Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Απλή αναλογική και λαϊκισμός

Κύριε διευθυντά
Η επιδίωξη της κυβερνήσεως για την καθιέρωση σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες της «ανόθευτης» αναλογικής, είναι όπως όλες οι πράξεις της η παραμονή στην εξουσία και παράλληλα η επιβολή δολίως ολοκληρωτικού καθεστώτος που ακόμη επιχειρεί ο στενός κύκλος των συνεργατών του πρωθυπουργού.

Την επιβολή ορίου (5%) για την είσοδο κόμματος στη Βουλή εφάρμοσαν για πρώτη φορά οι Γερμανοί επί Αντενάουερ το 1953. Προήλθε από την πικρή τους πείρα από την απλή αναλογική επί Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1932. Τότε εκλέχτηκαν 41 κόμματα, πολλά με δύο ή και έναν βουλευτή, με πρώτο (37%) το αριστερό «Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα» (NSDAP) του Χίτλερ. Σχημάτισε κυβέρνηση με το ακροδεξιό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα του Φον Πάπεν και τρεις μήνες μετά, τον Φεβρουάριο του 1933, διαλύουν τη Βουλή και επιβάλλουν, οι ναζί πλέον, το εγκληματικό και απάνθρωπο καθεστώς τους.

Επιτρεπτή κάθε σύγκριση με τα παρ’ ημίν σήμερα αλλά και των μελλοντικών προθέσεων των κυβερνώντων στην αναζήτηση μικρών αριστερών κομμάτων για μία, όμοια με την προηγούμενη, λαϊκιστική και καταστροφική αντιπολίτευση, στις επόμενες εκλογές.

Στρατης Στρατηγης, Επ. Δικηγόρος Δ.Ν., τέως βουλευτής Επικρατείας

«Μόνο μέλημα ήταν η πρόοδος του ΟΠΑ»

Κύριε διευθυντά
Σε άρθρο που δημοσίευσε η εφημερίδα σας («Οπισθοδρόμηση ολοταχώς στα ελληνικά πανεπιστήμια», Δευτέρα 5 Ιουνίου), τρία τέως μέλη του Συμβουλίου Ιδρύματος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (από σύνολο έντεκα) καταγγέλλουν ότι αντιμετωπίσθηκαν από τις πρυτανικές αρχές (υπήρξα πρύτανης μεταξύ 2011-2015) με «…απαξίωση και εχθρότητα … χωρίς διάθεση συνεργασίας και αναγνώρισης του ρόλου τους» και ότι αυτές οι υποτιθέμενες αντιδράσεις μας εδράζονταν στην εξυπηρέτηση «…πληττόμενων ομάδων συμφερόντων» (τις οποίες οι ίδιοι, προφανώς, επιθυμούσαν να πατάξουν).

Θεωρώ αυτές τις κρίσεις άδικες, παραπλανητικές και κακόβουλες – κατ’ ελάχιστον. Εάν έχουν να πουν κάτι, ας το πουν ευθέως. Χωρίς αοριστίες και γενικολογίες, ανάρμοστες για ακαδημαϊκούς. Τι ακριβώς εννοούν; Οτι παρεμποδίστηκαν στην εκτέλεση των διοικητικών τους καθηκόντων, λόγω ή έργω; Παρεμπόδιση έργου διοικητικού οργάνου, εάν μια τέτοια καταγγελία ευσταθεί, συνιστά ποινικό αδίκημα. Εάν δεν ευσταθεί, συνιστά συκοφαντική δυσφήμηση. Μπορώ να πω πολλά στο σημείο αυτό, αλλά σταματώ εδώ. Οι επιστολογράφοι, όμως, οφείλουν να εξηγήσουν τα περί «συμφερόντων». Αλλιώς, ας σιωπήσουν.

Οι πρυτανικές αρχές του ΟΠΑ επί πρυτανείας μου ενήργησαν πάντοτε στο πλαίσιο του νόμου, με σεβασμό στα μέλη και τα διοικητικά όργανα του πανεπιστημίου και με αποκλειστικό κριτήριο το συμφέρον και την πρόοδό του. Το έργο της πρυτανείας είναι απτό και μετρήσιμο.

Και αναγνωρίζεται. Οχι μόνον από πολλούς εξ όσων διετέλεσαν μέλη του Συμβουλίου, από τους διοικητικούς του υπαλλήλους και τους φοιτητές, αλλά και από τους συναδέλφους καθηγητές, που, αν μη τι άλλο, εξέλεξαν με συντριπτική πλειοψηφία τον τέως αντιπρύτανή μου ως νυν πρύτανη (αν και το τελευταίο επιχείρημα μάλλον είναι άνευ σημασίας για τους τρεις συγγραφείς, αφού ενδεχομένως πιστεύουν ότι το δικαίωμα του ορισμού του πρύτανη θα ήταν σωστό να το έχουν οι ίδιοι, λόγω της σοφίας και σπουδαιότητάς τους).

Θα τους πρότεινα, πάντως, την επόμενη φορά που θα αναφερθούν στο ΟΠΑ εν είδει δημόσιου απολογισμού, αντί άλλων, να παρουσιάσουν τη συνεισφορά τους ως φυσικών προσώπων στην ενίσχυση της αριστείας, της εξωστρέφειας και της εν γένει προόδου του πανεπιστημίου μας πριν, κατά και μετά τη θητεία τους ως μελών του Συμβουλίου. Για παράδειγμα, ας εξηγήσουν ποιος τους παρεμπόδισε, ως φυσικά πρόσωπα, να διασυνδέσουν τα πανεπιστήμιά τους με το ΟΠΑ; Ποιος τους απέτρεψε να φέρουν σε επαφή μεταπτυχιακά τους προγράμματα με αντίστοιχα του ΟΠΑ; Ποιος τους αντιστρατεύτηκε στο να αναλάβουν πρωτοβουλίες εύρεσης οικονομικών πόρων προς όφελος του ΟΠΑ;

Ποιος τους εμπόδισε –πέρα από νόμους, αστυνόμους και υπονόμους– να είναι χρήσιμοι εν τοις πράγμασι για το πανεπιστήμιό μας; Εστω και λίγο.

Μπορούν επίσης να αναφερθούν στην επόμενη δημόσια παρέμβασή  τους, εάν  φυσικά  το  επιθυμούν, στην εν γένει συνεισφορά τους στην παιδεία, την κοινωνία και την οικονομία της πατρίδας μας.

Κωνσταντινος Γατσιος, Καθηγητής, τέως πρύτανης ΟΠΑ

Υπηρετώντας την Ελλάδα

Κύριε διευθυντά
Δύο προσωπικότητες με βαθιές γνώσεις για τα προβλήματα της χώρας, άφθαρτοι, και πολύ αγαπητοί εντός και εκτός Ελλάδος:

O Ιωάννης Καποδίστριας, ο οποίος έφτιαξε το ελβετικό σύνταγμα και δημιούργησε τα (cantons) κρατίδια, όλα ανεξάρτητα μεταξύ των – σήμερα υπάρχουν 22 μεγάλα και 4 μικρά, ήτοι 26 cantons, με το καθένα την κυβέρνησή του και όλα συνεργάζονται με την κεντρική κυβέρνηση στη Βέρνη, την πρωτεύουσα, η οποία είναι η μόνη που έχει δικαίωμα να ασκεί εξωτερική πολιτική. Η Βουλή έχει 150 βουλευτές και μόνο 7 υπουργούς από όλα τα κόμματα (ας πούμε οικουμενική) εκ των οποίων εκ περιτροπής ένας εκλέγεται πρόεδρος της Συνομοσπονδίας της Ελβετίας για ένα χρόνο μόνο και τον αντικαθιστά ένας από τους 7.

Ο μεγάλος ευεργέτης, φιλέλληνας, Jean-Gabriel Eynard και στενός φίλος του Ιωάννη Καποδίστρια τον παρακαλούσε, όταν έμεινε στη Γενεύη, να παραμείνει και να τον βοηθήσει, αλλά εκείνος του είπε ότι θέλει να πάει να υπηρετήσει την πατρίδα του που τόσο έχει ανάγκη μετά την ανεξαρτησία της Ελλάδος.

Δυστυχώς και τότε υπήρχαν ανόητοι, αναρχικοί, συμφεροντολόγοι και είδαν τον Καποδίστρια σαν ξένο και τον δολοφόνησαν. Ο Jean-Gabriel Eynard, μεγάλος δωρητής την εποχή εκείνη, το 1824 έδωσε 800.000 ελβετικά φράγκα για την ίδρυση της Εθνικής Τραπέζης της Ελλάδος. Οι Ελληνες και φιλέλληνες της Γενεύης, ο δήμαρχος, κυβερνητικοί εκπρόσωποι, οι διπλωματικές αντιπροσωπείες της Ελλάδος από Γενεύη και Βέρνη, τιμούμε κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου τη μνήμη του, καταθέτοντας στεφάνι στην προτομή του που βρίσκεται στην έπαυλή του στον κήπο του πανεπιστημίου.

Λοιπόν τώρα για τον κ. Λουκά Παπαδήμο, εξαίρετο καθηγητή πανεπιστημίου, οικονομολόγο, άφθαρτο, σοβαρότατο τραπεζίτη με διασυνδέσεις σοβαρών προσωπικοτήτων εκτός Ελλάδος, που θα μπορούσε να συνεργαστεί μαζί των για το καλό της πατρίδος μας. Γι’ αυτό τολμώ να τον παρομοιάσω με τον Ιωάννη Καποδίστρια. Αλλά δυστυχώς βρέθηκαν και τώρα αναρχικά στοιχεία που κινούνται από διάφορα συμφέροντα, πολιτικά και άλλα, τα οποία παρότι πέρασαν τόσα χρόνια δεν τον ξέχασαν. Ευτυχώς που δεν πέτυχαν στον στόχο τους και ο άνθρωπος επέζησε. Με την υψηλή τεχνολογία που υπάρχει σήμερα, εάν υπήρχε οργανωμένο κράτος στον τομέα της ασφάλειας, της δικαιοσύνης, της αστυνομίας, θα έπρεπε να τους είχαν αμέσως συλλάβει, όπως όλους αυτούς τους κουκουλοφόρους «γνωστούς άγνωστους» που καταστρέφουν κάθε μέρα το κέντρο της Αθήνας με μολότοφ, τσεκούρια, ρόπαλα, που κρύβονται στον χώρο του πανεπιστημίου με τη συνδρομή και ξένων αναρχικών. Ερωτώ, αλήθεια γιατί δεν παραιτούνται οι πρυτάνεις, καθηγητές και άλλοι υπεύθυνοι των πανεπιστημίων, ή γιατί δεν απέχουν επ’ αόριστον από τις θέσεις των, έως ότου οι «υπεύθυνοι» υπουργοί Παιδείας, Δημοσίας Τάξεως, Δικαιοσύνης, Γενική Διεύθυνση Αστυνομίας συνεργαστούν μεταξύ των και αποφασίσουν να βάλουν τάξη μια για πάντα στην Αθήνα και στα πανεπιστήμια, ώστε να λειτουργούν μόνο για τον σκοπό που έχουν ιδρυθεί, όπως συμβαίνει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Εύχομαι ολόψυχα να αναλογιστούν τις ευθύνες των για το καλό των πολιτών και της χώρας.

Δημητρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ