Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αξημέρωτα, με το δρεπάνι

Κύριε διευθυντά
Οταν ήμουν μικρό παιδί, βοηθούσα τους γονείς μου στις αγροτικές εργασίες. Το χωράφι ήταν το δεύτερο σπίτι μας. Ολες οι δραστηριότητες με το χέρι. Το καλοκαίρι πολλές φορές κοιμόμασταν το βράδυ εκεί για να ξυπνήσουμε πολύ πρωί την άλλη ημερα και να θερίσουμε το σιτάρι με το δρεπάνι. Τώρα, συνταξιούχος πλέον, έφερα εκεί τα βήματά μου για να ζήσω παλιές στιγμές. Ομως βρήκα μέσα τους μνηστήρες με τη στολή της Δασικής Υπηρεσίας. Εδώ, μου είπαν, είναι δάσος. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα. Ούτε να κόψεις δύο κλαδιά για να ζεσταθείς.  Εμεινα κατάπληκτος! Ευτυχώς την οργή και τη λύπη μου απάλυνε η είδηση ότι και το αεροδρόμιο του Ελληνικού είναι δάσος. Αφού στη χώρα μας τα αεροπλάνα προσγειώνονταν σε δάση, είναι επόμενο ότι όλα τα παράλογα μπορεί να συμβούν. Ακομη και να μου δεσμεύσουν αυθαίρετα την πατρική μου περιουσία.  Ο Θεός σώζοι την Ελλάδα.

Υ.Γ.: Το κράτος δεν βοήθησε τις ημιορεινές περιοχές που είχαν χαμηλά εισοδήματα. Η μετανάστευση έφερε την ερήμωση. Και τώρα ρίχνει τη χαριστικη βολή.

Α. Κριλης Αρκαδία

Η ημετέρα κρίση και τα λόγια αγίων

Κύριε διευθυντά
Κάθε σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί παρά να νιώθει πόνο και δέος όταν διαπιστώνει ότι η χώρα τούτη, στην οποία γεννήθηκε, εκτός των άλλων αρετών, η φιλοσοφική-ηθική σκέψη, συνεχώς απομακρύνεται από τις ρίζες και τις αξίες της και επικίνδυνα παραδίδεται στις όποιες αυθαίρετες και άρρωστες υποκειμενικές διαθέσεις ατόμων, πάνω στις οποίες επιχειρείται να στηριχθούν η κοινωνική συμβίωση και η έννομη τάξη. Κι αυτή η οδυνηρή διαπίστωση επιβεβαιώνεται δυστυχώς καθημερινά από τα γεγονότα, καθώς βλέπουμε τους φορείς της όποιας εξουσίας να διαχειρίζονται απλώς, και μάλιστα όχι καλώς, το χάος, και να «σφυρίζουν» αδιάφοροι, ενώ δίπλα τους οι άνθρωποι, ιδιαίτερα οι πιο φτωχοί και αδύναμοι, ρίχνονται βαθύτερα στο τέλμα της απελπισίας. Πώς, όμως, φτάσαμε σ’ αυτή την κατάσταση; Οι λόγοι πολλοί, ο σπουδαιότερος ένας: η «φθορά» και ο «θάνατος» της συνείδησής μας (ατομικής και συλλογικής), της έμφυτης δηλαδή ιδιότητας του προσώπου να ενεργεί με βάση τους ηθικούς κανόνες και να διακρίνει έτσι το καλό από το κακό, το δίκαιο από το άδικο. Είναι γνωστό και απόλυτα αποδεκτό ότι η συνείδηση δεν αποκτάται, αλλά γεννιέται με τον άνθρωπο.

Ο Αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει: «Αυτόν λοιπόν τον σύμπαντα κόσμο εκ του μη όντος παρήγαγε ο Πλάστης μας πριν από τη δική μας πλάση … Για τη βελτίωση δε των ηθών και την καθοδήγηση προς την αρετή, τι δεν έκανε ο φιλάγαθος Δεσπότης; Εβαλε μέσα μας έμφυτο νόμο, ανεξαπάτητο κριτή και αδιάψευστο διδάσκαλο, την ατομική στον καθένα συνείδηση … για την κατανόηση του αγαθού…».

Και ο Μέγας Βασίλειος σημειώνει: «Εκάστου ημών εν κρυπτώ ζυγός τις εστι… εφ’ ου την φύσιν των πραγμάτων δυνατόν εστι διακρίνεσθαι… Ουκ έστι σοι ειπείν... ουκ ήδειν το αγαθόν. Προσφέρεται σοι τα ίδια τα ζυγά ικανήν διάκρισιν αγαθού και κακού…».

Η «ζώσα», όμως, συνείδηση, και μόνον αυτή, δείχνει στον άνθρωπο τι και πώς να ενεργεί.

Αντίθετα, με ξεχασμένη, και στη χειρότερη περίπτωση με «πεθαμένη» την ατομική του συνείδηση, ο άνθρωπος αδυνατεί να φτάσει το ουσιαστικό περιεχόμενο του οφειλόμενου ατομικού του καθήκοντος.
Αν αυτό συμβαίνει, όπως διαπιστώνεται να γίνεται κατά κανόνα στους καιρούς μας, τότε και η κοινωνία, ως φυσική ολότητα προσώπων που σκέπτονται, βιώνουν και βούλονται, χάνει συνακόλουθα και η ίδια το δικό της πνευματικό στίγμα, τη δική της κοινωνική «συνείδηση και ψυχή». Συμπέρασμα: καμιά, λοιπόν, οικονομική αξιολόγηση δεν πρόκειται να σώσει τη χώρα από τα οικονομικά και άλλα αδιέξοδά της, αν δεν κατακτηθεί προηγουμένως το χαμένο ατομικό και συλλογικό ήθος, η ιδιαίτερη εκείνη ψυχική και πνευματική δύναμη που με το κύρος της, την ορθή σκέψη, βούληση και πράξη εξασφαλίζει και πραγματώνει την κοινωνική συμβίωση, η οποία στις ημέρες μας ασύνετα και επικίνδυνα διακυβεύεται.

Αναστασιος Γ. Λεκκας, Συν/χος δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

«Μια σπίθα ελπίδας για την πατρίδα»

Κύριε διευθυντά
Πάντα θαύμαζα την Κρήτη. Πάντα θαύμαζα την κρητική λεβεντιά. Αυτό που είδα στην κηδεία του Μητσοτάκη εξηγεί και δικαιολογεί για ακόμη μία φορά τον απέραντο θαυμασμό γι’ αυτό το νησί, το ανυπόταχτο, το ασυμβίβαστο. Βέβαια, οι παλαιότεροι Κρητικοί ήταν σπουδαιότεροι από τους νέους, που τους παρέσυρε το ρεύμα της εποχής. Ομως, κάτι έχει απομείνει. Κάποια σπίθα. Και αυτή η σπίθα είναι η παράδοσή μας που συντηρείται ακόμη. Για την Ελλάδα μας, που χάνεται, είχα εναποθέσει τις ελπίδες μου σε αυτήν και πάντα έλεγα: Αν η Κρήτη δεν κάνει κάτι, δεν υπάρχει φως. «Σήκω, ψηλέ, περήφανε πατέρα», είπε η Ντόρα. «Σήκω, γιατί ήρθαν οι φίλοι σου και πώς να τους πω πως πέθανες;». Αυτό επαναλαμβάνω: Σήκω, περήφανη πατρίδα. Σήκω, γιατί ήρθαν οι φίλοι σου, οι θαυμαστές σου, και πώς να τους πω πως η Ελλάδα που ξέρατε, το λίκνο του πολιτισμού, η κοιτίδα του πνεύματος, δεν υπάρχει πια;

Δαναη Πανοπουλου – Φιλόλογος

Το Σύνταγμα και τα διαζύγια

Κύριε διευθυντά
Κατά δημοσιογραφικές πληροφορίες, το υπουργείο Δικαιοσύνης επιδιώκει πάλι να μειώσει τη δικαιοδοσία της τακτικής Δικαιοσύνης. Ετοιμάζει νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο η λύση του γάμου με συναινετικό διαζύγιο θα γίνεται με συμβολαιογραφική πράξη και όχι με απόφαση δικαστηρίου. Η ρύθμιση αυτή παραβιάζει τις θεμελιώδεις συνταγματικές διατάξεις του άρθρου 87 παρ. 1 με το οποίο ανατίθεται αποκλειστικά στα Τακτικά Δικαστήρια η απονομή της Δικαιοσύνης και του άρθρου 8 με το οποίο εξασφαλίζεται ότι κανένας δεν θα στερηθεί του φυσικού του δικαστή. Η υπόθεση της λύσεως του γάμου με διαζύγιο, συναινετικό ή μη, ανήκει αποκλειστικά στη δικαιοδοσία της δικαστικής εξουσίας δεδομένου ότι επ’ αυτής πρέπει να εκδοθεί απόφαση ιδιαιτέρως σημαντική γιατί: 1. Η απόφαση αυτή αφορά την οικογένεια και τον γάμο που τελούν υπό την προστασία του κράτους, σύμφωνα με το άρθρο 21 παρ. 1 του Συντάγματος. Είναι αντίθετη με τη συνταγματική αυτή διάταξη η λύση του γάμου με συμβολαιογραφική πράξη και η προσπάθεια αυτών που μας κυβερνούν να την επιβάλουν φανερώνει την πρόθεσή τους να υποβαθμίσουν τον θεσμό του γάμου. 2. Γιατί για την έκδοσή της δεν αρκεί η συναίνεση των εμφανιζομένων ως ενδιαφερομένων, αλλά απαιτείται και κρίση δικαστική για να διαπιστωθεί αν η συναίνεση δόθηκε από άτομο που μπορούσε να τη δώσει και μάλιστα ελεύθερα και όχι κατόπιν εκβιασμού, με ψυχραιμία και έπειτα από σοβαρή σκέψη και όχι από στιγμιαία έξαψη πάθους και, κυρίως, αν αυτός ή αυτή που εμφανίζεται και συναινεί είναι πραγματικά ο σύζυγος ή η σύζυγος και ότι δεν υπάρχει πλαστοπροσωπία. Πριν από πολλά χρόνια, μεγάλο δικαστήριο εξέδωσε απόφαση διαζυγίου επί αγωγής του συζύγου χωρίς να συμμετάσχει πραγματικά στη δίκη η εναγομένη σύζυγος, προφανώς γιατί υπήρξε πλαστοπροσωπία ως προς αυτή. Σας υπενθυμίζω ότι το ίδιο θέμα και για περισσότερες υποθέσεις (συναινετικού διαζυγίου, υιοθεσίας κ.ά.) είχε τεθεί και κατά το 2011 και στις αρχές του 2017 για το συναινετικό διαζύγιο.

Ευαγγελος Ανδριανος, Επίτιμος Αρεοπαγίτης, Καστόρειον Λακωνίας

Ενα εύγε με μια πρόταση

Κύριε διευθυντά
Συγχαρητήρια για το επίπεδο της «Καθημερινής». Την παρακολουθώ από το 1963 (τότε 18 ετών). Με αφορμή το άρθρο του κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου την 21η/5/2017 («Η κρυφή γοητεία της ενιαίας σκέψης»), θα ήθελα να κάνω μια πρόταση. Να παρουσιάζετε κατά διαστήματα βιβλία (ανεξάρτητα πότε εκδόθηκαν) αναλυτικά/κριτικά σχετικά με μια ενότητα ελληνικής Ιστορίας. Για παράδειγμα: – Δεκαετία 1940 – Διχασμός – Μικρασιατική Καταστροφή – 1936 Μεταξάς. Με κριτική ματιά όλων των απόψεων. Ας πούμε κάθε Κυριακή, ένα ή δύο βιβλία.

Κωνσταντινος Πουλος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ