Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ρήση Φλωράκη για τους «γιαλαντζί»

Κύριε διευθυντά
Σήμερα, που ο καθένας αυτοαποκαλείται «επαναστάτης», επιτιθέμενος σε αόπλους πολίτες ή δημόσιους άνδρες, θα ήθελα να φέρω στη δημοσιότητα μια προσωπική εμπειρία: Το 2000, πέντε χρόνια πριν από τον θάνατό του, ρώτησα τον Χαρίλαο Φλωράκη (Η μητέρα μου, Αθηνά Φλωράκη-Λύκα, ήταν η μεγάλη του αδελφή):

– «Καλά Χαρίλαε, αυτή η 17 Νοέμβρη λέει ότι κάνει επανάσταση… Τι λες;»  «Ακουσέ με, ένα πράγμα είναι να μακελεύεσαι με Γερμανούς ή Λοκατζήδες στα βουνά και άλλο να πυροβολείς πισώπλατα άοπλους πολιτικούς…»

Νομίζω ότι με δυο λόγια, δωρικά, όπως συνήθιζε, έβαλε, μια και καλή, τα πράγματα στη θέση τους, δείχνοντας το χάσμα που υπάρχει μεταξύ επαναστατών (χωρίς εισαγωγικά) και των «γιαλαντζί»…
Κωνσταντινος Λυκας

Να, που τα «βαριά» πτυχία δεν αρκούν

Κύριε διευθυντά
Ερώτηση: Τι κοινό έχουν ο Γιάνης Βαρουφάκης με τον Jawahartal Nehru, τον πρώτο πρωθυπουργό μιας ανεξάρτητης Ινδίας; Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος με τον Julius Nyerere, τον πρόεδρο της Τανζανίας; Απάντηση: Το κοινό γνώρισμα των ανωτέρω είναι ότι άπαντες αποφοίτησαν από βρετανικά ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα και προσπάθησαν να εφαρμόσουν τις γνώσεις που απέκτησαν εκεί στις οικονομίες των χωρών τους με καταστροφικά για τις χώρες αυτές αποτελέσματα.

Πολλά αγγλικά πανεπιστήμια εμπίπτουν στην κατηγορία των «αριστερών», αλλά το LSE (London School of Economics) μπορεί να υπερηφανευθεί ότι κατέχει τα πρωτεία. Από εκεί βγήκε ο Jomo Kenyatta, πρώτος πρωθυπουργός της Κένυας μετά την ανεξαρτησία της και η οικονομία της χώρας αυτής εγνώρισε διεφθαρμένες κρατικές βιομηχανίες και αρνητική ανάπτυξη. Ο Kwame Nkrumah πήγε, επίσης, στο LSE και μετά στο University College του Λονδίνου απ’ το οποίο επέστρεψε στην Γκάνα με βαριές αποσκευές αριστερής κατήχησης, όπου έβαλε σε εφαρμογή την «αναγκαστική εκβιομηχάνιση» της χώρας, πλήρη με κρατικές επιχειρήσεις και δεκαετή προγράμματα. Ηταν η συνήθης συνταγή με τα γνωστά αποτελέσματα: δεκαετίες χαμηλής ανάπτυξης, διαφθοράς και υψηλού χρέους.

Ο δικός μας ο Βαρουφάκης είναι, επίσης, προϊόν αγγλικών πανεπιστημίων. Παρακολούθησε οικονομικά στο Essex και μαθηματικά στατιστικά στο Birmingham και πάλι στο Essex για διδακτορικό στα οικονομικά.
Με αγγλικές περγαμηνές ήρθε στην Ελλάδα και στη βραχύβια θητεία του, ως υπουργού Οικονομικών της χώρας, εξαφάνισε μια αναγεννημένη οικονομία (την προηγούμενη χρονιά η ανάπτυξη στην Ελλάδα ήταν 0,8%, με πρόβλεψη 3% κατά το Βαρουφάκειο 2015).

Τα κατάφερε, φεύγοντας, να φθάσει την ύφεση στο 4%, να φορτώσει το χρέος με δεκάδες δισεκατομμύρια και να βλέπουμε τον τόπο μας να ερημώνει με την έξοδο των νέων μας.

Και ο Τσίπρας μας, τι λέτε για τον Τσίπρα μας; Είναι φανερό ότι η επιτυχία του τον βρήκε απροετοίμαστο για το τιμόνι της χώρας. Ας είχε τουλάχιστον το ταλέντο της επιλογής των καταλλήλων συνεργατών του! Δεν απαιτεί κανείς από ένα άτομο να τα ξέρει όλα, έλα όμως που αυτός, σαν αριστερός, βασίσθηκε στα αγγλικά πανεπιστημιακά διπλώματα για το γκουβέρνο της οικονομίας μας και έτσι πατώσαμε ή μήπως δεν έχουμε ακόμη πατώσει;

Από την Ελλάδα μέχρι την Κένυα, οι χειρότεροι οικονομικοί πειραματισμοί έγιναν από αποφοίτους αγγλικών πανεπιστημίων και αν κάποιος χρειάζεται αποδεικτικά στοιχεία δεν έχει παρά να αναφερθεί στο άρθρο του James Bartholomew στο περιοδικό The Spectator της 25ης Ιουλίου 2015.

Ι. Ιωσηφ, Πόρτο Ράφτη

«Οχι, δεν μας άξιζε κάτι τέτοιο»...

Κύριε διευθυντά
Τόσος λόγος αυτές τις μέρες για μέτρα, χρέος, ηρωική αντίσταση, είναι βιώσιμο, θα «κουρευτεί»; Τόσα ΘΑ, λες κι αυτά θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας! Τη δεκαετία του ’80 (Δεκαετία ΠΑΣΟΚ) έγιναν σημεία και τέρατα. Εισέρρευσαν από την Ευρωπαϊκή Ενωση «τζάμπα» πόροι, που τόσοι δεν είχαν εισρεύσει από τη σύσταση του ελληνικού κράτους. Την ίδια περίοδο δανειστήκαμε άλλα τόσα, εκτοξεύοντας το δημόσιο χρέος.

Τι έγινε τότε; Πού πήγαν αυτοί οι πόροι, που αρκούσαν για να αλλάξει η Ελλάδα ριζικά; Αντ’ αυτού μπήκαν γερές (μπετόν αρμέ) οι βάσεις την διαπλοκής, άρχισε να λειτουργεί «δυναμικά» το «ένστικτο αυτοσυντήρησης» πολλών στελεχών της δημόσιας ζωής μερικά από τα οποία ελέγχθηκαν και καταδικάστηκαν, άλλα (τα περισσότερα) ευδαιμονούν. Ακόμη χειρότερα, γιγαντώθηκαν ο λαϊκισμός, ο κρατισμός κ.λπ. Με κύρια ευθύνη του ανθρώπου που μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Ακολούθησε η Ν.Δ., που σχεδόν μεταλλάχθηκε σε λάιτ ΠΑΣΟΚ (με εξαίρεση τον Κων. Μητσοτάκη και μια ομάδα υπουργών του –π.χ. Μάνος, Σιούφας, Παλαιοκρασσάς κ.λπ.), και φθάσαμε εδώ που φθάσαμε. Αναδύονται μερικά ενοχλητικά ερωτήματα. Είναι δυνατόν να τελεσφορήσουν τα όποια μέτρα, το «κούρεμα» ή ρύθμιση του χρέους χωρίς:

- Μεταρρύθμιση και αναδιάρθρωση του δημοσίου τομέα βασισμένη σε αυστηρότατη αξιολόγηση και κριτήρια για να γίνει παραγωγικός και να παίξει τον ρόλο του;
- Μεταρρύθμιση στην Παιδεία;
- Μεταρρύθμιση στον συνδικαλισμό, που όλοι γνωρίζουμε πώς και υπέρ ποίων λειτουργεί;
- Απεμπλοκή του Δημοσίου από τις ΔΕΚΟ και όλους τους άχρηστους οργανισμούς της Κεντρικής Κυβέρνησης και της Αυτοδιοίκησης;
- Οριστική λύση του συνταξιοδοτικού σε αντικειμενική βάση και όχι με οριζόντιες περικοπές, λαμβάνοντας υπόψη τον χρόνο εργασίας, το συνολικό ύψος των καταβληθεισών εισφορών, την ηλικία; Μία σύνταξη κατ’ άτομο.
- Θέσπιση σταθερού φορολογικού καθεστώτος, που να προσκαλεί επενδύσεις κι όχι να τις διώχνει;
- Μέτρα επιτάχυνσης απονομής της Δικαιοσύνης, καθώς και απλούστευσης, όπου είναι εφικτό κι όχι επιζήμιο;

Το κλειδί είναι ότι για να θεσπισθούν και εφαρμοσθούν όλα αυτά χρειάζεται άλλο είδος πολιτικού προσωπικού και όχι αυτό που παράγεται από την αφισοκόλληση, τον συνδικαλισμό, τους φοιτητοπατέρες κ.λπ. 

Αρνητικό παράδειγμα ξεκάθαρο είναι η σημερινή κυβέρνηση και τα κόμματα που την αποτελούν. Τα χειρότερα κομμάτια του ΠΑΣΟΚ και της λαϊκίστικης Δεξιάς, που σαν ποντίκια σε καράβι που βουλιάζει πήδησαν σε άλλο πλεούμενο που ερχόταν. Υπάρχει κανείς που να πιστεύει σοβαρά ότι αυτό το πολιτικό προσωπικό μπορεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση;
Αλκης Λογοθετης

Ενα χαμόγελο του αέρα

Κύριε διευθυντά

Επιτέλους λίγο χαμόγελο «άνθισε» στα χείλη όσων διαβάσαμε για την εφήμερη ευρωπαϊκή νίκη χάρη στους ανέμους, που δημοσίευσε η «Καθημερινή» την 1η Ιουνίου.

Ηταν η ημερομηνία 29 Μαΐου, που οι ευνοϊκοί άνεμοι στη χώρα μας επέτρεψαν στις ανεμογεννήτριες να παράγουν το 20% του ρεύματος της χώρας, κατατάσσοντας την Ελλάδα πρώτη στην Ευρώπη, για την ημέρα αυτή. Αν θυμηθεί κανείς τις αντιδράσεις σε όλη την επικράτεια προ ετών για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών από τοπικούς φορείς και δήθεν περιβαλλοντικές οργανώσεις θα μειδιάσει. Αστεία επιχειρήματα από όλους. Διότι η μικρή αλλά πρωτοπόρος Δανία έχει πολλαπλάσιες ανεμογεννήτριες, ακόμη και στη θάλασσα. Μακάρι να είχαμε γίνει Δανία του Νότου, όπως διατυμπάνιζε ο Γιώργος Παπανδρέου, αλλά τα αποτελέσματα τα είδαμε σε όλους τους τομείς. Υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος ώστε να ανέβουμε στο 40% μέχρι το 2020, που έχει θέσει ως στόχο η Ευρωπαϊκή Ενωση.  Τόσο θα πρέπει να είναι το ποσοστό ρεύματος που θα παράγεται από το σύνολο των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας. Οψόμεθα.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός – Μαρούσι

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ