Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Με τον ιστορικό ή με τον ποιητή;

Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 24.5.2017 ο Στ. Κασιμάτης αναφέρεται στην ατάκα του Αμερικανού Ιστορικού Τίμοθι Σνάιντερ, κατά την οποίαν: «Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, σίγουρα όμως διδάσκει».

Ο γνωστός όμως Γάλλος φιλόσοφος, ποιητής, δημοσιογράφος και καθηγητής Πολ Βαλερί (1871-1945) έχει μια διαφορετική αντίληψη για την Ιστορία και θα έλεγα πιο ενδιαφέρουσα, αν και πιο απαισιόδοξη. Ετσι έγραψε: «Η Ιστορία δικαιολογεί ό,τι θέλετε. Δεν διδάσκει τίποτε διότι περιέχει τα πάντα. Είναι το προϊόν, το πιο επικίνδυνο της πνευματικής αλχημείας. Προκαλεί ονειροπολήσεις, μεθά τους λαούς... Τους οδηγεί στο παραλήρημα των μεγαλείων και της καταδιώξεως και καθιστά τα έθνη πικρόχολα, ανυπόφορα και ματαιόδοξα».

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Τα πλευρικά διόδια, θανάσιμες παγίδες

Κύριε διευθυντά
Στην εφημερίδα σας, 26 Απριλίου ε.έ., εδιάβασα με έκπληξη ότι σε «Συνεδρίαση εν μέσω έντασης» κινείται και πάλι το θέμα των πλευρικών διοδίων στη Βαρυμπόπη και στον Αγ. Στέφανο.

Στη Βαρυμπόπη, η αμαξιτή οδός Αδάμων διπλής κατευθύνσεως που συνεχίζεται με την οδό Σωτ. Βρέστη (τέως Σπ. Μόσχου), καταλήγει σε απότομη στροφή που έχει από τινος χρόνου υποστεί οφθαλμοφανή κατολίσθηση. Αρμόδια κρατική υπηρεσία αντιμετώπισε την κατάσταση αυτήν λίαν προχείρως τοποθετήσασα 4 σιδερένια στηρίγματα επί του ασφαλτικού τάπητος με παλλόμενες κοκκινόλευκες ταινίες προς επισήμανση του υφισταμένου κινδύνου. Επειδή συνέβη επιδείνωσις της καταστάσεως αυτής, ενημέρωσα τηλεφωνικώς τον Δήμο Αχαρνών όπως επειγόντως επιληφθεί σχετικώς και με επληροφόρησε ότι δεν είναι της δικής του αρμοδιότητος και ότι απεστάλη την 13η Μαρτίου ε.έ. προς την Περιφέρειαν έγγραφον με πλήρη ενημέρωση επί του προκειμένου θέματος.

Από τις συχνές βροχοπτώσεις της περιοχής, την ιδιοσυστασίαν του εδάφους και τους ακατάπαυστους τριγμούς εκ του σχεδόν παραπλεύρως διερχομένου σιδηροδρόμου (ΟΣΕ), η άσφαλτος έχει τεμαχισθεί και υποχωρήσει επικινδύνως προς κατωφέρειαν (γκρεμό) που καταλήγει εις ρέμα με αποτέλεσμα τα σιδερένια στηρίγματα να έχουν τελείως απογυμνωθεί του ασφαλτικού οδοστρώματος, το δε πλάτος του δρόμου να έχει περιορισθεί εις 4,20 μέτρα. Περίοικος, από ανησυχία και ευσυνειδησία, επανατοποθέτησε τις κοκκινόλευκες ταινίες. Ο κίνδυνος είναι ορατός. Θα υπάρξουν αναποφεύκτως ανθρώπινα θύματα και θα αναζητηθούν επιμόνως ευθύνες προς κάθε κατεύθυνση από τους αρμόδιους και υπεύθυνους.

Ο υπουργός κ. Χρ. Σπίρτζης και η περιφερειάρχης κ. Ρένα Δούρου παρακαλούνται όπως διαπιστώσουν ιδίοις όμμασιν την χρονίσασα αυτήν επικίνδυνον κατάστασιν και ας πράξουν ό,τι νοητόν και επιβεβλημένον προς σωτηρίαν εποχουμένων και μη διερχομένων. Ας μου επιτραπεί να διατυπώσω την άποψή μου ότι είναι αδιανόητο να προαναγγέλλεται η νομοθετική ρύθμιση του επίμαχου θέματος των πλευρικών διοδίων εις τας περιοχάς αυτάς. Είναι κατωκημέναι μονίμως από ανθρώπους εργαζομένους των οποίων η οικονομική ζωή έχει πληγεί και θα συρρικνωθεί ακόμη περισσότερον το προς επιβίωση εισόδημά τους. Είναι δίκαιον και επιβάλλεται η άμεσος και οριστική εγκατάλειψις αυτού του σχεδιασμού. Διότι, και είναι πιθανόν, να εκδηλωθούν απρόβλεπτες και επίμονες και επώδυνες αντιδράσεις.

Ξενοφων Γ. Σφακιανακης, Συντ. πολιτικός μηχανικός

Επισφαλή δάνεια και συμβιβασμός

Κύριε διευθυντά
Οπως είναι γνωστό, τα επισφαλή τραπεζικά δάνεια συνιστούν πλέον ένα εξαιρετικά κρίσιμο και δυσεπίλυτο πρόβλημα, την αντιμετώπιση του οποίου οι αρμόδιοι επιδιώκουν με έναν περίπλοκο εξωδικαστικό συμβιβασμό, με όρους, κατά το δυνατόν, γενικά αποδεκτούς. Και εδώ αρχίζουν να δημιουργούνται κάποιες «περίεργες» προσεγγίσεις. Ενα κρίσιμο πρόβλημα π.χ. είναι η εξασφάλιση ασυλίας και προστασίας των τραπεζικών στελεχών, που θα εμπλακούν στη σχετική διαδικασία. Πράγματι, ορθόν και δίκαιον, υπό εύλογες προϋποθέσεις. Είναι όμως ταυτόχρονα γνωστό και ομολογημένο (από τραπεζικά στελέχη) ότι υπήρξαν στο παρελθόν πολλές περιπτώσεις ποινικά κολάσιμης διαχείρισης κατά τη χορήγηση δανείων μεγάλης αξίας, σε δύσοσμες συνθήκες διασταυρούμενης διαπλοκής. Γνωστά αυτά, αλλά ουδείς παρεμβαίνει, ούτε αυτεπάγγελτα ούτε κατόπιν καταγγελίας. Ο κ. Φραγκιαδάκης της ΕΤΕ σε άρθρο του, προ καιρού, στην «Καθημερινή», κάνει λόγο για «δικαιοσύνη και σεβασμό στα κεφάλαια μετόχων και καταθετών…», που δυστυχώς όμως παραμένει λόγος κενός. Διότι είναι γνωστή, π.χ. η περίπτωση των μικρομετόχων, οι οποίοι εμπιστεύθηκαν τις «σαπουνόφουσκες» (όπως αποδείχθηκαν) των όρων των κεφαλαιοποιήσεων και απλώς κέρδισαν τον φρέσκο αέρα, π.χ. των warrants, που προβλήθηκαν ως ουσιώδες στοιχείο της προσφοράς των τραπεζών και αποδείχθηκαν, τελικά, ως μία διερευνητέα (από ποιον;) πιθανή παρανομία. Αυτός είναι, λοιπόν, ο σεβασμός και η δικαιοσύνη που αξίζουν οι μικρομέτοχοι, ή μία ακόμη περίπτωση εξόντωσης της μεσαίας τάξης; Υπάρχει, όμως επιπλέον, και ένα άλλο σοβαρότατο και εξοργιστικά προκλητικό πρόβλημα, αυτό των «στρατηγικών κακοπληρωτών», πολλοί από τους οποίους είναι γνωστοί (όπως ομολογούν τραπεζικά στελέχη), αλλά εντούτοις ουδεμία διαδικασία κινείται εναντίον τους, μέχρι να επιτύχουν, προφανώς, μια επωφελή χαριστική λύση. Πρόκειται για μια θρασύτατη και προκλητική για το δημόσιο αίσθημα (ποιος νοιάζεται!) συμπεριφορά και επίδειξη δύναμης, που δικαιολογείται μόνο από μια εξασφαλισμένη πολύπλευρη συμπαιγνία.

Ποιος θα ενημερώσει λοιπόν και θα προστατεύσει τον απληροφόρητο πολίτη, όταν παγιδεύεται σε καλοστημένους μηχανισμούς, που αδυνατεί να ελέγξει; Ποιος θα αρθρώσει τολμηρό τον καταγγελτικό του λόγο και όχι να υποτονθορύσει απλώς μια αόριστη, δήθεν αμφιβολία, υποκύπτοντας στην αμείλικτη κομματική επιβολή; Πού θα αναζητήσει τον έντιμο πολιτικο-εθνικό λόγο, που θα τον διαφωτίσει για τις επώδυνες και εξουθενωτικές συνθήκες που μας έχουν επιβληθεί; Οχι βέβαια στα κανάλια με τα τηλεοπτικά σκουπίδια. Απομένουν, δυστυχώς, ελάχιστες περιπτώσεις έντυπου λόγου και λίγοι μόνο έντιμοι και σοβαροί αρθρογράφοι, για να διαφωτίσουν με ειλικρίνεια τον πολίτη για τον ρόλο τόσο των εγχώριων ανασταλτικών δυνάμεων, όσο και των ξένων τραπεζικών και πολιτικών παραγόντων.

Β. Ανδρονοπουλος, Ψυχικό

«Οι Σλαβομακεδόνες εφευρέθηκαν»

Κύριε διευθυντά
Διαβάζω κάθε Κυριακή την «Καθημερινή» της Κυριακής, τη βρίσκω άκρως ενδιαφέρουσα και θα ήθελα να συγχαρώ και να ευχαριστήσω εσάς αλλά και τους συνεργάτες σας για την αξιόλογη δουλειά που κάνετε.

Την Κυριακή 14 Μαΐου διάβασα άρθρο του κ. Σουλιώτη για τον Σκοπιανό αξιωματούχο που συνελήφθη στη Θεσσαλονίκη και στην ομολογία του κατέθεσε ότι είναι χριστιανός ορθόδοξος σερβικής καταγωγής.

Με αφορμές, το ανωτέρω γεγονός, την αλλαγή πολιτικής των ισχυρών (κυρίως των ΗΠΑ) και δεδομένου του ότι οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ στην πλειοψηφία τους είναι Σλάβοι βουλγαρικής ή σερβικής καταγωγής, όπως ο εν λόγω αξιωματούχος, θα παρακαλούσα να ζητήσετε (αν το θεωρείτε δεοντολογικό και σωστό) από τον κ. Τζίμα να χρησιμοποιεί περισσότερο τον όρο Σλάβοι και όχι Σλαβομακεδόνες.

Για να πειστεί προς τούτο, μπορεί να ανατρέξει στην αρθρογραφία και στην ιστορία των βαλκανικών πολέμων, του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και των διαπραγματεύσεων και συμφωνιών, όπου με ευκολία θα διαπιστώσει ότι δεν συμμετείχαν πουθενά «Μακεδόνες» ή «Σλαβομακεδόνες» αλλά Τούρκοι, Σέρβοι, Βούλγαροι, Βλάχοι, Ρουμάνοι και Ελληνες. Και δεν συμμετείχαν γιατί απλά δεν υπήρχαν. «Μετά εφευρέθηκαν».

Αβρααμ Φιλιππιδης, Θεσσαλονίκη

«Αντίμετρα» για τη φυγή επιστημόνων ως μια εθνική προτεραιότητα

Κύριε διευθυντά
Οι πρόσφατες δηλώσεις του πρώην βουλευτή Κ. Καζάκου, ανεξάρτητα από το πώς αποδόθηκαν από τα ΜΜΕ, έφεραν στην επικαιρότητα ένα σοβαρότατο ζήτημα που έχει προκύψει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, της αθρόας δηλαδή φυγής από αυτήν εκατοντάδων χιλιάδων νέων επιστημόνων υψηλής μορφώσεως στο εξωτερικό, προς αναζήτηση εργασίας ανάλογης προς το αντικείμενό τους. Ασφαλώς και δεν αποτελεί προδοσία η κίνηση αυτή των, νέων κυρίως, επιστημόνων, αποτελεί όμως μέγα εθνικό πρόβλημα με τεράστιες οικονομικές και δημογραφικές επιπτώσεις, για το οποίο ευθύνονται όλοι, τόσο, και κυρίως, οι κατά καιρούς κυβερνήσαντες όσο και οι πολίτες της χώρας, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και οι ίδιοι οι επιστήμονες και οι οικογένειές τους.  Οι επιστήμονες αυτοί σπούδασαν δωρεάν στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, η οποία για την εκπαίδευσή τους επένδυσε τεράστια ποσά, τα οποία φυσιολογικά έπρεπε να αποσβέσει με την παροχή προς τη χώρα ανάλογων υπηρεσιών. Η χώρα μας κατέστη έτσι η χώρα με τους περισσότερους κατ’ αναλογίαν πληθυσμού επιστήμονες στον κόσμο, χωρίς όμως να έχει τις ανάλογες υποδομές και επιχειρήσεις για την απασχόλησή τους στα αντικείμενα των σπουδών τους.  Το γεγονός αυτό γνώριζαν τόσο οι εκάστοτε κυβερνήσεις, οι οποίες για ψηφοθηρικούς και πελατειακούς λόγους ίδρυσαν αλόγιστα πολλές –πέραν των αναγκαίων– σχολές με μεγάλο αριθμό φοιτητών, όσο και οι ίδιοι οι σπουδαστές.

Με τη φυγή και απασχόλησή τους στο εξωτερικό, τα ευεργετήματα της επένδυσης αυτής της χώρας απολαμβάνουν ξένα κράτη χωρίς καμία ανταπόδοση προς τη χώρα μας. Για την αντιμετώπιση του τεράστιου αυτού προβλήματος πρέπει να ληφθούν άμεσα μέτρα, στο πλαίσιο των διακρατικών σχέσεων της χώρας μας, του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών. Μπορώ να παραθέσω ενδεικτικά ορισμένες σκέψεις και ιδέες.

α) Να γίνει διακρατική συμφωνία με τις χώρες εργασίας των Ελλήνων επιστημόνων, ώστε αυτοί να ασφαλίζονται για τη σύνταξή τους υποχρεωτικά στον αντίστοιχο ελληνικό φορέα, στον οποίο θα διαβιβάζονται οι παρακρατούμενες για τον λόγο αυτό εισφορές. Το γεγονός αυτό αφενός δεν θίγει τις ξένες χώρες, αφού η ασφάλιση έχει κυρίως ανταποδοτικό χαρακτήρα, και αφετέρου θα ενισχύσει σημαντικά τον ασφαλιστικό μας φορέα (με πρόχειρους υπολογισμούς προκύπτουν έσοδα μερικών δισ. τον χρόνο), αλλά θα διευκολύνει και θα παρακινήσει τους ίδιους τους εργαζομένους να επιστρέψουν το συντομότερο στην πατρίδα. β) Να γίνει δραστική μείωση, ανάλογα με τις ανάγκες της χώρας, του αριθμού των φοιτητών που θα σπουδάζουν δωρεάν στα ανώτατα ιδρύματα, και οι επιπλέον αυτού να καταβάλλουν δίδακτρα.  γ) Να ιδρυθούν κρατικές επιχειρήσεις αξιοποίησης του επιστημονικού δυναμικού της χώρας, οι οποίες όμως θα προϋποθέτουν την ύπαρξη επιχειρησιακού σχεδίου το οποίο θα αποδεικνύει ότι αυτές είναι κερδοφόρες για τη χώρα και απαλλαγμένες από τα μειονεκτήματα των υπαρχουσών.  δ) Να δοθούν κίνητρα δημιουργίας οικογένειας στην Ελλάδα για όσους επιστήμονες εργάζονται στο εξωτερικό. Τέτοια κίνητρα μπορεί να είναι η αυξημένη φροντίδα του κράτους για τις οικογένειες αυτές, η διευκόλυνση επικοινωνίας μαζί τους κ.λπ.

Ιωαννης Γ. Κουλουρης, Δρ μηχ/γος ηλ/γος ΕΜΠ – Αθήνα

Η... κοπτορραπτική με τα πανεπιστήμια

Κύριε διευθυντά
Σχετικά με το νομοσχέδιο που ετοιμάζει το υπουργείο Παιδείας για την επαναφορά των φοιτητών στα όργανα διοίκησης των ΑΕΙ, και άλλες σχετικές διατάξεις, όπως άσυλο κ.λπ., έγραψαν στο ρεπορτάζ ο δημοσιογράφος σας κ. Απ. Λακασάς και η «Καθημερινή» με αναλυτικά σχόλια έγκριτων καθηγητών ΑΕΙ. Επιθυμώ να παρητηρήσω τα ακόλουθα:

Δυστυχώς, δεν έχουν επίγνωση οι κυβερνώντες αυτής της τραγικής κατάστασης που ευρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, και θέλουν να ασχοληθούν με θέματα λεπτά και σοβαρά, τα οποία δεν είναι της παρούσης στιγμής και τα οποία απαιτούν την πολιτική συναίνεση όλων των πολιτικών κομμάτων. Ο υπουργός Παιδείας θέλει να καταργήσει τον Ν. 4009/11 της κ. Διαμαντοπούλου, που ισχύει σήμερα. Είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης, η Ελλάδα, όπου στα πανεπιστήμια παρατηρούνται, σε καθημερινή βάση, έκτροπα φαινόμενα, και εμείς άθελά μας τα αυξάνουμε, για πολιτική σκοπιμότητα, με το να νομιμοποιήσουμε την παρουσία των φοιτητών σε Συγκλήτους, Πρυτανικά Συμβούλια, Γ.Σ. Τμημάτων κ.λπ. Τι θα γίνεται; Κάθε φορά που δεν συμφωνούν οι φοιτητές θα διαλύονται τα πάντα. Πέραν αυτών, πώς θα γίνεται η επιλογή των εκπροσώπων φοιτητών; Αν διαβάσει κανείς με προσοχή το ν/σ, θα βγάλει πολλά συμπεράσματα για το πού το πάει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ορθώς ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Μητσοτάκης ρητά και κατηγορηματικά δύο φορές ανέφερε: «Δεν θα παγιδεύσουμε τα πανεπιστήμια από τον ΣΥΡΙΖΑ». Η δε «Καθημερινή» στο κύριο άρθρο της αναφέρει: «Με την οπισθοδρόμηση που επιχειρείται στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, υποθηκεύεται το μέλλον της χώρας». Τι θέλει να φέρει η κυβέρνηση ένα τέτοιο νομοσχέδιο; Δεν γνωρίζει ότι και αν ψηφισθεί από τους 153 αύριο, θα πέσει από την επόμενη κυβέρνηση και θα πάμε τότε στον 9ο νόμο για τα ΑΕΙ από της μεταπολιτεύσεως και μετά; Το ίδιο γίνεται στην Ευρώπη;

Ιωαννης Θ. Χαϊνης, Ομ. καθηγητής Ε.Μ. Πολυτεχνείου

Οι νέοι της ξενιτιάς και η πίκρα της μάνας

Κύριε διευθυντά
Με την ιδιότητα της φιλολόγου δίδασκα τα τραγούδια της ξενιτιάς –πάντα με συγκλόνιζαν– ως κάτι που πέρασε, ως μια άσχημη εμπειρία που κάποιοι, όμως, άνθρωποι την βίωσαν και έμενα πάντα με ένα πικρό συναίσθημα για τη μάνα που «έχανε» το παιδί της. Ωστόσο το θεωρούσα κάτι απόμακρο, κάτι που δεν αφορούσε τη γενιά μου, την οποία έκρινα τυχερή γιατί δεν βίωσε πολέμους, αλλά ούτε και προσφυγιά ή κύματα ξενιτεμένων.

Πού να φανταστώ ότι στη γενιά μας θα λάχαινε να πιει πάλι αυτό το πικρό ποτήρι. Σύγχρονες μανάδες όχι σε αποβάθρες τρένων αλλά σε αίθουσες αεροδρομίων να ξεπροβοδίζουν το σπλάχνο τους που το ανάθρεψαν, το μεγάλωσαν με χίλιους κόπους, το φόρτωσαν με εφόδια με την ελπίδα ότι θα το αξιοποιήσει η πατρίδα του… Οτι γενιές νέων σπουδασμένων και με το παραπάνω –ας μην παραθέσω τίτλους σπουδών– θα γίνονταν οι καινούργιες Ιφιγένειες στον βωμό της κρίσης! Ποιας κρίσης άλλωστε; Ακόμη και οι λέξεις σήμερα έχουν χάσει το νόημά τους! Μιας εντεταλμένης καλοστημένης απάτης λαών από άγνωστα πλέον κέντρα εξουσίας που ακούει στο όνομα «κρίση» και από την άλλη ενός πανάθλιου πολιτικού συστήματος που εξωραΐζεται καθημερινά με το πλούσιο λεξιλόγιο που τους χάρισε η ελληνική γλώσσα. Πού να φανταστούμε ότι αυτός ο ελληνικός πλούτος θα γινόταν το άλλοθί τους για την εξαπάτηση ενός ολόκληρου λαού; Που σιχαθήκαμε να μετράμε Eurogroups και διαπραγματεύσεις και απειλές του τύπου «χρεοκοπούμε», λες και παίζουμε τις κουμπάρες και που βαρεθήκαμε τις λύσεις των εθνοσωτήρων μας, οι οποίοι μας έκαναν να ζήσουμε εποχές από τις οποίες νομίζαμε ότι είχαμε δραπετεύσει για πάντα… Ενα πράγμα, λοιπόν, έχω να πω σε όλους όσοι μας «εκπροσωπούν» ερήμην μας και σε όσους δεν φοβούνται καμιά διαμαρτυρία ή αγνοούν τον γέρο συνταξιούχο ή τη βαθιά εκτεθειμένη επιχείρηση στα νερά ενός αλλοπρόσαλλου και άρρωστου ελληνικού συστήματος ή που δεν αισχύνονται μπροστά στις στρατιές των ανέργων, ότι τίποτε βαρύτερο στη συνείδησή τους από μια μάνα οργισμένη που κουνάει μαντίλια στον σύγχρονο ξενιτεμένο. Και επειδή η αγανάκτηση μιας μάνας κινεί γη και ουρανό, αυτό μηνύω στο πολιτικό μας σύστημα που δίχως συστολή παίζει τον λαό στα ζάρια, «Φοβού την οργή μιας μάνας που γράφει τα καινούργια ποιήματα της ξενιτιάς!»

Ανδρονικη Πατουλια, Εκπαιδευτικός 2ου Γυμνασίου Μεσολογγίου

Το «παρασκήνιο» για τα Συμβούλια ΑΕΙ

Κύριε διευθυντά
Στην επιστολή του της 13ης /6/2017 ο κ. Κωνσταντίνος Γάτσιος, τέως πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΟΠΑ), διαμαρτύρεται για τις αρνητικές κρίσεις που εξέφεραν για το πώς αντιμετωπίσθηκαν από τις πρυτανικές αρχές στη διάρκεια της θητεία τους τρία πρώην μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης του Ιδρύματος (Σ.Ι.). Ο γράφων δεν γνωρίζει προσωπικά ούτε τους τρεις αρθρογράφους ούτε τον κ. Γάτσιο. Επειδή όμως απ’ τη μια μεριά συμμερίζεται τις γνώμες των αρθρογράφων για τον τρόπο που υποδέχθηκαν τα Σ.Ι. οι πρυτανικές αρχές σε μερικά (όχι όλα) τα πανεπιστήμια, ενώ από την άλλη έχει καλή εμπειρία από τη συμμετοχή του σε επιτροπές κρίσεως και προσλήψεων στο ΟΠΑ και καλή γνώμη για πολλούς διδάσκοντες σ’ αυτό, θα επέμβω στη διαμάχη γιατί μερικές παρατηρήσεις του κ. Γάτσιου τον αφορούν προσωπικά.

Κατ’ αρχήν, το ότι το Σ.Ι. στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ) αντιμετωπίστηκε από την αρχή με απαξίωση και εχθρότητα από τις τότε πρυτανικές αρχές δεν αμφισβητείται, πώς να το κάνουμε; Οπως επίσης δεν αμφισβητείται και το γεγονός ότι το συμβούλιο πρυτάνεων τάχθηκε με το μέρος των πρυτανικών αρχών του ΕΚΠΑ σε εκείνη τη διαμάχη, στάση για την οποίαν ο γράφων έθεσε θέμα ως μέλος του Σ.Ι. του Πανεπιστημίου Μακεδονίας (ΠΑΜΑΚ) στον τότε πρύτανη.
Το πιο σοβαρό όμως θέμα που θέτει ο κ. Γάτσιος είναι όταν ζητάει από τα μέλη του Σ.Ι. να παρουσιάσουν τη συνεισφορά τους στην ενίσχυση της αριστείας και προόδου του πανεπιστημίου, και ρωτάει τους επιστολογράφους: «Ας εξηγήσουν ποιος τους παρεμπόδισε, ως φυσικά πρόσωπα, να διασυνδέσουν τα πανεπιστήμιά τους με το ΟΠΑ; Ποιος τους απέτρεψε να φέρουν σε επαφή μεταπτυχιακά τους προγράμματα με αντίστοιχα του ΟΠΑ; Ποιος τους αντιστρατεύτηκε στο να αναλάβουν πρωτοβουλίες εύρεσης οικονομικών πόρων προς όφελος του ΟΠΑ;». Αυτές οι ερωτήσεις αφορούν και τα Σ.Ι. σε άλλα πανεπιστήμια, και τέθηκαν για πρώτη φορά από τον νυν υπουργό κ. Γαβρόγλου προ περίπου ενός έτους και είναι ο κυριότερος λόγος αυτής της επέμβασης.

Η απάντηση είναι πολύ απλή. Πρώτα πρώτα δεν υπήρχε χρόνος. Τα Σ.Ι. άρχισαν να λειτουργούν τον Ιανουάριο του 2013, ενώ ουσιαστικά παραμερίστηκαν μετά την πρώτη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις αρχές του 2015. Σ’ αυτό το διάστημα στο ΠΑΜΑΚ η πρώτη μας μέριμνα ήταν η δημιουργία εσωτερικού κανονισμού, για τον οποίον οι καθυστερήσεις προήρχοντο κυρίως απ’ τις πρυτανικές αρχές και το υπουργείο. Ο γράφων προσπάθησε να συνδέσει ένα εξαιρετικά επιτυχημένο πρόγραμμα του δικού του πανεπιστημίου με το ΠΑΜΑΚ, αλλά ούτε ιδιαίτερο ενδιαφέρον υπήρξε ούτε ήσαν οι δομές του ιδρύματος κατάλληλες. Με τον ασφυκτικό έλεγχο που γίνεται από την πολιτική ηγεσία από τα πάνω και την πλημμελή εφαρμογή κανονισμών και ακαδημαϊκού ελέγχου από τα κάτω, η συνεργασία ελληνικών με ξένα πανεπιστήμια είναι δύσκολη αν όχι αδύνατη, όποιο και να είναι το ίδρυμα. Παραθέτω τις παρατηρήσεις μου προς τους συναδέλφους του Σ.Ι. του ΠΑΜΑΚ, όπου εσχολίαζα την έκθεση της επιτροπής αξιολόγησης του ΟΠΑ στις αρχές του 2016:

«Η επιτροπή δεν μπήκε στις λεπτομέρειες της επικαιρότητας της διδασκαλίας και της δομής των προγραμμάτων σπουδών του ιδρύματος, για τα οποία αναφέρει μόνο γενικολογίες. Αν και αναφέρεται στην ανάγκη αναδιοργάνωσης της λειτουργίας του ιδρύματος με μεταφορά αρμοδιοτήτων από τα τμήματα στις σχολές και στο ίδρυμα, δεν αναφέρει την ανάγκη δημιουργίας σχολής μεταπτυχιακών σπουδών. Ανάμεσα στα θετικά σημεία της έκθεσης είναι η αναφορά στην υπόθεση του κανονισμού (σελ. 11), για τον οποίο καταμερίζει ευθύνες στο υπουργείο, καθώς επίσης και η παρατήρηση (προφανής σε όποιον ρίξει μια ματιά στα προγράμματα) της επικάλυψης του ιδίου θέματος από διαφορετικά μαθήματα που προσφέρονται από διαφορετικά τμήματα (σελ. 13 και σελ. 27) και της υπερβολικής εξειδίκευσης σε επίπεδο θεμάτων διδασκαλίας. Επισημαίνεται επίσης (σελ. 13) ένα άλλο ανησυχητικό φαινόμενο, της τάσης να προσλαμβάνονται στις διάφορες θέσεις άτομα που ήδη διδάσκουν στο ΟΠΑ, με αποτέλεσμα στις 217 προσλήψεις από το 2009 να μην έχει προσληφθεί ούτε ένας εξωτερικός υποψήφιος. Στο μεταπτυχιακό επίπεδο αναφέρεται (σελ. 29) η τάση της δημιουργίας προγραμμάτων χωρίς κεντρικό σχδιασμό και με βάση τις πρωτοβουλίες ορισμένων καθηγητών, με αποτέλεσμα έναν υπερβολικό αριθμό τέτοιων προγραμμάτων (σελ. 30)».

Τα ίδια και χειρότερα βέβαια ισχύουν και αλλού. Με άλλα λόγια, τα ελληνικά μεταπτυχιακά βρίσκονται υπό τον έλεγχο των τμημάτων ή και μεμονωμένων καθηγητών, οι σχολές παίζουν ελάχιστο ρόλο στην ποιότητα ενός προγράμματος, τα πανεπιστήμια λειτουργούν χωρίς εγκεκριμένο κανονισμό και η εσωστρέφεια βασιλεύει. Γι’ αυτό κατρακυλούν συνέχεια τα ελληνικά ιδρύματα στις διεθνείς αξιολογήσεις. Παρ’ όλα αυτά, η δημιουργία κοινών μεταπτυχιακών ανάμεσα σε ελληνικό και ξένο ίδρυμα με δίκαιη κατανομή των εσόδων είναι εφικτή, αρκεί να δεχθούν οι Ελληνες να ελέγχεται ακαδημαϊκά το κοινό πρόγραμμα από το ξένο ίδρυμα με αμοιβαία αποδεκτούς όρους. Και αυτοί δεν μπορεί να είναι παρά οι ίδιοι που εφαρμόζονται έξω: επικαιροποιημένο πρόγραμμα μαθημάτων, αξιοκρατική επιλογή των διδασκόντων, διαρκής αξιολόγηση της διδασκομένης ύλης και της ποιότητας διδασκαλίας κ.λπ. Κανένα σοβαρό ίδρυμα δεν θα δεχθεί να συμμετάσχει σε κοινό πρόγραμμα αν δεν εξασφαλιστούν αυτά τα προαπαιτούμενα.  Το τελικό συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι, για να γίνουν αυτά που ζητάει ο κ. Γάτσιος, χρειάζονται δομικές αλλαγές σε επίπεδο ιδρύματος, τις οποίες οι πρυτανικές αρχές δεν φαίνονται διατεθειμένες να εφαρμόσουν. Τέτοιες αλλαγές τα Σ.Ι. θα μπορούσαν να τις υλοποιήσουν σε βάθος χρόνου, αλλά ούτε χρόνος ούτε βοήθεια εκ μέρους της πολιτείας τούς δόθηκαν.

Στελιος Περρακης, Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, τέως μέλος Σ.Ι. του ΠΑΜΑΚ

Δεν τα βλέπουν τα πεζοδρόμια;

Κύριε διευθυντά
Ως επί 83 έτη μόνιμος κάτοικος Αθηνών, ανέγνωσα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον το άρθρο της κ. Λίνας Γιάνναρου σχετικά με τη συνέντευξη με τον κ. Κώστα Χαμπίδη. Πράγματι, η πραγματοποίηση του σχεδίου που παρουσιάζει ο κ. Χαμπίδης θα είναι μεγάλη πρόοδος στις γραφειοκρατικές σχέσεις των Αθηναίων με τις υπηρεσίες του δήμου. Παράλληλα όμως η δημοτική αρχή θα πρέπει να ενδιαφερθεί και για μερικά πράγματα τα οποία έχουν άμεση επίδραση στη ζωή των πολιτών. Ενδεικτικά αναφέρω τα πλέον χαρακτηριστικά και επώδυνα. Η επισκευή των πεζοδρομίων, τα περισσότερα των οποίων αποτελούν παγίδες για αυτούς που τα χρησιμοποιούν. Η μερική επισκευή ή η εκ νέου ασφαλτόστρωση των οδών. Ο επαναχρωματισμός των διαγραμμίσεων στους δρόμους και τις διαβάσεις πεζών. Η σύσταση προς τους εργάτες αποκομιδής απορριμάτων να κλείνουν τους κάδους μετά την εκκένωσή τους. Και πολλά άλλα, τα οποία, επαναλαμβάνω, επιδρούν άμεσα στην καθημερινότητα των πολιτών.

Παναγιωτης Μουστακας

Η Αιδηψός, θύμα του «Καλλικράτη»

Κύριε διευθυντά
Η «Κ» στο φύλλο της 9/5/2017 δημοσίευσε ρεπορτάζ της κ. Ιωάννας Φωτιάδη, με τίτλο «Πολλά υποσχόμενος ιαματικός τουρισμός». Στο ενδιαφέρον αυτό ρεπορτάζ αναφέρονται σημαντικές πληροφορίες για τις ιαματικές δυνατότητες των υδάτων των διαφόρων λουτροπόλεων της χώρας. Είναι γεγονός ότι η χώρα μας διαθέτει μεγάλο αριθμό λουτροπόλεων και τα νερά των ιαματικών πηγών ενδείκνυνται για πολλές παθήσεις. Παλαιότερα η γενική γραμματεία Τουρισμού (νυν ΕΟΤ) είχε κατατάξει τις λουτροπόλεις σε τουριστικής και τοπικής σημασίας. Στην κατηγορία της τουριστικής σημασίας ήταν η Αιδηψός, το Λουτράκι, τα Καμένα Βούρλα, η Υπάτη, το Σμόκοβο, το Πλατύστομο, ο Καϊάφας, η Κυλλήνη και η Ικαρία. Στην κατηγορία τοπικής σημασίας ήταν οι πηγές Κρωίδων Καβάλας, Πόζαρ (στην Κεντρική Μακεδονία), Κύθνος (ιδιοκτησία ΤΣΑΥ).

Στις πηγές τουριστικής σημασίας η γενική γραμματεία Τουρισμού (υπήγετο στο υπουργείο Εμπορίου) είχε τοποθετήσει μόνιμη ιατρική υπηρεσία που λειτουργούσε όλο τον χρόνο. Η σημερινή ηγεσία του ΕΟΤ (υπάγεται στο υπουργείο Τουρισμού) αμφιβάλλω αν γνωρίζει πού υπάρχουν ιαματικές πηγές. Σε επιστολή που έστειλα στον υπουργό δεν έτυχα στοιχειώδους απάντησης. Είναι γεγονός ότι η σωστή εκμετάλλευση των ιαματικών πηγών θα μπορούσε να αποφέρει κέρδη στην τοπική και κρατική οικονομία. Στην Αιδηψό ο ΕΟΤ την εποχή του Παν. Λαμπρία ανήγειρε σύγχρονο υδροθεραπευτήριο που θα μπορούσε να λειτουργεί όλον τον χρόνο. Η δε εξωτερική πισίνα με κατάλληλο σκέπαστρο και πλευρική κάλυψη θα μπορούσε να λειτουργεί και τους χειμερινούς μήνες.

Ο γράφων πριν από τη στράτευσή του και έπειτα από αυτήν υπηρέτησε ως ιατρός στην Αιδηψό (εκεί έκανα τα πρώτα μου επαγγελματικά βήματα) και έχει γνωρίσει από πολύ κοντά τι σημαίνει λουτρόπολη και πώς λειτουργεί. Σήμερα οι περισσότερες λουτροπόλεις λειτουργούν ως δήμοι ανεξαρτήτως πληθυσμιακών κριτηρίων και φροντίζουν για τα του δήμου τους. Και μόνον η Αιδηψός ευρίσκεται υπόδουλη του «Καλλικράτη». Η πρώτη λουτρόπολη της χώρας παράγει πλούτο, τον οποίο νέμεται η Βόρεια Εύβοια, γιατί ο νυν δήμαρχος Ιστιαίας - Αιδηψού θέλει να ικανοποιεί τις ανάγκες της εκλογικής του περιφέρειας και αφήνει την Αιδηψό να μαραζώνει. Τρανό παράδειγμα της εγκατάλειψης είναι η δημοτική πλαζ, το παλαιό υδροθεραπευτήριο και το τουριστικό περίπτερο. Σημειώνω ότι η δημοτική πλαζ έχει το προνόμιο να αναβλύζουν εκεί ζεστά νερά, έτσι ώστε θα μπορούσε ο κόσμος να κάνει μπάνια και τον χειμώνα. Τα ανωτέρω κτίρια φέρουν δυστυχώς τη σφραγίδα της εγκληματικής αδιαφορίας και εγκατάλειψης. Ζητείται τουριστική συνείδηση αλλά πού να βρεθεί; Το υπουργείο Τουρισμού «κοιμάται», ο δήμος σκοπίμως δεν ενδιαφέρεται και απαξιώνει τη λουτρόπολη. Είναι καιρός οι δημότες της Αιδηψού να «επαναστατήσουν».

Σπυρος Καραντζης, Γιατρός  – Νέα Ερυθραία

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ