Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Κύριοι, η θεία μου «ξαναχτύπησε»

Κύριε διευθυντά
Αυτή η θεία μου που σας έλεγα σε πρόσφατη επιστολή φαίνεται ότι τελικά είναι μεγάλος μπελάς. Τώρα άρχισε να διαφωνεί και με τον δάσκαλο του χωριού, γιατί προχθές, διαβάζοντας στο καφενείο μεγαλοφώνως την «Καθημερινή», σχολίαζε το πρόσφατο μήνυμα του Προέδρου της Δημοκρατίας προς τους εταίρους, που είπε ότι «Η Ελλάδα έχει εκπληρώσει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της και στο επόμενο Eurogroup και οι εταίροι μας πρέπει να κάνουν το ίδιο. Αυτό δεν είναι παράκληση, είναι άσκηση δικαιώματος. Η Ελλάδα έχει δικαίωμα να ζητήσει από τους εταίρους την εκπλήρωση των δικών τους υποχρεώσεων».

Μετά, λέει, μας διάβασε τα γραφόμενα από κάποιους συνεργάτες της εφημερίδας και από πολλούς αναγνώστες της, τα οποία αναφέρονται στην οργή που προξενεί η αδιαφορία της κυβέρνησης στην αντιμετώπιση των διαφόρων εμποδίων που επινοούν όσοι δεν θέλουν να προχωρήσει η αξιοποίηση της έκτασης του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό, αλλά και με την εφαρμογή σειράς άλλων μεταρρυθμίσεων. Δηλαδή, λέει η θεία μου, όταν δηλώνουμε ότι εμείς έχουμε εκπληρώσει στο «ακέραιο» τις υποχρεώσεις μας, εννοούμε ότι ψηφίστηκαν από 153 εθνοσωτήρες αυτά που μας ζητούν οι δανειστές μας και ότι, από εκεί και πέρα, θα αποφασίσουμε εμείς τι θα τις κάνουμε; Τελικά, με ρωτάει αν είναι αλήθεια αυτά που λένε ότι, επειδή οι διαπραγματεύσεις έχουν κρατήσει αρκετά χρόνια, οι δανειστές μας έχουν καταλάβει καλά ότι η κυβέρνηση θέλει τα λεφτά τους αλλά όχι και τις μεταρρυθμίσεις; Αντε τώρα να της εξηγήσω της θείας μου ότι αυτοί που τα λένε ξέρουν περισσότερα από εμάς τους αδαείς!

Γεωργιος Καραβασιλης
Βύρωνας

Απαραίτητοι οι εμβολιασμοί

Κύριε διευθυντά
Η αμφισβήτηση της αξίας των εμβολίων στην καταπολέμηση φονικών συνεπειών για την υγεία και τη ζωή του ανθρώπου φαίνεται ότι έχει λάβει σημαντικές διαστάσεις. Δεν είναι πολύ μακριά, χρονικά, που εκατομμύρια άνθρωποι, κυρίως παιδιά, πέθαιναν κάθε χρόνο από ευλογιά, ιλαρά,  παρωτίτιδα, πολιομυελίτιδα και άλλες ασθένειες, μερικές εκ των οποίων αντιμετωπίστηκαν μέχρι πλήρους εξαφανίσεως μετά την ανακάλυψη των εμβολίων.

Τα εμβόλια είναι η σημαντικότερη ανακάλυψη στην ιστορία του ανθρώπου και η πρώτη στα επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης. Ο εμβολιασμός είναι μία από τις πιο αποτελεσματικές ιατρικές παρεμβάσεις πρόληψης και γι’ αυτό είναι το πρώτο μέλημα των προγραμμάτων υγείας. Εχουν ειπωθεί και ακόμη περισσότερα έχουν γραφεί για την επικινδυνότητα των εμβολίων. Είναι ανεξέλεγκτες, ανεξέταστες και ανυπόστατες φήμες. Σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου, στις ιατρικές σχολές και στα ερευνητικά κέντρα εξετάζεται κάθε περίπτωση, όπως και κάθε φήμη (για πρόκληση από τα εμβόλια αυτισμού, καρκίνου, παράλυσης κ.ά.) όσο παράλογη και κακόβουλη κι αν είναι. Μέχρι τώρα δεν έχει επιβεβαιωθεί καμία από τις κυκλοφορούσες και επικίνδυνες για την υγεία του ανθρώπου φήμες.

Φυσικά και υπάρχουν αντενδείξεις, όπως και σε κάθε φάρμακο. Και βέβαια γίνονται επικίνδυνα τα εμβόλια όταν δεν εφαρμόζονται σωστά. Γι’ αυτό όμως είναι υπεύθυνος ο γιατρός, όχι τα εμβόλια. Φυσικά και δεν κάνουμε εμβόλιο σε παιδί με λοίμωξη ή άλλο οξύ νόσημα.

Εύλογο ερώτημα: Γιατί να συνεχίζονται οι εμβολιασμοί ακόμη και για νοσήματα που έχουν εξαφανισθεί σε μια χώρα; Διότι ταξιδιώτες από άλλες χώρες μπορούν να μεταφέρουν τον λοιμογόνο παράγοντα και αν ο πληθυσμός δεν έχει εμβολιασθεί υπάρχει κίνδυνος επιδημίας.

Ανυπόστατη επίσης είναι η αντίληψη ότι η χρήση πολυδύναμων εμβολίων υπερφορτώνει το ανοσολογικό σύστημα. Το ανοσολογικό σύστημα έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί σημαντικό αριθμό αντισωμάτων συγχρόνως. Μια τελευταία πληροφορία (αυτή για ενήλικες). Και οι ενήλικες πρέπει ανά 10ετία να εμβολιάζονται με ορισμένα εμβόλια, όπως Td, γρίπης, ιλαράς, ηπατίτιδας κ.ά., ιδιαίτερα οι απασχολούμενοι σε υπηρεσίες υγείας.

Ι. Παπαμιχαηλ
Παιδίατρος – Χαλκίδα

«Η δική μου διοίκηση στον ΕΕΣ»

Κύριε διευθυντά
Δυστυχώς και πάλι στην απάντηση του κ. Τέλλογλου δεν αναφέρεται η αλήθεια που αφορά τη δική μου διοίκηση στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.

Συγκεκριμένα, ανέλαβα κατόπιν ομόφωνης απόφασης των 21 μελών του Κεντρικού Διοικητικού Συμβουλίου ως πρόεδρος στα τέλη Μαρτίου του 2015 και όχι πριν από τριάμισι έτη, όπως αναφέρει και πάλι λανθασμένα ο κ. Τέλλογλου στο δημοσίευμα της 18.6.2017. Αρα, οι υποχρεώσεις μας αφορούν τα έτη 2015-2016, για τις οποίες αποστείλαμε απόφαση του Κεντρικού Διοικητικού Συμβουλίου στη Διεθνή Ομοσπονδία Ερυθρού Σταυρού και Ερυθράς Ημισελήνου ζητώντας ειδική ρύθμιση (σας έχει αποσταλεί η εν λόγω απόφαση του ΚΔΣ) και υπήρξε προσωπική διαβεβαίωση για την εις «βάθος» 20ετίας αποπληρωμή του χρέους.

Η διοίκησή μας λοιπόν, αφού ενήργησε αποτελεσματικά στη ρύθμιση των χρεών (περίπου 50.000.000 ευρώ) που μας άφησε η αμαρτωλή διαχείριση του κ. Ανδρ. Μαρτίνη, επικεντρώθηκε κυρίως στην εκπλήρωση της μισθοδοσίας του προσωπικού σε τακτική μηνιαία βάση, κάτι το οποίο για εμάς ήταν πρώτιστο καθήκον και μέλημα.

Διερωτώμεθα όμως μετά μεγάλης εκπλήξεως γιατί ο κ. Τέλλογλου επικαλείται δέσμευση παλαιότερου Δ.Σ. που δεν αφορά το παρόν Δ.Σ. και δεν ήταν δέσμευση δική μας προς υλοποίηση. Τα ανωτέρω προς πλήρη αποκατάσταση της αλήθειας που προσδοκούμε από μια έγκυρη και έγκριτη εφημερίδα.

Για το Κεντρικό Διοικητικό Συμβούλιο
Ο πρόεδρος
Δρ Αντωνιος Αυγερινος
Φαρμακοποιός, υποστράτηγος ε.α.

Πολυκαταστήματα και πυρασφάλεια

Κύριε διευθυντά
Η πρόσφατη πυρκαγιά στο δυτικό Λονδίνο, με δεκάδες θύματα, προκάλεσε θλίψη και συγκίνηση σε κάθε άνθρωπο. Ασφαλώς θα διερευνηθούν τα αίτια της καταστροφής, οι τεχνικές παραλείψεις και θα αποδοθούν ευθύνες, αλλά δεν θα μετριασθεί ο πόνος για τους αδικοχαμένους συνανθρώπους μας.

Πόσο μακριά είναι μια τέτοια τραγωδία από τη χώρα μας;

Στην περιοχή της πρωτεύουσας αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των πολυώροφων πολυκαταστημάτων. Στα περισσότερα από αυτά, παρά τη σημερινή οικονομική δυσπραγία, παρατηρείται έντονη εμπορική κίνηση. Πολλοί από τους κατοίκους της Αθήνας και των περιφερειακών δήμων προτιμούν ένα κεντρικό πολυκατάστημα, που τους παρέχει ποικιλία αγορών και ευκαιριών. Στην προτίμηση αυτή συμβάλλει και η βελτίωση των αστικών συγκοινωνιών, κυρίως χάρη στο μετρό.  Σε πρόσφατη επίσκεψή μου σε πολυώροφο πολυκατάστημα, που δημιουργήθηκε σε προϋπάρχον κτίριο κατασκευασμένο για άλλη χρήση, παρατήρησα ότι ο κάθε όροφος αποτελεί έναν πραγματικό λαβύρινθο, με τους πάγκους των εμπορευμάτων να παρεμποδίζουν την κίνηση των πελατών. Η ανακάλυψη της κυλιόμενης κλίμακας καθόδου και του ανελκυστήρα χρειάζεται μαντικές ικανότητες. Η σηματοδότηση της καθόδου απουσιάζει, η δε λέξη «έξοδος» είναι απαγορευμένη.

Είναι βέβαιο ότι το κατάστημα αυτό δεν πληροί ούτε τις στοιχειώδεις προβλέψεις του κανονισμού παθητικής και ενεργητικής προστασίας κτιρίων (ΦΕΚ 360 τ. Α/1991). Και γεννάται το ερώτημα: Πώς πήρε άδεια λειτουργίας; Η Πυροσβεστική Υπηρεσία και οι αρμόδιες αρχές πού βρίσκονται; Αν συμβεί ένα δυσάρεστο περιστατικό (π.χ. πυρκαγιά από βραχυκύκλωμα, καπνός) και προκληθεί πανικός, ίσως υπάρξουν πολλά θύματα μεταξύ των εγκλωβισμένων στο κτίριο. Τότε θα μιλάμε για «ατύχημα», ενώ πρόκειται για εγκληματική παράλειψη των αρμοδίων υπηρεσιών.

Κωστας Γ. Τζαμουζακης
Πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ

Τα ομηρικά έπη και ο Μπομπ Ντίλαν

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα ο τιμηθείς με το βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας γνωστός τραγουδοποιός Μπομπ Ντίλαν δήλωσε ότι συχνά-πυκνά καταφεύγει στην ανάγνωση της Ιλιάδας και της Οδύσσειας του Ομήρου, για παραμυθία και έμπνευση. Τις ημέρες αυτές διάβαζα το βιβλίο του Γάλλου Γκι Ρασέ με τον τίτλο «Προσκυνητής στην Αρχαία Ελλάδα», ο οποίος σημειώνει ότι «έχει επανειλημμένα ειπωθεί: Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια είναι η Βίβλος των Ελλήνων», και ο επίσης Γάλλος Victor Berard χαρακτηρίζει τα αθάνατα έπη του Ομήρου «Βίβλο πάσης αληθείας, πηγή κάθε σοφίας».

Ακόμη, γράφει ο Γκι Ρασέ: «Οι πολιτισμοί έρχονται και παρέρχονται, η δόξα όμως του Ομήρου παραμένει και θα διατηρείται αιώνια, γιατί ο μεγάλος ραψωδός δεν χάνεται σε κόσμους ακαθορίστους, συγκεχυμένους. Σκιαγραφεί την ανθρωπότητα όπως πραγματικά είναι, με τις αδυναμίες και τις ομορφιές της, γι’ αυτό και αιώνια συγκινεί την ψυχή μας με τα άσματά του. Η ανθρώπινη ευαισθησία είναι διάχυτη παντού, στους θεούς, στη φύση, στον άνθρωπο και αυτή ακριβώς είναι η διαχρονική αλήθεια ενός έργου που τότε μόνο θα θεωρηθεί ξεπερασμένο, όταν η ανθρωπότητα θα έχει απογυμνωθεί από κάθε είδους ευαισθησία και ανθρώπινα αισθήματα. Ολη η τέχνη του Ομήρου στηρίζεται στην παρατήρηση της ζωής και του κόσμου. Ο ποιητής ενδιαφέρεται για τα πάντα και αφηγείται τα όσα παρατηρεί με λιτότητα που χαρακτηρίζει τις μεγάλες διάνοιες. [...] Ο πραγματικός όμως “πατέρας” της Δύσεως, αυτός που μας οδηγεί μακριά από το πλαστό, το χυδαίο, το κοινότοπο, είναι ο πρώτιστος ποιητής της Ελλάδος, ο μέγιστος όλων των επικών ποιητών, ο δάσκαλος των τραγικών, ο πέρα από κάθε σύγκριση Ομηρος, για τον οποίο ο χαρακτηρισμός “θεϊκός” δεν αρκεί να εκφράσει τη δύναμη της μεγαλοφυΐας του, που όμοιά της δεν έχει ακόμα βρεθεί στον κόσμο».

Αντωνης Ν. Βενετης
Μοναστηράκι Δωρίδος

Ξεφυλλίζοντας την ιστορία των κτιρίων, μαθαίνουμε την Αθήνα

Κύριε διευθυντά
Την Κυριακή 28 Μαΐου 2017 κυκλοφόρησε μαζί με την «Καθημερινή» το βιβλίο «Αθήνα, τα κτίρια μιας πρωτεύουσας» με επιμέλεια έκδοσης και κείμενα του Νίκου Βατόπουλου. Η σχέση του δημοσιογράφου Νίκου Βατόπουλου είναι γνωστή σε όλους. Ξεκινά εδώ και 30 περίπου χρόνια όταν πάντοτε στις σελίδες της «Καθημερινής» κρατούσε τη στήλη «Ημερολόγιο της Πόλης» με το ψευδώνυμο «Ο Σχολαστικός». Παίρνοντας τη σκυτάλη από μια σειρά σημαντικών αθηναιογράφων δημοσιογράφων, ξεκινώντας από τον ιστορικό Καμπούρογλου, Λ. Κορομηλά, Ι. Κοκκινάκη, Π. Παλαιολόγο κ.ά., ο Βατόπουλος συνέχισε και συνεχίζει την παράδοση. Τα νέα μέσα μαζικής ενημέρωσης τον βοηθούν να την επεκτείνει στις ιστοσελίδες και το Facebook. Το προαναφερθέν βιβλίο είναι ένα μικρό μέρος της δουλειάς του, ιδιαίτερα όμως χρήσιμο για τους κατοίκους της Αθήνας, μιας πρωτεύουσας ελάχιστα γνωστής στους πολίτες, ιδιαίτερα των πιο νέων γενεών.

Παίρνοντας στοιχεία από την παλαιότερη αρθρογραφία του, αλλά προσθέτοντας και νέα που αποδεικνύουν ότι παρακολουθεί και διαβάζει οτιδήποτε σχεδόν γράφεται για την Αθήνα, παρουσιάζει 173 κτίρια της πρωτεύουσας του ελληνικού κράτους από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα. Μη μπορώντας να κρύψει την αγάπη του για τον νεοκλασικισμό, τα περισσότερα από αυτά έχουν κτιστεί τον 19ο αιώνα και στις αρχές του 20ού (περίπου 80). Το όνομα του Σάξονα αρχιτέκτονα που δημιούργησε ουσιαστικά τον αθηναϊκό νεοκλασικισμό, Ερνεστ Τσίλλερ, του ευπατρίδη Κεφαλονίτη Αναστάση Μεταξά και του Μακεδόνα Σταμάτη Κλεάνθη, που μαζί με τον Eduard Schaubert σχεδίασαν το πρώτο σχέδιο πόλης της Ελλάδας, έρχονται και επανέρχονται. Ισως θα πρέπει να σταθούμε λίγο σ’ αυτό και να αναλογιστούμε το γιατί τα κτίρια αυτά συγκινούν όχι μόνο τον Ν. Βατόπουλο αλλά και τους περισσότερους από τους κατοίκους αυτής της πόλης. Ακολουθούν τα κτίρια του μεσοπολέμου, τα κτίρια του μοντέρνου κινήματος που αγκαλιάστηκε στη χώρα μας από έναν μεγάλο αριθμό ικανών αρχιτεκτόνων της γενιάς του ’30 και άφησε πίσω του ιδιαίτερα αξιόλογες δημιουργίες. Εδώ οφείλω να ομολογήσω ότι μου έλειψαν κάποια θαυμάσια σχολικά κτίρια, όπως τα Δ.Σ. στα Πευκάκια του Πικιώνη, της Λιοσίων και Μιχαήλ Βόδα του Κ. Παναγιωτάκου, το 37ο της οδού Κωλέττη του Ν. Μητσάκη, το Δ.Σ. της οδού Καλλισπέρη του Π. Καραντινού, και κάποιες πολυκατοικίες όπως αυτή του Θ. Βαλεντή και Μιχαηλίδη στη Ζαΐμη, του Λογοθετόπουλου (υπουργείο Πολιτισμού) στην οδό Μπουμπουλίνας, του Κ. Μπίρη.

Προχωρεί στα μεταπολεμικά κτίρια, σημαντική προσφορά του στην περιήγηση της πόλης, καθώς όσο και αν φαίνεται παράξενο είναι η λιγότερο γνωστή και η περισσότερο παρεξηγημένη κατηγορία κτιρίων της πόλης μας, παρ΄ όλο ότι αποτελούν την πλειοψηφία του κτισμένου δυναμικού της (εδώ μου έλειψε κάποιο έργο του Αλέκου Τομπάζη).

Τέλος, ο Βατόπουλος κλείνει την εργασία του με κάποια κτίσματα που πολύ συζητήθηκαν και που περιμένουν από τον χρόνο την καταξίωσή τους. Και μιλώ φυσικά για το μουσείο της Ακρόπολης, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (κτίριο Φιξ) και τα δύο Κέντρα Πολιτισμού των Ιδρυμάτων Ωνάση και Σταύρου Νιάρχου.

Και είναι πράγματι ελπιδοφόρο να βλέπει κανείς ότι η παράδοση των Σίνα, Βαλλιάνου, Ζάππα, Αβέρωφ κλπ. συνεχίζεται ακόμη μέχρι τις μέρες μας.  Ελπιδοφόρο γιατί οι Ελληνες ευεργέτες - χορηγοί εξακολουθούν να αγαπούν και να προσφέρουν στην πατρίδα τους, που δυστυχώς τους έχει ακόμη ανάγκη και σήμερα και όπως φαίνεται, θα εξακολουθήσει για αρκετά ακόμη χρόνια.  Το βιβλίο του Βατόπουλου αποτελεί έναν οδηγό της σύγχρονης Αθήνας, εύχρηστο και ευχάριστο. Θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί από τα σχολεία της πρωτεύουσας, ώστε τα παιδιά να γνωρίσουν και να αγαπήσουν την πόλη τους.

Ενα είδος βιβλίου πατριδογνωσίας, όπως είχαμε κάποτε.

Μαρω Αδαμη
Αρχιτέκτων, ομ. καθηγήτρια ΕΜΠ

Ο Κων. Καραμανλής, οι μαρίνες, το γκολφ

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή πρόσφατο δημοσίευμα του συντάκτη σας κ. Ν. Ρουσάνογλου, σχετικά με το εξόχως προσοδοφόρο αγωνιστικό σπορ του γκολφ στην πατρίδα μας, θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ σε ορισμένες μεγάλες αλήθειες, τις οποίες δυστυχώς δεν γνωρίζουν οι περισσότεροι Ελληνες, δικαιολογημένα ίσως, αδικαιολόγητα και χωρίς ντροπή όμως για τους ασχολούμενους θεσμικά με τον ελληνικό τουρισμό.

Επισύρω την προσοχή σας, ιδιαίτερα στα ακόλουθα.

Εζησα την ευτυχή συγκυρία να πορευθώ πολύ στενά με τον αείμνηστο πρόεδρο Καραμανλή, λάτρη ως γνωστόν του γκολφ, στην αρχή της δικτατορίας, το 1967, στη νότια Γαλλία και να βρεθούμε έκτοτε, κάποια καλοκαίρια, αναπολώντας την πατρίδα, κυρίως από την πλευρά του, αλλά και να οδηγούμεθα σε διαπιστώσεις και συγκρίσεις, στη διάρκεια αυτών των διακοπών.

Κατά τη μεταπολίτευση συνεχίσθηκαν οι συζητήσεις μας, κυρίως για τις ανάγκες της χώρας σε μαρίνες ελλιμενισμού και γήπεδα γκολφ, όπου, σημειωτέον, την πατρίδα μας αντιπροσώπευε το γκολφ Γλυφάδας με 16 τρύπες, το Τατόι, η Κέρκυρα και η Ρόδος με πολύ μικρότερα γήπεδα (αργότερα ο Μαρμαράς και η Κρήτη). Αλλά και στον τεράστιο τομέα των μαρίνων ελλιμενισμού, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα – η ίδια μιζέρια. Το 1975, μπορέσαμε και βάλαμε τα πράγματα του yachting σε κάποια τάξη και ξεχώρισε για πρώτη φορά ο επαγγελματισμός από το ιδιωτικό σκάφος αναψυχής, με τη θέσπιση του Ν. 436/76. Προσωπικά είμαι πολύ υπερήφανος γι’ αυτό, αφού είχα ενεργό συμμετοχή. Το 1978, με εντολή του πρωθυπουργού Καραμανλή και με εποπτεία του υπουργού Γεωργίου Ράλλη, συγκροτήθηκε επιτροπή από την Ενωση Εφοπλιστών, τον ΕΟΤ, το υπουργείο Ναυτιλίας και τον γράφοντα ως γραμματέα. Εργον της επιτροπής ήταν η επίσκεψη στις κυριότερες μαρίνες της Κυανής Ακτής και η υποβολή εκθέσεως αρμοδίως.

Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε, αλλά, όπως έγραψε ο αείμνηστος πρόεδρος Ράλλης, μας πρόλαβε η κυβέρνηση της Αλλαγής, ισοπεδωτικά, το 1981! Εκείνο που επιθυμώ να διαβεβαιώσω είναι ότι γκολφ και μαρίνες πήγαιναν μαζί στις μεγάλες και σκληρές αναμετρήσεις μας με την επίσημη πολιτεία, όλων των αποχρώσεων, αυτά τα 45 χρόνια της εμπλοκής μου, είτε από το προεδρείο της Ενώσεως των Ιδιωτών Ιδιοκτητών Θαλαμηγών είτε ως μέλος (καλύτερα αχυράνθρωπος) του Εθνικού Συμβουλίου Τουρισμού!
Αναμετρηθήκαμε με την αμάθεια, την κακομοιριά ή την εμπάθεια (1982-85), την ανειλικρίνεια και τη φρικτή και ασύδοτη αδιαφορία.  H πατρίδα μας έμεινε εγκληματικά έξω από την αναγέννηση του παγκόσμιου ποιοτικού τουρισμού, με ευθύνη των υπευθύνων της χώρας.

Πυθαγορας Κοσιβας

Η αρχαία Πελλάνα σε εγκατάλειψη

Κύριε διευθυντά
Σε απόσταση περίπου είκοσι πέντε χιλιομέτρων βορείως της Σπάρτης και κοντά στη δεξιά όχθη του Ευρώτα βρίσκεται το χωριό Πελλάνα, στη θέση ακριβώς όπου ήταν κτισμένη η αρχαία Πελλάνα. Στη βόρεια άκρη του χωριού υπάρχουν δύο λαξευτοί μυκηναϊκοί τάφοι, μοναδικοί στο είδος τους γιατί είναι λαξευτοί και σε μεγαλύτερο μέγεθος από τους τάφους των Μυκηνών και της Πύλου, που είναι κτιστοί θολωτοί.

Ο καθηγητής Αρχαιολογίας Θεόδωρος Σπυρόπουλος είναι βέβαιος ότι η μυκηναϊκή Σπάρτη ήταν ακριβώς στη θέση της Πελλάνας και όχι στη θέση της σημερινής Σπάρτης και ότι εκεί φιλοξενήθηκαν ο Τηλέμαχος και ο γιος του Νέστορα, ο Πεισίστρατος, όταν πήγαν στη Σπάρτη για να μάθουν τι απέγινε ο Οδυσσέας. Τη βεβαιότητα αυτή στηρίζει στο γεγονός ότι στη θέση αυτή υπάρχουν τα τέσσερα στοιχεία που, κατά τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής Τζέρεμι Ράτερ (Jeremy Rutter), πρέπει να συντρέχουν απαραιτήτως για να χαρακτηρισθεί μια περιοχή κέντρο μυκηναϊκού πολιτισμού: 1) Ακρόπολη επί υψώματος προστατευμένη με κυκλώπειο τείχος. 2) Βασιλικό νεκροταφείο με βασιλικούς τάφους παρόμοιους με τους θολωτούς τάφους των Μυκηνών και της Πύλου, αλλά και άλλους κυβωτιόσχημους τάφους. 3) Υπόγειο υδραγωγείο που να εφοδιάζει την ακρόπολη με νερό σε περίπτωση πολιορκίας και 4) μέγαρο όπως αυτό που περιγράφεται από τον Ομηρο και άλλες εγκαταστάσεις για να λειτουργεί το όλο συγκρότημα ως διοικητικό κέντρο. Κατά τον κ. Σπυρόπουλο, και τα τέσσερα αυτά στοιχεία υπάρχουν στον αρχαιολογικό χώρο της Πελλάνας, δεδομένου δε ότι πουθενά αλλού στη Λακωνία δεν υπάρχουν παρόμοιοι τάφοι, δεν μπορεί να ήταν αλλού η πρωτεύουσα του μυκηναϊκού βασιλείου της Λακωνίας. Εκτός από τα στοιχεία αυτά, υπάρχουν και επιπλέον άλλα από τα οποία αποδεικνύεται ότι, χίλια χρόνια πριν από την εγκατάσταση των Αχαιών Μυκηναίων, είχε αναπτυχθεί εκεί ο πολιτισμός των Μινύων, οι εγκαταστάσεις του οποίου προσείλκυσαν την εγκατάσταση και των Αχαιών. Ολα αυτά τα αναπτύσσει ο κ. Σπυρόπουλος στο τρίτομο, χιλίων πεντακοσίων σελίδων, βιβλίο του «Η Λακεδαίμων».

Σήμερα ο αρχαιολογικός χώρος της Πελλάνας έχει εγκαταλειφθεί πλήρως. Οι λαξευτοί τάφοι έχουν συληθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια και σε αυτούς βρίσκουν καταφύγιο τα ζώα που βόσκουν στην περιοχή. Τα πάρα πολλά και σημαντικότατα άλλα στοιχεία που έχουν ανακαλυφθεί τα τελευταία χρόνια, η Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν τα έχει αναδείξει, για άγνωστους λόγους, για τους οποίους κάποιοι πρέπει να έχουν παντός είδους ευθύνες, αλλά τα έχει σκεπάσει με στέγαστρα και επιχωμάτωση και έτσι, αυτά που έμειναν ασφαλισμένα επί τρεις χιλιάδες χρόνια στα βάθη της γης, τώρα, επειδή τα έφερε στην επιφάνεια η αρχαιολογική σκαπάνη, καταστρέφονται και αποτελούν λεία των αρχαιοκαπήλων οι οποίοι έκαναν ήδη την πρώτη τους επίθεση.

Σε πολύ μικρή απόσταση από εκεί περνάει ο νέος σύγχρονος δρόμος Λεύκτρου - Σπάρτης, που συντομεύει σε δυόμισι ώρες τη διαδρομή Αθήνας - Σπάρτης. Ο τουρίστας που θα κατεβαίνει για τη Σπάρτη και τον Μυστρά, θα θέλει να επισκεφθεί και την αρχαία Πελλάνα με τα αρχαιολογικά ευρήματα και τους βασιλικούς τάφους που είναι μοναδικοί, όχι μόνο στη Λακωνία, αλλά και σε όλη την περιοχή του μυκηναϊκού πολιτισμού, λόγω της κατασκευής τους ως λαξευτών και του μεγέθους τους που ξεπερνάει όλους τους γνωστούς παρόμοιους βασιλικούς τάφους. Για να γίνει όμως αυτό, πρέπει να αξιοποιηθεί και να αναδειχθεί ο χώρος, όχι μόνο με τη διάθεση των αναγκαίων κονδυλίων, αλλά και με διευκόλυνση της προσβάσεως από τον νέο δρόμο και, κυρίως, με μια ευρείας εκτάσεως εκστρατεία ενημερώσεως του ελληνικού και του παγκόσμιου κοινού. Οταν οι Μυκήνες και η Πύλος δέχονται εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο, εύκολα μπορεί να υπολογίσει κανείς πόσο μεγάλη ανάπτυξη θα φέρει στην περιοχή η ανάδειξη του σημαντικότατου αυτού αρχαιολογικού χώρου. Η κ. υπουργός Πολιτισμού, η οποία ως καλλιτέχνις έχει περισσότερη ευαισθησία για τον πολιτισμό μας, ας στρέψει την προσοχή της στα αρχαία μνημεία μας και ας διαθέσει τα αναγκαία κονδύλια για να αξιοποιηθεί ο χώρος και να αναδειχθεί άλλο ένα κέντρο του πολιτισμού μας.

Ευαγγελος Ανδριανος
Επίτιμος αρεοπαγίτης
Καστόρειον Λακωνίας

Το μέλλον έρχεται με καλπασμό

Κύριε διευθυντά
Ζούμε στο 2017 την περίοδο μετάβασης από το χθες στο αύριο. Είναι δύο τα κύρια στοιχεία που καθορίζουν την εποχή μας.

1. Στη μετα-εθνική Ευρώπη, το πέρασμα από τον βιομηχανικό κόσμο στη νέα ψηφιακή οικονομία και ρομποτική. Είναι η περίοδος όπου ο εργαζόμενος με την τεχνολογία (παράδειγμα ο 3D printer) μετατρέπεται σε αυτόνομο παραγωγό. Καινούργια προτάγματα λαμβάνουν χώρα με νέες προκλήσεις. Ο μίνιμουμ βασικός μισθός σε όλους γίνεται πια ανάγκη, αφού η ρομποτική θα αρχίσει να παίρνει θέσεις εργασίας και ο ελεύθερος χρόνος μας μπορεί να είναι παραγωγικός.

2. Η διαμάχη Δεξιάς και Αριστεράς όπως την ξέρουμε έχει πια ξεπεραστεί. Η αντίθεση είναι ανάμεσα στις δυνάμεις των κλειστών συνόρων και του λαϊκισμού και, από την άλλη πλευρά, οι δυνάμεις μιας ριζοσπαστικής μετα-εθνικής οντότητας, όπου ανεξάρτητοι παραγωγοί ζουν με ελευθερία και σεβασμό ανεξαρτήτως φύλου, θρησκείας ή γλώσσας. Η χώρα μας, δυστυχώς, όχι μόνο δεν παρακολουθεί τις εξελίξεις αλλά οι μόνες προτάσεις που ακούγονται είναι λογιστικού περιεχομένου βασισμένες στο χθες.
Θα μπορούσαμε να καλέσουμε άμεσα Αμερικανούς και Ευρωπαίους επιστήμονες και επιχειρηματίες να έρθουν στη χώρα μας ώστε να βρουν τις πιο κατάλληλες συνθήκες για την έρευνα και εφαρμογή της νέας τεχνολογίας Δημιουργώντας ελεύθερα πάρκα και ζώνες σε διάφορα σημεία, μπορούμε να φιλοξενήσουμε τις πιο προωθημένες εταιρείες και να γίνουμε η Silicon Valley της Ευρώπης. Τι κάνουμε όμως;

Αντί να φτιάχνουμε τις συνθήκες για τα ηλεκτρονικά αυτοκίνητα, ακόμη συζητάμε για τον ΦΠΑ! Αντί να προχωράμε στις εφαρμογές των drones, εμείς συζητάμε για τις συντάξεις! Αντί να εφαρμόζουμε τις νέες τεχνολογίες στην ιατρική, εμείς ψάχνουμε κλεμμένα μηχανήματα από νοσοκομεία! Η Ελλάδα και οι νέοι άνθρωποι χρειάζονται μια νέα πολιτική αφήγηση. Οι χιλιάδες επιστήμονες που έφυγαν τα τελευταία χρόνια θα επιστρέψουν και θα γίνουμε κέντρο ενός νέου πολιτισμού. Μαζί με το οικοσύστημα της χώρας μας, τον τουρισμό και μια παιδεία ανοιχτή, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να είναι πρωτοπόρος δύναμη με σεβασμό από όλους.

Χρηστος Στεργιου

Το παράπονο του συνταξιούχου

Κύριε διευθυντά
Το νομικό καθεστώς της εποχής που ζούμε είναι πολύ ιδιόρρυθμο. Πολλοί παλαιοί νόμοι καταργούνται. Πολλοί νέοι νόμοι ψηφίζονται. Μερικοί ισχύουν αναδρομικά. Μερικοί άλλοι θα ισχύσουν μελλοντικά. Μερικοί επιβάλλονται έξωθεν. Μερικοί άλλοι επιβάλλονται έσωθεν. Οι τροπολογίες των νόμων είναι στην ημερησία διάταξη, αλλά αυτές συνήθως περιλαμβάνονται σε άσχετους νέους νόμους. Οι αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων εφαρμόζονται κατά το δοκούν κ.λπ. κ.λπ.
Και βέβαια, όλα τα παραπάνω δεν θα ενδιέφεραν ιδιαίτερα τον συνταξιούχο αν δεν είχαν άμεση σχέση με τις αλλεπάλληλες μειώσεις της σύνταξής του, που τις παρακολουθεί όμως χωρίς να έχει τα μέσα να αντιδράσει. Τον πιάνει λοιπόν το παράπονο και αναρωτιέται:

Γιατί, όταν πρόκειται να μειωθούν οι κρατικές δαπάνες, οι σχετικές περικοπές ξεκινούν πάντοτε από τη σύνταξή του; Και εντάξει, το κράτος μας είναι φτωχό και ήταν αναγκαίο να κόψουν 50% ή 60% από τις συντάξεις. Γιατί όμως οι περικοπές αυτές να γίνουν οριζόντια; Γιατί δεν έκοψαν μεγαλύτερα ποσοστά από τις μεγάλες (αλλά και νόμιμες) συντάξεις; Μήπως επειδή ανάμεσα στους μεγαλοσυνταξιούχους περιλαμβάνονται και βουλευτές και πολιτευτές;

Γιατί δεν έκοψαν το ίδιο ποσοστό και από τους μισθούς των εν ενεργεία υπαλλήλων; Μήπως επειδή, σε αντίθεση με τους συνταξιούχους, αυτοί μπορούν να αντιδράσουν με απεργίες κ.λπ.; Γιατί δεν έκοψαν το ίδιο ποσοστό και από τους μισθούς των βουλευτών; Μήπως επειδή αυτοί ψηφίζουν τους νόμους (έστω και αν δεν τους πιστεύουν!); Γιατί πρέπει από τις γλίσχρες συντάξεις να γίνονται και κρατήσεις υπέρ τρίτων, και ιδιαίτερα να γίνεται κάθε μήνα και κράτηση υπέρ των συνδικαλιστών;

Πολλές, πάρα πολλές απορίες, για τις οποίες δεν πρόκειται να λάβει καμιά απάντηση. Το παίρνει λοιπόν απόφαση ο συνταξιούχος ότι αυτή είναι η μοίρα του. Για να παρηγορηθεί κάπως, ανατρέχει στα σοφά γνωμικά των προγόνων του και θυμάται ότι ο Ευριπίδης έλεγε: «Τα τυγχάνοντα δ’ όστις ευ φέρει βροτών, σοφόν νομίζω», που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «όποιος υποφέρει υπομονετικά τις εναλλαγές της τύχης, τον θεωρώ σοφό». Κάνει λοιπόν υπομονή. Ξαφνικά, όμως, χαμογελάει ευχαριστημένος καθώς διαπιστώνει, ω του θαύματος, ότι ειδικά αυτό τον μήνα δεν έγινε νέα περικοπή στη σύνταξή του. Πού καταντήσατε, «περήφανα γηρατειά»!

Νικος Δυοβουνιωτης
Πολιτικός μηχανικός – Κηφισιά

 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ