Θοδωρής Γεωργακόπουλος ΘΟΔΩΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Το roaming και... η κακιά Ευρώπη

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ημουν σίγουρος ότι αργά ή γρήγορα θα την έβλεπα αυτή τη διαφήμιση, και να την: «Δωρεάν roaming στην Ευρωπαϊκή Ενωση», έλεγε η αφίσα ελληνικής εταιρείας κινητής τηλεφωνίας. Ταξιδεύεις στην Ευρώπη, σου λέει, και δεν πληρώνεις τα μαλλιοκέφαλα που πλήρωνες παλιά, απλά συνεχίζεις να χρησιμοποιείς το πρόγραμμα που έχεις αγοράσει -και πληρώνεις κάθε μήνα- στη χώρα σου. Μπράβο εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, μπορεί να σκεφτεί ο ανυποψίαστος καταναλωτής. Ευχαριστούμε που μας προσφέρεις δωρεάν μια υπηρεσία που μέχρι πρόσφατα την πληρώναμε, και μάλιστα αδρά. Αλλά έτσι είναι, όταν ο υγιής ανταγωνισμός ανάμεσα στις επιχειρήσεις λειτουργεί στο πλαίσιο της ελεύθερης αγοράς. Σωστά; Λάθος. Το δωρεάν roaming στις χώρες της Ε.Ε. είναι επιβεβλημένο από ευρωπαϊκή νομοθεσία του 2015. Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας όλης της Ευρώπης από την 15η Ιουνίου 2017 και μετά είναι υποχρεωμένες να προσφέρουν τα προϊόντα τους στους καταναλωτές ανεξάρτητα από ποια χώρα της Ενωσης βρίσκονται. Εδώ και πολλά χρόνια η Ενωση προσπαθεί σιγά σιγά να ενοποιήσει την αγορά των υπηρεσιών στις χώρες-μέλη, κάτι πολύ πιο δύσκολο από την ενοποίηση της αγοράς προϊόντων. Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας από το 2007 παλεύουν να καταργήσουν τις χρεώσεις του roaming στην κινητή τηλεφωνία. Ο λόγος είναι προφανής: Δεν γίνεται να ανήκεις σε μια κοινή αγορά χωρίς τελωνεία και δασμούς, να πηγαινοέρχεσαι ελεύθερα και να μην μπορείς να χρησιμοποιήσεις το κινητό σου οπουδήποτε στην Ενωση χωρίς ποινή. Τους πήρε δέκα χρόνια μειώσεων (μέχρι πρόσφατα το κόστος του roaming είχε μειωθεί κατά 92% από το 2007) μέχρι που φτάσαμε, επιτέλους, στην πλήρη κατάργησή του. Αλλά αυτό δεν το γράφει πουθενά στην αφίσα. Οι περισσότεροι καταναλωτές ενδέχεται να μην το πάρουν ποτέ χαμπάρι και, όταν θα τσεκάρουν το Facebook καθώς κάνουν τις βόλτες τους στη Βαρκελώνη, δεν θα νιώθουν καμία αναγνώριση ή και ευγνωμοσύνη για το ότι η χώρα τους κάποτε μπήκε σ’ αυτή τη διακρατική συμμαχία. Δεν θα τη σκέφτονται καν. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα: Οτιδήποτε κακό κάνει η Ε.Ε. (και κάνει αρκετά) αποδίδεται στην Ε.Ε. Ενίοτε -όπως έγινε πολλάκις και στην ελληνική κρίση- μεγάλα λάθη των μελών αποδίδονται κι αυτά στην Ε.Ε. 

Αλλά οτιδήποτε καλό κάνει η Ε.Ε για τα μέλη της, χρεώνεται στα μέλη της.Πάρτε τους δρόμους. Ολες οι υποδομές που έφτιαξε η χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες φτιάχτηκαν με χρηματοδότηση (τα τελευταία χρόνια ώς και 100%) από την Ε.Ε. Και μάλιστα όχι τόσο με δάνεια, όσο με άμεση χρηματοδότηση από τα διαρθρωτικά ταμεία, δηλαδή με τα χρήματα των φορολογουμένων Γερμανών, Γάλλων, Βρετανών, Ολλανδών κ.ά. που δίνουν στον προϋπολογισμό της Ε.Ε. περισσότερα από όσα παίρνουν. Ποιους έχετε δει να κάνουν τα εγκαίνια αυτών των έργων; Ευρωπαίους αξιωματούχους; Οχι. Βλέπετε Ελληνες δημάρχους, υπουργούς και βουλευτές, να κόβουν κορδέλες χαμογελαστοί και να τονίζουν στις κάμερες πόσο σημαντικό είναι το έργο που αυτοί έφτιαξαν. Μόνο πρόσφατα ήρθε η αρμόδια επίτροπος στα εγκαίνια της θρυλικής Αθηνών-Πατρών για να θυμίσει όχι μόνο ποιος τον πλήρωσε το δρόμο, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση και ποιος ξεμπλόκαρε τα έργα όταν το ελληνικό κράτος σταμάτησε να πληρώνει τους εργολάβους.

Το ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα υποβαθμίζει παραδοσιακά αυτή την πραγματικότητα για να προσεταιριστεί πολιτικά οφέλη έχει καταστροφικές συνέπειες που φαίνονται στα αποτελέσματα ερευνών όπως το «Τι πιστεύουν οι Ελληνες». Οι πολίτες σε πλειοψηφικό ποσοστό πιστεύουν ότι από τη συμμετοχή της Ελλάδας στην Ενωση έχει ευνοηθεί περισσότερο η Ενωση. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Γιατί όταν κάτι πάει στραβά -και πριν από επτά χρόνια κάτι πήγε πολύ στραβά- οι Ελληνες μοιάζουν έτοιμοι, ανενημέρωτοι, ανυποψίαστοι, κατάλληλα γαλουχημένοι να θυσιάσουν το μοναδικό σωσίβιο που τους κρατά ακόμα στον πρώτο κόσμο.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ