Υμηττού από όπου οι προτάσεις μου και με μια σχετική μελέτη θα ξεκινήσεις ένα αναδασωτικό πρόγραμμα.

Στη διαδρομή μού ανέπτυξε την ιδέα του και τη σφοδρή του επιθυμία να βοηθήσει πολλαπλά την αναδασωτική προσπάθεια, γιατί τον πονούσε ως Ελληνα να βλέπει να καίγονται τα δάση μας και να μην αναδασώνονται αυτά άμεσα και να αποψιλώνεται η χώρα. Μάλιστα, μου εκμυστηρεύτηκε ότι πέραν της δικής του προσωπικής και οικονομικής συμμετοχής και συμβολής ήθελε να του υποδείξω τεχνικές εταιρείες και εταιρείες μηχανημάτων που θα μπορούσαν εθελοντικά ή με προσφορές να βοηθήσουν για τον σκοπό αυτό.

Θυμάμαι ότι του υπέδειξα τότε την εταιρεία «Κοντέλη» που αντιπροσώπευε ένα μοναδικό ερπυστριοφόρο μικρό εκσκαφέα ικανό να διαμορφώνει και ανασκάπτει για φύτευση μικρές βαθμίδες σε επικλινή εδάφη. Επειτα από αυτή μας τη συνάντηση επακολούθησε νέα σύσκεψη του Αρ. Αλαφούζου με τον τότε υπουργό Γεωργίας Σταύρο Δήμα και με τη συμμετοχή του δημοσιογράφου της «Καθημερινής» Νικ. Νικολάου. Τότε ρυθμίστηκαν και αποφασίστηκαν οι λεπτομέρειες της συνεργασίας και συμμετοχής και της Διεύθυνσης Αναδασώσεων του υπουργείου που θα διέθετε τα προς φύτευση υλικά από τα κρατικά φυτώρια.

Σαν ένα πρώτο φυσικό χώρο δοκιμών των μηχανημάτων αναδάσωσης με πρότασή μου ήταν να αρχίσει η δοκιμαστική αναδάσωση από τους ελεύθερους και ανοιχτούς τότε χώρους της Πολυτεχνειούπολης του Ζωγράφου. Ο Αρ. Αλαφούζος αποδέχθηκε «ασμένως» την πρόταση ως απόφοιτος της Σχ. Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ για την οικολογική ανάδειξη του Ιδρύματος. Τότε ήταν που άρχισε και η εγκατάσταση του σημερινού εκτεταμένου πρασίνου στην Πολυτεχνειούπολη του Ζωγράφου που αποτελεί ένα πνεύμονα για την περιοχή Ζωγράφου αλλά και που διασυνδέει σήμερα το πράσινο του Υμηττού με την πόλη της Αθήνας.

Στη συνέχεια και με την προεδρία του Στέφανου Μάνου ως υπουργού δημιουργήθηκε μια επιτροπή αναδασώσεων με τη συνεργασία υπουργείων, υπηρεσιών αλλά και ιδιωτών μετέχοντος πάντοτε του Αρ. Αλαφούζου ως πυρήνα της προσπάθειας αυτής. Ετσι ξεκίνησε ένα πρόγραμμα αναδασώσεων για τον Υμηττό στην αρχή και κατόπιν με την άμεση συνεργασία και της Διεύθυνσης Αναδασώσεων του υπ. Γεωργίας έγινε αναδάσωση στις ορεινές περιοχές του Περάματος-Πειραιά αφιερωμένες με πρόταση του Αριστείδη Αλαφούζου στους Ελληνες ναυτικούς, ως το άλσος των Ναυτικών μας.

Ετσι, λοιπόν, σήμερα η συνεχής παρουσία του ΣΚΑΪ με πρωτοβουλίες αναδασώσεων και ανάπτυξης στον τόπο μας οικολογικής ευαισθησίας έχουν τις ρίζες τους στον Αριστείδη Αλαφούζο που πρώτος τις οραματίστηκε και τις ενίσχυσε και που τώρα η συνέχισή τους θα αποτελεί το καλύτερο μνημόσυνο στη μνήμη του. Αιωνία του η Μνήμη.

Κωστας Κασσιος, Ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ, Δασολόγος-Αρχ. Τοπίου

Τα επίμονα κουνούπια της Φιλοθέης

Κύριε διευθυντά
Τα τελευταία τέσσερα με πέντε χρόνια η Φιλοθέη (και όπως ακούω δεν είναι ο μόνος δήμος) καταδυναστεύεται από τα κουνούπια, ίσως λόγω του ρέματος που τη διασχίζει και της βλάστησης των κήπων. Κυκλοφορεί η άποψη ότι τα τελευταία χρόνια για λόγους οικονομίας δεν γίνονται ψεκασμοί (πού και από ποιον!) και γι’ αυτό τον λόγο όχι μόνο δεν μπορούμε να καθίσουμε στη βεράντα ή στον κήπο αλλά δεν μπορούμε να περπατήσουμε σε αυτούς τους χώρους από το πλήθος των κουνουπιών που μας επιτίθενται.

Τον τελευταίο χρόνο ο δήμος είχε βγάλει οδηγίες για τον περιορισμό του προβλήματος, δηλαδή να μην αφήνουμε πουθενά στεκούμενα νερά στις γλάστρες κ.λπ. Φέτος, το πρόβλημα άρχισε να εμφανίζεται και περιμένοντας  τους ψεκασμούς δεν κάνουμε κάτι που είναι του χεριού μας και άμεσο. Λόγου χάριν στη συμβολή των οδών 28ης Οκτωβρίου και Στεφάνου Δέλτα υπάρχει ένα σιντριβάνι (αυτό μας μάρανε όταν δεν μπορούμε να το συντηρήσουμε) που το νερό του λιμνάζει περίπου ένα μήνα και έχει καταστεί το ιδανικό εκτροφείο κουνουπιών. Βλέπει κανείς τις εκατοντάδες προνύμφες να λικνίζονται και αύριο να γίνονται κουνούπια.

Ειδοποίησα εγγράφως ένα δημοτικό σύμβουλο για το πρόβλημα και τον επείγοντα χαρακτήρα αντιμετώπισής του. Αντίδραση καμία. Επικοινώνησα με το γραφείο του δημάρχου και πληροφορήθηκα ότι δεν ήταν αυτός ο αρμόδιος σύμβουλος αλλά η Τεχνική Υπηρεσία. Οταν το πρόβλημα πήγε στην Τεχνική Υπηρεσία πληροφορήθηκα ότι το νερό λίμναζε γιατί είχε βλάβη η αντλία και το πρόβλημα θα πήγαινε στην υπηρεσία καθαριότητας η οποία έχει φορητή αντλία που θα μπορούσε να επέμβει. Μέχρι την ημέρα που έστειλα την επιστολή τα κουνούπια ήταν εκεί, έπειτα από έντεκα ημέρες προσπαθειών! Και αύριο θα λέμε ότι το κράτος και πάλι δεν ψέκασε.

Σταθης Κοκκεβης – Φιλοθέη

Το χαρτομάνι και η οικονομία

Κύριε διευθυντά
Διαβάσαμε με ιδιαίτερη προσοχή το άρθρο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» με τίτλο «Η Βουλή και το χαρτί» στο φύλλο της Παρασκευής 19ης Μαΐου 2017, το οποίο αναφέρεται στις δαπάνες της Βουλής για προμήθεια χαρτιού και γραφικής ύλης. Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε για την εξοικονόμηση που έχει γίνει από το 2015 μέχρι και σήμερα στο κόστος που αφορά την προμήθεια χαρτιού, γραφικών ειδών και λοιπών συναφών υλικών. Συγκεκριμένα τώρα για το τρέχον έτος, σας πληροφορούμε ότι το ποσό των 100.000 ευρώ αφορά ποσότητα χαρτιού και γραφικής ύλης που έχει, ήδη, προαγοραστεί για τις ανάγκες ολόκληρου του 2017. Παράλληλα, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η Βουλή των Ελλήνων στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού των διαδικασιών της προχωρεί σε ένα συνολικό πρόγραμμα εξοικονόμησης εντυπωνόμενου χαρτιού μέσω συστήματος ηλεκτρονικής διαχείρισης εγγράφων. Ηδη, σε εφαρμογή της ηλεκτρονικής διακίνησης εγγράφων στη Βουλή, η διανομή των πρωτοκολλημένων εγγράφων γίνεται ηλεκτρονικά, ενώ στο γραφείο του γενικού γραμματέα έχει εγκατασταθεί σύστημα ηλεκτρονικής αρχειοθέτησης και προώθησης εγγράφων, το οποίο στο άμεσο μέλλον θα επεκταθεί σε όλη τη Βουλή με σκοπό την κατάργηση της διακίνησης αλλά και της αποθήκευσης χαρτιού.

Επίσης, είναι έτοιμο το σύστημα το οποίο θα υποστηρίξει την ηλεκτρονική ανταλλαγή ψηφιακά υπογεγραμμένων εγγράφων μεταξύ της διεύθυνσης Κοινοβουλευτικού Ελέγχου της Βουλής των Ελλήνων και των αρμοδίων υπουργείων και ήδη εκπαιδεύονται σε αυτό οι κατάλληλοι χρήστες των υπουργείων, ώστε να ξεκινήσει η πλήρης χρήση του και να καταργηθεί ο μεγάλος όγκος διακινούμενου χαρτιού. Επιπλέον, βρίσκονται σε εξέλιξη έργα για την κατάργηση του χαρτιού στις περισσότερες διαδικασίες όπου παράγονται ή διακινούνται έγγραφα...

Χρηστος Μιχαλοπουλος, Μαριος Κοσμοπουλος, Συνεργάτες προέδρου Βουλής για θέματα Τύπου και Επικοινωνίας

Η 21η Απριλίου και οι ευθύνες

Κύριε διευθυντά
Με καθυστέρηση, ομολογώ, διάβασα το άρθρο σας για την 21η Απριλίου 1967. Δεν είναι όμως νομίζω αργά για τη διατύπωση ορισμένων σχολίων, με δεδομένο ότι το ενδιαφέρον όλων των Ελλήνων για το πραξικόπημα της 21-4-1967 είναι και πρέπει να είναι διαχρονικό. Θαύμασα την επιμέλεια, με την οποία προσπαθήσατε να εμφανίσετε το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών ως μία καθαρά «ελληνική υπόθεση», ενώ ήταν μια πέρα για πέρα αμερικανική υπόθεση, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει έλλειψη ευθυνών και από ελληνικής πλευράς. Θα μπορούσα να αναφερθώ αποκλειστικά και μόνο στο βιβλίο του Λόρενς Στερν «The wrong horse», όπου και ανάγλυφα αναδεικνύεται ότι το εγχείρημα των κατά τα λοιπά αστείων πραξικοπηματιών ήταν μέρος της αμερικανικής επιχείρησης βίαιης «νατοποίησης» της Κύπρου, η οποία είχε τεθεί σε εφαρμογή αμέσως μετά την οριστική απόρριψη του σχεδίου Ατσεσον από την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου και ιδίως μετά την απόλυτη ταύτιση του Ανδρέα Παπανδρέου με την πολιτική γραμμή του Μακάριου για απόλυτη άρνηση παραχώρησης ως ανταλλάγματος στην Τουρκία εδαφικού τμήματος της Νήσου με καθεστώς «κυριαρχίας».

Είναι αλήθεια ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι, όπως σίγουρα ο πρέσβης Τάλμποτ και ίσως και ο σταθμάρχης της CIA Τζον Μόρι, αναζήτησαν για κάποιο διάστημα και άλλες «πολιτικές» λύσεις, φοβούμενοι ότι ένα στρατιωτικό πραξικόπημα θα έθετε σε κίνδυνο την «ελληνική Μοναρχία», που τη θεωρούσαν τότε ως τον ασφαλέστερο αγωγό επιβολής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στην Ελλάδα, αλλά ο πρόεδρος Τζόνσον είχε ξεκαθαρίσει (με απότομο μάλιστα τρόπο ) στους Ρασκ, Μπολ και Ατσεσον, ότι δεν επρόκειτο σε καμιά περίπτωση να υποχωρήσει από τη γραμμή των επιστολών του προς τον βασιλιά και τον Παπανδρέου, με τις οποίες τους γνώριζε ότι η παραχώρηση «κατά κυριαρχίαν» εδαφικού ανταλλάγματος στους Τούρκους ήταν αναπόφευκτη.

Η λύση του Παπαδόπουλου κ.λπ. ήταν λύση «συμβιβαστική». Επικράτησε η άποψη ότι αν ο βασιλιάς και οι στρατηγοί του δεν είχαν άμεση ανάμειξη στο πραξικόπημα, με την επιθυμητή βίαιη λύση της διχοτόμησης-νατοποίησης να δίνεται από μια παρένθεση κατώτερων ακροδεξιών αξιωματικών σε ρόλο «προθύμων ηλιθίων», θα ήταν δυνατή σε εύθετο χρόνο η επιστροφή και πάλι στο καθεστώς ενός «powerful Greek Crown with the politicians acting as its puppets».

Εκτιμήθηκε ακόμη, ότι η βίαιη διχοτόμηση της Κύπρου θα μπορούσε να δημιουργήσει απρόβλεπτους κινδύνους στρατιωτικού χαρακτήρα στην περιοχή και γι’ αυτό κρίθηκε απαραίτητη η ανάμειξη και του 2ου Γραφείου του Πενταγώνου. Το Πεντάγωνο ζήτησε κατόπιν αυτού «ειδικό σύνδεσμο» με τη CIA και προτάθηκε από το Λάνγκλεϊ ο Γκαστ Αβράκωτος, με συνέπεια ο Τάλμποτ, ο Μόρι, αλλά και ο Τζορτζ Ιωαννίδης να βγουν από το κάδρο των τεκταινομένων και να γίνει έτσι τελικά η επιλογή από τον Αβράκωτο της συνωμοτικής ομάδας Παπαδόπουλου κ.λπ. σε συνδυασμό με την ΕΕΝΑ των Πατίλη και Ιωαννίδη.

Ας πάψουμε επιτέλους να θεωρούμε το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου ως μια «ελληνική υπόθεση», ανεξάρτητα από τις βαριές ευθύνες γι’ αυτό και Ελλήνων παραγόντων, αποδίδοντας ιστορικά τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Κωστας Κωνστας, Επίτιμος Δικηγόρος

Εμείς; Τον ύπνο του δικαίου

Κύριε διευθυντά
Οι πληροφορίες από ενυπόγραφο άρθρο στους Financial Times της 23ης Μαΐου: Γίνεται πολλή κουβέντα για τη μετακίνηση από το Λονδίνο, ενόψει του Brexit, δύο οργανισμών της Ε.Ε. Πρόκειται για τους Εuropean Medicine Agency και European Banking Authority. Δεν απασχολούν πολυάριθμο προσωπικό. Θεωρούνται, εντούτοις, τα κοσμήματα του ευρωπαϊκού ρυθμιστικού συστήματος. Περίπου 20 χώρες διεκδικούν τη μετεγκατάσταση. Ο ανταγωνισμός είναι οξύς. «Το να προσελκύσει όποιον από τους δύο οργανισμούς στο έδαφός του, θα έδιδε τεράστιο γόητρο σε οποιοδήποτε μέλος της Ε.Ε.». (παρατήρηση ανώτερου αναλυτή του think tank OPEN EUROPE). Μεταξύ των διεκδικητών αναφέρονται στο άρθρο: Βουλγαρία, Ρουμανία, Κροατία, Κύπρος και Σλοβακία. Με αυτήν τη σειρά. Εμείς αγρόν ηγοράσαμεν. Η κυβέρνησή μας, όλοι, είναι πολύ απασχολημένοι. Πώς να δέσουν τη γραβάτα του πρωθυπουργού. Το είδος του κόμπου!

Νικ. Λ. Γ. Λιναρδατος

Οι Ενοπλες Δυνάμεις και οι ακρίτες μας

Κύριε διευθυντά
Κατά γενική ομολογία, από όλα τα στρώματα της κοινωνίας, οι πολίτες αισθάνονται ασφαλείς από τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, ιδιαίτερα στα νησιά και στις ακριτικές περιοχές... Τους βλέπουμε όταν τους επισκέπτονται επίσημοι και τους ενθαρρύνουν να παραμείνουν στην περιοχή τους και να έχουν την εμπιστοσύνη του στρατού, της αεροπορίας και του ναυτικού, που παρ’ όλες τις δυσκολίες είναι πιστοί στο καθήκον τους. Σκεφτείτε για λίγο τους εξαίρετους πιλότους που καθημερινά δίνουν «μάχες» για να αναχαιτίσουν τις απρόβλεπτες καθημερινές παραβιάσεις των συνόρων μας. Παρακολούθησα με πόση σοβαρότητα και υπευθυνότητα, υπεδέχθη, ο εξαίρετος ναύαρχος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ κ. Ευ. Αποστολάκης τους συναδέλφους του προ ημερών. Εχω την τιμή και τη χαρά να τον γνωρίζω από κοντά και έχω ιδίαν άποψη, αλλά και εκτός Πενταγώνου, ακόμη απόστρατοι των τριών σωμάτων του αναγνωρίζουν την επαγγελματικότητά του. Ευχόμαστε στους υπευθύνους να διατηρήσουν υψηλά αυτό το αίσθημα της ευθύνης των.

Δημητρης Σκεπαρνιας – Γενεύη

Η Κυριακή, τα στάχυα και το Ευαγγέλιο

Κύριε διευθυντά
Με ενδιαφέρον παρακολουθώ τα άρθρα σας για την πορεία της οικονομίας της πατρίδας μας και ιδιαιτέρως αυτά που αναφέρονται σε διεθνείς εξελίξεις και προοπτικές. Στο τεύχος της Οικονομικής «Καθημερινής» της 14ης Μαΐου 2017, σελ. 6, άρθρο: «Η (Κυριακή) αργία μήτηρ πάσης κακίας», ο έγκριτος συνεργάτης σας κ. Ανδρ. Δρυμιώτης υποστηρίζει ότι την Κυριακή δεν πρέπει να υπάρχει κανένας περιορισμός στην εργασία και να λειτουργούν ελεύθερα όλα τα καταστήματα. Προς τούτο, προσπαθεί να αντικρούσει τη θρησκευτική άποψη ότι η εργασία της Κυριακής είναι απαγορευμένη φέρνοντας «θεολογικά» και αγιογραφικά επιχειρήματα, όπως το περιστατικό του Κυρίου και των Μαθητών του που έκοψαν στάχυα το Σάββατο.

Οποιος διαβάσει το ευαγγελικό κείμενο αντιλαμβάνεται ότι ο Κύριος και οι Μαθητές πείνασαν και καθάρισαν μερικά στάχυα για να φάνε και όχι για να τα πουλήσουν και να έχουν κέρδος. Από δε τον Κύριο πήραμε κατεύθυνση για την εργασία της Κυριακής με την 4η από τις 10 εντολές, η οποία αναφέρει: «Εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου. Τη δε ημέρα τη εβδόμη σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου, ου ποιήσεις εν αυτή παν έργον».

Αναστασιος Γριτσοπουλος, Πολιτικός μηχανικός – Χαλάνδρι

Εντροπία και Βίος των Ανθρώπων

Κύριε διευθυντά
Σύμφωνα με τον Δεύτερο Νόμο της Θερμοδυναμικής, όταν δύο καταστάσεις αλληλεπιδρούν, π.χ. η ανάμειξη δύο ποσοτήτων νερού με διαφορετική θερμοκρασία, τότε, όσο μεγαλύτερη η διαφορά ανάμεσά τους τόσο μεγαλύτερη η Δημιουργία Εντροπίας. Η αφηρημένη όμως αυτή έννοια αντιστοιχεί στην πράξη στην απώλεια «Χρήσιμης Ενέργειας» και στη δημιουργία «Αταξίας». (Χρήσιμη Ενέργεια είναι αυτή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να παραγάγει κάποιο χρήσιμο έργο, π.χ. να θερμάνει μια ποσότητα νερού, σε αντίθεση με όλη την ενέργεια της ατμόσφαιρας που δεν έχει αυτή τη δυνατότητα και αναφέρεται ως «Ανέργεια».) Με απλά λόγια ο Δεύτερος Νόμος της Θερμοδυναμικής επιτάσσει ότι η μεγάλη διαφορά μεταξύ δύο καταστάσεων που αλληλεπιδρούν οδηγεί αναπόφευκτα στη παραγωγή Εντροπίας –«αταξίας»–, δηλαδή αρνητικών καταστάσεων.  Πρέπει να αναμένουμε επομένως ότι ως Νόμος της Φύσης θα έχει εφαρμογή και στον Βίο των Ανθρώπων. Εξηγεί π.χ. την «αταξία» που προέκυψε από τις μεγάλες διαφορές μεταξύ Βενιζέλου και Κωνσταντίνου, που έχει προκαλέσει τόση μεγάλη –και ενίοτε έντονη– συζήτηση στις Επιστολές των αναγνωστών της «Καθημερινής» τελευταία. Οτι η μεγάλη διαφορά, οικονομική, ασφάλειας ζωής και θρησκείας των ανθρώπων μεταξύ Μέσης Ανατολής και Αφρικής από τη μια και Δύσης από την άλλη οδήγησαν στην «αταξία» της μαζικής μετανάστευσης. Οπως ότι το γεγονός ότι η παγκοσμιοποίηση διεύρυνε περισσότερο τη διαφορά μεταξύ φτωχών και πλουσίων στη Δύση, οδήγησε στην «αταξία» της εκλογής του Τραμπ, στο Brexit, στη Λεπέν, κ.λπ. Υπάρχουν και άλλα παραδείγματα, είναι όμως προφανές ότι οι καταστροφές που διδάσκει η Ιστορία ως απόρροια των μεγάλων διαφορών είναι απλώς το αποτέλεσμα που επιτάσσει ο Δεύτερος Νόμος.

Και για τον λόγο αυτό θα κλείσω με μια προειδοποίηση: Η αυξανόμενη πόλωση στην ελληνική πολιτική ζωή και στην κοινωνία θα επιφέρει τις επιπτώσεις του Δευτέρου Νόμου και θα οδηγήσει σε «αταξία».

ΥΓ.: Για όσους τυχόν αποβλέπουν στην εξαιρετική θεωρία του Ilya Prigogine «Order out of Chaos», ας προσέξουν την κατάσταση εκκίνησης και ας ανακαλέσουν στη μνήμη τους το χάος και την ακραία μιζέρια στις ΗΠΑ και άλλες χώρες με το οικονομικό Κραχ του ’29.

Δημητρης Τασιος, Ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ