Μπάμπης Παπαδημητρίου ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Οι επενδύσεις οδός σωτηρίας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Κατηγόρησε, δημοσίως, ο Σόιμπλε τον Τόμσεν για τις αφύσικα απαισιόδοξες παραδοχές που έχει κάνει το Ταμείο σε ό,τι αφορά τις μακροχρόνιες προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας. Στο ΔΝΤ θεωρούν μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος επειδή υπολογίζουν ότι η ελληνική οικονομία δεν θα μεγαλώνει με πραγματικό ρυθμό μεγαλύτερο από 1% κατά μέσον όρο στα επόμενα πάρα πολλά χρόνια. Είναι προφανές ότι ο Τόμσεν προτιμά να υπολογίζει το χειρότερο σενάριο ώστε να υπάρχει η σιγουριά ότι το χρέος δεν θα αποτελεί σε καμία περίπτωση βαρίδι στις πλάτες των πολιτών. Εξάλλου, ο υπολογισμός δεν είναι και τόσο εξωπραγματικός. Πράγματι, ο μέσος όρος μεταβολής του ΑΕΠ στην πολύ μακρά περίοδο 1981-2018 είναι, κατά παράδοξη σύμπτωση, μόλις 1%. Τη δεκαετία ’80 τρέξαμε με 0,8%, αυτήν του ’90 με 1,9%, την πρώτη του ευρώ με 3,1% και μετά το 2010 έως το 2018 η κρίση μάς ρίχνει στο -2,2%!

Το πραγματικό και μακροχρόνιο πρόβλημα του τόπου δεν είναι το χρέος και το QE, αλλά οι επενδύσεις. Μόνον αυτές μπορούν να μεγαλώσουν την πίτα, δηλαδή το ΑΕΠ, αφού άλλωστε μόνον αυτές μπορούν να δημιουργήσουν νέα εισοδήματα και πρόσθετη κατανάλωση. Η Ελλάδα έχει κάκιστες δημογραφικές προοπτικές (δείτε την πολύ καλή έρευνα της «διαΝΕΟσις» στο http:dianeosis.org/research/demography), έχει αποσβέσει τεράστιο μερίδιο του κεφαλαίου, η εθνική αποταμίευση θα παραμείνει ανεπαρκής, ενώ ένα μεγάλο πλήθος επιχειρηματιών έχει παγιδευτεί σε καθυστερούμενα δάνεια.

Χειρότερο όλων είναι η απουσία ευνοϊκού κλίματος για την επιχειρηματικότητα. «Αυτό που χρειάζεστε είναι οικονομική ελευθερία», είπε, μιλώντας την προηγούμενη Πέμπτη στην Αθήνα, ο μεγάλος Καναδός επενδυτής Πρεμ Γουάτσα (επικεφαλής της Fairfax, κύριος μέτοχος της Eurobank και ιδιοκτήτης της ασφαλιστικής Eurolife). Για να εξηγήσει ότι τώρα που έφυγε ο μεγάλος κίνδυνος της εξόδου από την Ευρωζώνη και με την προϋπόθεση της επιστροφής στην ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων, οι επενδύσεις θα βελτιωθούν εντυπωσιακά.

Δεν είναι ο μόνος επενδυτής στην Ελλάδα που επισημαίνει πως αυτό που μας λείπει τώρα είναι να στρέψουμε το ενδιαφέρον μας στην πραγματική οικονομία και σε όσα πρέπει να γίνουν για να βελτιωθεί με εντυπωσιακό τρόπο η πλευρά της προσφοράς, δηλαδή η πλευρά της παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών.

Υπογραμμίζουν ορισμένοι –και δεν διαφωνώ– ότι αν ξεκινήσουν 4-5 μεγάλες επενδύσεις άμεσα και συντόμως αναγγελθούν μερικά ακόμη σοβαρά επιχειρηματικά σχέδια, θα δημιουργηθούν τεράστια πολλαπλασιαστικά κύματα εμπιστοσύνης. Αυτό και όχι το «φαινόμενο του ελατηρίου» είναι που μας χρειάζεται για να πάμε τη χώρα μπροστά.

Η χώρα εμφανίζεται κολλημένη στο ζήτημα του χρέους και του QE, στην κακοδαιμονία της υπερβολικής κρατικής δαπάνης και των βαρύτατων φόρων, στο αδιέξοδο όπου έχει παγιδευτεί το ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό σύστημα, στην αναποτελεσματική και αυταρχική δημόσια διοίκηση και, κυρίως, στις προσπάθειες κυβερνητικών παραγόντων να ελέγξουν την ανοικτή και ανταγωνιστική επιχειρηματικότητα προς όφελος φίλιων συμφερόντων.

Στα καλά χρόνια των ακινήτων, Ρώσος πολυεκατομμυριούχος απέκτησε μεγάλη έκταση τουριστικού ενδιαφέροντος κοντά στην πόλη της Κέρκυρας· αφού επί χρόνια ταλαιπωρήθηκε από τα απίθανα πλοκάμια της διοίκησης, αναζητεί αγοραστές για να σηκωθεί να φύγει από τη χώρα. Πόσο πιστεύετε ότι μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον της συμμαχίας Ελλήνων (Lamda)-Κινέζων (Fosun) και Αράβων του Αμπου Ντάμπι (Al Maabar), οι οποίοι, ευτυχώς, έχουν εξαιρετικά μακρό ορίζοντα και τεράστια κεφαλαιακή διαθεσιμότητα; Υπάρχει πράγματι ένα ζήτημα για το οποίο χρειάζεται διακομματική παρέμβαση: να αλλάξουν νομοθετικές ρυθμίσεις, να στηθούν ειδικές δομές και να ακυρωθούν αυτές όσων στρέφουν τη διοίκηση εναντίον των επενδυτών και της επιχειρηματικότητας. Η οδός της σωτηρίας είναι οι επενδύσεις και όχι η αέναη διαπραγμάτευση με τους γραφειοκράτες της τρόικας.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ