Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Περί ισότητας ανδρών - γυναικών

Κύριε διευθυντά
Η εθνομητέρα, ενώ δεν υφίσταται στον προφορικό λόγο ούτε καν στα λεξικά αυτή η λέξη, ξεχωρίζει από μακριά καθώς έρχεται τρέχοντας, σηκώνοντας κουρνιαχτό και σε λίγο θα είναι προ των πυλών. Εθνοπατέρες ήταν κάποτε οι 300 βουλευτές. «Πατέρες του Εθνους» τους έλεγαν, ειρωνικά συνήθως, κάποτε όμως ίσως και κυριολεκτικά. Στην εποχή μας γέμισε η Βουλή από γυναίκες κι ενώ ανθίσταται ακόμη η γλώσσα μας, δεν πρέπει να είναι μακριά η μέρα που αυτή η λέξη θα κατασκευασθεί.

Και θα είναι το αγλάισμα της νέας εποχής. Της εποχής της μητριαρχίας, που επελαύνει. Πολλοί θεωρούν ότι με τις γυναίκες στην ηγεσία των χωρών θα σταματήσουν οι πόλεμοι. Τι κι αν με τη Μάργκαρετ Θάτσερ στο τιμόνι της Αγγλίας ξεκίνησε ο πόλεμος στα νησιά Φόκλαντ, τι κι αν η Ισραηλινή Γκόλντα Μέιρ ανεδείχθη εξίσου σκληρή με τους άντρες συναδέλφους της ηγέτες, τι κι αν οι βασανίστριες στα χιτλερικά στρατόπεδα συγκεντρώσεων ήσαν πολύ σκληρότερες από τους άνδρες συναδέλφους τους, τι κι αν στα αμερικανικά στρατόπεδα βασανιστηρίων στο υποταγμένο Ιράκ, οι γυναίκες αναδείχθηκαν πολύ απαισιότερες των ανδρών, παρ’ όλα ταύτα, «η γυναικεία ευαισθησία» παραμένει κυρίαρχη φράση, αλλά ως σλόγκαν μόνο, δυστυχώς. Ετοιμασθείτε λοιπόν, φίλοι μου, στρώνοντας κόκκινα μεταξωτά χαλιά, να υποδεχθείτε αυτή τη νέα λέξη «εθνομητέρα».

Μόνο που αυτή –τι κρίμα– φοβούμαι ότι θα προκύψει τη μέρα που το πρώτο συνθετικό της λέξεως θα έχει χαθεί.
Θεμος Γκουλιωνης
Οφθαλμίατρος – Ναύπλιο

Οι «μαύρες τρύπες» στο ν/σ για τα ΑΕΙ

Κύριε διευθυντά

Σχετικά με το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο για την Παιδεία, έχουμε να παρατηρήσουμε τα ακόλουθα:
– Ο δοθείς χρόνος διαβούλευσης είναι εξαιρετικά βραχύς για νομοσχέδιο της σημασίας του προτεινομένου. Ιδιαίτερη δυσκολία θα συναντήσουν οι φορείς που αποφασίζουν συλλογικά, σε σημείο να αδρανοποιούνται.
– Γενικά, επαναφέρονται παλαιές συνταγές, αυτές που έφεραν την Παιδεία στη σημερινή ανεπίτρεπτη κατάσταση. Το αποτέλεσμα θα είναι περαιτέρω επιδείνωση.
– Επαναφέρεται το «άσυλον» που έχει προ πολλού παύσει να υπηρετεί την Παιδεία. Υπηρετεί ένα πλέγμα ανωμαλιών και παρανόμων πράξεων από μειοψηφίες και συνάμα εκθέτει τη χώρα, αφού η ύπαρξή του μπορεί να ερμηνευθεί μόνο από την υπάρχουσα εκτός πανεπιστημιακών χώρων λογοκρισία και ανελευθερία λόγου και έκφρασης, πράγμα ψευδές και υποτιμητικό για τη Δημοκρατία μας.
– Η επαναφορά της φοιτητικής συμμετοχής σε εκλογές οργάνων, αξιολογήσεις προσωπικού και άλλες διαδικασίες, μπορεί να δημιουργήσει φαινόμενα απαράδεκτης συναλλαγής, ψηφοθηρίας και αντιπαλότητας, προς ζημία της ομαλής λειτουργίας των ΑΕΙ.
– Η κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος (Σ.Ι.), ενός επιτυχούς θεσμού στο εξωτερικό, θα στερήσει τα ΑΕΙ από κύρος, εμπειρία και θετική συμβολή στη στρατηγική αναπτύξεως των ιδρυμάτων, στην εξεύρεση πόρων, στην αξιοποίηση της περιουσίας των, στη διαφάνεια, τον έλεγχο νομιμότητος και την αξιοκρατία.
– Πολλά θέματα τα οποία απαιτούν έγκριση του υπουργού, και άλλα στα οποία άμεση θα είναι η υπουργική παρέμβαση, κλονίζουν τη στέρεη βάση αυτόνομης λειτουργίας των ΑΕΙ.
– Το προβλεπόμενο τριπλό σύστημα διαχείρισης των οικονομικών (Σύγκλητος για τον τακτικό προϋπολογισμό, ΕΛΚΕ για έξωθεν πόρους και εταιρεία διαχ/σης της περιουσίας) θα παρεμποδίζει την ορθολογική και συντονισμένη διαχείριση των οικονομικών του ιδρύματος.

Τα ανωτέρω αποτελούν μια εσπευσμένη καταγραφή θεμάτων που προοωνίζονται χειροτέρευση της σημερινής κατάστασης στα ΑΕΙ. Εάν υπήρχε χρόνος για πλέον ενδελεχή μελέτη του νομοσχεδίου, μάλλον θα προέκυπταν και άλλα αδύνατα και αρνητικά σημεία. Είναι πολύ απαισιόδοξο, ο τομέας της Παιδείας, από τον οποίο αναμένουμε την ανόρθωση και ανάταξη της χώρας, να δοκιμάζεται επί δεκαετίας, όταν μάλιστα υπάρχουν τα πρότυπα και οι λύσεις.

Οι Ακαδημαϊκοί
Ν. Ανδρουλακης, Κ. Βαγενας,
Γ. Κοντοπουλος, Στ. Κριμιζης,
Δ. Σκαρβελης, Λ. Χριστοφορου

Ο συνδικαλιστής και τα αναψυκτήρια

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της εφημερίδας σας την Πέμπτη 22 Ιουνίου 2017, και συγκεκριμένα στη στήλη που υπογράφει ο κ. Στέφανος Κασιμάτης, η οποία έχει τίτλο «Μια πορτοκαλάδα παρακαλώ» και ασχολείται σωστά με το θέμα της δημοπράτησης αναψυκτηρίων σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους από το ΤΑΠ (Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων), αναφέρεται εντελώς λανθασμένα ότι στη διοίκηση του ΤΑΠ συμμετέχει συνδικαλιστής εκπρόσωπος των εργαζομένων.

Για την αποκατάσταση της αλήθειας, σας ενημερώνουμε πως από το καταστατικό του Ταμείου δεν προβλέπεται συμμετοχή εκπροσώπου των εργαζομένων στη διοίκηση αυτού και πως σε καμία περίπτωση δεν μετέχει σε αυτή μέλος που έχει οριστεί από το συνδικαλιστικό κίνημα του ΥΠΠΟΑ.  Τώρα, στην περίπτωση που κάποιο μέλος του Δ.Σ. του ΤΑΠ έχει υπάρξει και συνδικαλιστής, δεν σημαίνει ότι έχει λάβει αυτή τη θέση λόγω της ιδιότητάς του. Τα μέλη της διοίκησης του ΤΑΠ ορίζονται με απόφαση της εκάστοτε κυβέρνησης και τα κριτήρια επιλογής τους πολιτικά.  Ως εκ τούτου, σας καλούμε για την αποκατάσταση της αλήθειας να υπάρξει επανόρθωση στο συγκεκριμένο θέμα γιατί οι εύλογοι συνειρμοί δεν μας αντιστοιχούν.

Για την Ε.Ε. της ΠΟΕ - ΥΠΠΟ
Δημοσθενης Δημαρογκωνας
Εφορος Τύπου και Δημ. Σχέσεων

Εκτίθενται και με την Εκθεση

Κύριε διευθυντά
Ο εκπαιδευτικός Λεωνίδας Καστανάς έχει απόλυτο δίκιο στις διαπιστώσεις του για τα θέματα της Εκθεσης στις Πανελλαδικές (ή όπως αλλιώς ονομάζονται κατά καιρούς) Εξετάσεις.  Το ελληνικό στερεότυπο αντέχει στα χρόνια: τεχνοφοβία, αντίσταση στην ανεπτυγμένη πλην ανήθικη Δύση, λουδιτισμός και καχυποψία απέναντι στους επιστήμονες. Η εξεταστική επιτροπή επί των ημερών του ΣΥΡΙΖΑ ακολούθησε την πεπατημένη, αλλά πρόσθεσε και μια αριστερή πινελιά. Τη μία φορά επέλεξε ένα κείμενο από ομιλία του κ. Γρηγόρη Σκαλκέα, που επαναλαμβάνει τα τετριμμένα κλισέ περί τεχνολογικού πολιτισμού που αλλοτριώνει τον άνθρωπο. Την άλλη, προχώρησε παρακάτω: Επέλεξε ένα «διορθωμένο» κείμενο του Γιώργου Θεοτοκά, για να εξυμνήσει εμμέσως πλην σαφώς το προλεταριάτο. Πρόκειται για φυσιολογική εξέλιξη: μετά την αριστεία που είναι ρετσινιά, την καριέρα που είναι χολέρα, τη συμπλεγματική περιφρόνηση των κολεγίων και του Χάρβαρντ, την απέχθεια στην αξιολόγηση, την πρωθυπουργική προτίμηση στα παιδιά του λαού σε ρόλους συμβούλων ακόμη και για στρατηγικό σχεδιασμό, έχουμε την ανωτερότητα του μαραγκού, που είναι καλός, σε σύγκριση με τον κούφο πρύτανη και τον κακό πρωθυπουργό (με τον «κακό επιστήμονα» στην πολιτικώς ορθή εκδοχή) που είναι ή πιθανότατα θα γίνουν κακοί.

Η προπαγανδιστική τακτική της κυβέρνησης επιχειρεί να εκμεταλλευτεί το αίσθημα του φθόνου που χαρακτηρίζει, κατά τον Καστοριάδη, την κουλτούρα της νεοελληνικής κοινωνίας, προβάλλοντας την ηθική ανωτερότητα και κοινωνική χρησιμότητα της εργατικής τάξης σε αντίθεση με τη διεφθαρμένη ελίτ. Πάλι καλά. Γιατί ο Ψυχάρης, ο οποίος λατρεύεται από τους ακραίους δημοτικιστές, απέδιδε στο προλεταριάτο και βαρύνοντα εκπαιδευτικό ρόλο. «Θα πάρουμε δάσκαλο τον βαρκάρη, θα δίνουμε προσοχή στα λόγια του, θα σπουδάζουμε τη γλώσσα μας στου ράφτη και στου ποδηματά», έγραφε μεταξύ άλλων. Αυτές οι ιδέες κάρπισαν στην Καμπότζη του Πολ Ποτ, όπου όσοι φορούσαν γυαλιά διώκονταν ως «διανοούμενοι» και, επομένως, εχθροί του λαού.  Η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από κάτι παρόμοιο. Ομως η οξυδερκής παρατήρηση του κ. Καστανά για τα «βατά και αναμενόμενα» θέματα της Εκθεσης αποκαλύπτει ότι οι εξεταζόμενοι δεν καλούνται να εκθέσουν τις ιδέες τους. Στην πραγματικότητα, οι εξεταστές εκθέτουν τις ιδεοληψίες τους.

Κωστας Γιαννοπουλος – Μαρούσι

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ