Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Καθηγητές, γονείς, μαθητές επί σκηνής

Κύριε διευθυντά
Το θέατρο μου αρέσει και όποτε βρω ευκαιρία το παρακολουθώ. Ενα Σάββατο παρακολούθησα την παράσταση «Οι Φασουλήδες του Κατσιπόρρα», του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, η οποία «ανέβηκε» από το Α΄ Γυμνάσιο Ζωγράφου σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Βαροτσάκη. Στην παράσταση έλαβαν μέρος μαθητές, γονείς και καθηγητές του σχολείου και το αποτέλεσμα ήταν κάτι περισσότερο από εξαιρετικό. Οπως έχω μάθει, στο σχολείο αυτό, οι μαθητές, οι γονείς τους και οι καθηγητές, έχουν δημιουργήσει μια ομάδα, της οποίας ψυχή και κινητήριος δύναμη είναι ο συγγραφέας Βασίλης Κατσικονούρης, καθηγητής στο σχολείο. Η ομάδα αυτή αναδεικνύει το επίπεδο του πολιτισμού που μπορεί να παραχθεί από ένα σχολείο και μάλιστα δημόσιο, όταν υπάρχουν αγαστή συνεργασία, αγάπη και μεράκι μεταξύ μαθητών, γονιών και καθηγητών, γι’ αυτό που κάνουν. Παρακολούθησα, λοιπόν, την παράσταση «Οι Φασουλήδες του Κατσιπόρρα», μια καλοκουρδισμένη παράσταση από την αρχή μέχρι το τέλος, που στήθηκε με πολύ μεράκι, πολλή αγάπη αλλά και επαγγελματισμό. Εκπληκτικά σκηνοθετικά ευρήματα και απολαυστικές ερμηνείες, από ποιους; Μα από τους ίδιους τους μαθητές, τους γονείς τους και τους καθηγητές τους. Με ίδια μέσα, χωρίς χορηγούς, χωρίς επιδοτήσεις. Οι ίδιοι ράβουν τα κοστούμια τους, οι ίδιοι κατασκευάζουν τα σκηνικά τους, οι ίδιοι καταθέτουν την ψυχή τους. Αυτά τα φυτώρια Τέχνης είναι η παρηγοριά μας και η απάντηση ότι, ναι, κάποιοι άνθρωποι, παρά τις αντιξοότητες, μπορούν και προάγουν τον πολιτισμό στην Ελλάδα.

Μιχαλης Χατζηκυριακου

Οι δικοί τους και... το «κουρελόχαρτο»

Κύριε διευθυντά
Κατά την πρόσφατη συζήτηση στη Βουλή για την ψήφιση των μέτρων για τη δεύτερη αξιολόγηση, ο υπουργός των Οικονομικών είπε: «…Πάμε τώρα στα αντίμετρα. Είπαμε ότι θίγουμε τον δικό μας κόσμο και με το αφορολόγητο και με τις συντάξεις. Αποζημιώνουμε αυτούς τους ίδιους ανθρώπους με τα αντίμετρα;», ο δε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως ανέφερε: «Εχετε καταστήσει το Σύνταγμα της χώρας “κουρελόχαρτο” και ποιος ξέρει ακόμα, αν κρίνουμε από τις διαρροές σας, τι σχεδιάζετε ακόμα παίζοντας με τους θεσμούς. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι έχουν γνώση οι θεματοφύλακες του πολιτεύματος». Βεβαίως και τα δύο δεν ακούστηκαν πρώτη φορά. Αναρωτιέται, όμως, κανείς: Πρώτον, ο υπουργός των Οικονομικών τι εννοεί λέγοντας ότι το κόμμα στο οποίο συμμετέχει ή οι «53», στους οποίους επίσης ανήκει, έχουν κάποιους δικούς τους; Αναφέρεται σε πολίτες που ασπάζονται τις ιδέες του ΣΥΡΙΖΑ ή ψηφίσαν και προτίθενται να ψηφίσουν πάλι τον ΣΥΡΙΖΑ; ‘Η εννοεί ότι όσοι πλήττονται περισσότερο από τη νέα μείωση του αφορολογήτου και των συντάξεων είναι δικοί τους άνευ ετέρου; Στη φάση που βρισκόμαστε, ίσως θα ήταν καλύτερα ο υπουργός των Οικονομικών να αποφεύγει να κατατάσσει (και μάλιστα αυθαίρετα) τους πολίτες στον έναν και στον άλλο χώρο. Είναι βέβαιον ότι και ο ίδιος γνωρίζει ότι έχει σοβαρότερα πράγματα να κάνει. Δεύτερον, δεδομένου ότι προφανώς δεν υπάρχει βαρύτερη κουβέντα από το «έχετε κάνει το Σύνταγμα κουρελόχαρτο», μήπως η αξιωματική αντιπολίτευση, που προφανώς ανήκει τους θεματοφύλακες του πολιτεύματος, πρέπει –εφόσον βεβαίως πράγματι το πιστεύει– να επικεντρώσει σχεδόν αποκλειστικά στο ζήτημα αυτό; Ξεπερνάει κάθε άλλο ζήτημα για να έρχεται και να φεύγει από την ατζέντα και να μην συμβαίνει τίποτα.

Κωνσταντινος Λιβανιος – Aθήνα

Δεξιά - Αριστερά και φτώχεια

Κύριε διευθυντά
Αφορμή της επιστολής υπήρξε μια ιδιωτική συζήτησις εμού και ενός γνωστού μου που πρόσκειται στην αριστερή ιδεολογία. Επειδή με προβλημάτισαν οι απόψεις όχι μόνον του συνομιλητή μου αλλά, κατά τη γνώμη μου, μεγάλου μέρους της κοινωνίας, θα ήθελα να παραθέσω εις το αναγνωστικό κοινό της έγκριτης «Καθημερινής» μερικές από τις βασικές ιδελογικές διαφορές Δεξιάς - Αριστεράς. Λέει η Αριστερά, εμείς είμαστε το κόμμα που εκπροσωπεί τους φτωχούς και τους αδύναμους, ενώ η Δεξιά εκπροσωπεί τους πλουσίους, την άρχουσα τάξη. Να θυμίσω εδώ ότι ένα από τα παλαιότερα ονόματα της Δεξιάς ήταν το λαϊκό κόμμα. Πώς μπορεί το λαϊκό κόμμα, η παράταξις του λαού δηλαδή, να εκπροσωπεί την ολιγαρχία;

Εδώ η απάντησις είναι απλή. Ασφαλώς και η δεξιά ιδεολογία ενδιαφέρεται για τον φτωχό λαό, ενδιαφέρεται όμως με διαφορετικό τρόπο από ό,τι η Αριστερά.

Αριστερά ιδεολογία: Θέλω να παίρνω χρήματα από τους πλουσίους και να δίνω στους φτωχούς ανθρώπους επιδόματα (ανεργίας, τριτεκνίας, πολυτεκνίας, σίτισης, ενοικίου κ.λπ.). Πολύ καλά μέχρι εδώ, αλλά για να δούμε τι λέει στη συνέχεια (ή μάλλον τι δεν λέει αλλά εφαρμόζει στην πράξη). Θέλω στους φτωχούς ανθρώπους να δίνω επιδόματα, αλλά θέλω να τους έχω πάντα φτωχούς για να τους δίνω επιδόματα και να τους έχω πάντα εκλογική πελατεία.  Δεξιά ιδελογία: Δεν θέλω να δίνω στους φτωχούς εσαεί επιδόματα. Θέλω να δώσω στους φτωχούς τη μόρφωση και την ευκαιρία για να κάνουν αυτό που ονομάζεται κοινωνική κινητικότητα, δηλαδή να μπορέσουν από τα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας να ανέβουν στα υψηλότερα ώστε να μη χρειάζονται πλέον τα επιδόματα για να ζήσουν.

Σύνοψις:

Εγώ ως δεξιός ονειρεύομαι αυτός που γεννήθηκε από γονείς που ζούσαν από τα κοινωνικά επιδόματα και ήσαν οι άνθρωποι φτωχοί, γιατί για x λόγους δεν μπόρεσαν να προκόψουν, το παιδί αυτών των ανθρώπων να μπορέσει να μορφωθεί σε ένα καλό σχολείο να προχωρήσει σε ένα καλό πανεπιστήμιο και αύριο να φτάσει να γίνει εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και να θυμάται την καταγωγή του από τη φτωχή οικογένεια που ζούσε από τα επιδόματα του κράτους και στο τέλος κατόρθωσε να φτάσει στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδος. Θέλουμε δηλαδή ένα κράτος που θα δίνει ευκαιρίες στους φτωχούς να γίνονται καλύτεροι, να γίνονται πλουσιότεροι, να γίνονται ευδαιμονέστεροι. Αυτή είναι η προστασία, το ενδιαφέρον και η αγάπη της δεξιάς ιδελογίας για τον φτωχό λαό, ενώ η Αριστερά δεν αγαπά πραγματικά τον φτωχό λαό, γιατί η Αριστερά θέλει να υπάρχει φτωχός λαός γιατί μόνον εάν υπάρχει φτωχός λαός τα διχαστικά της μηνύματα μπορούν να έχουν ακροατήριο. Γι’ αυτό και η επανάσταση των μπολσεβίκων δεν έγινε σε μια χώρα με ευημερία, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, έγινε στην τσαρική Ρωσία, γιατί εκεί υπήρχε η μεγαλύτερη φτώχεια.  Εκεί όπου υπάρχει η μεγαλύτερη φτώχεια υπάρχει και πρόσφορο έδαφος για να ριζώσει η Αριστερά και επειδή χρειάζεται τη φτώχεια για να υπάρχει γι’ αυτό και με τις πολιτικές της συντηρεί τη φτώχεια.

Νικολαος Λαζαρου

Συγχωροχάρτια διά πάσαν αμαρτίαν;

Kύριε διευθυντά
Η φράση «Ο ήχος του χρήματος» είναι παρμένη από την τακτική που είχε εφαρμόσει η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία κατά τον Μεσαίωνα με την έκδοση των περίφημων «συγχωροχαρτιών», που εξέδιδαν οι Πάπες έναντι χρηματικής αμοιβής για την άφεση των αμαρτιών των πιστών. Οπως διακήρυττε χαρακτηριστικά ο περιοδεύων καθολικός μοναχός Τέτζελ «μόλις ακουστεί ο ήχος του χρυσού νομίσματος που έπεφτε στον δίσκο η ψυχή του πιστού μεταπηδά από το Καθαρτήριο στον Παράδεισο». Η φιλοχρήματη αυτή τακτική,  διατηρήθηκε επί αιώνες από την Καθολική Εκκλησία και κατά κάποιο τρόπο άρχισε να εφαρμόζεται με κάποιες παραλλαγές από εκπροσώπους και άλλων Εκκλησιών, οι οποίοι εμμέσως απαιτούσαν την καταβολή χρημάτων από τους πιστούς για την τέλεση κάποιων αγιαστικών πράξεων και ιεροτελεστιών. Ατυχώς η στρεβλή αυτή αντίληψη, ότι με την καταβολή χρημάτων ή άλλων παροχών μπορούν να συγχωρηθούν οι αμαρτίες ζώντων και τεθνεώτων, να καταληφθούν κάποια πολιτικά ή εκκλησιαστικά αξιώματα, ή να εκπληρωθεί οποιαδήποτε επιθυμία με την άνωθεν παρέμβαση επικράτησε μέχρι τις μέρες μας. Ο «ήχος του χρήματος» αντηχεί δια μέσου των αιώνων σε κάθε ανθρώπινη συναλλαγή, καθόσον σύμφωνα και με τον αρχαίο ρήτορα Δημοσθένη «άνευ τούτων [χρημάτων] ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων».

Δημητριος Δημηνας, Δικηγόρος Κατερίνης
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ