ΣΤΙΓΜΕΣ

Οδός Ομήρου, αριθμός 55

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η πρώτη επαφή με το κτίριο της ΚΣΟΤ μετά την άνοδο της σκάλας είναι ο μικρός κήπος, που σφραγίζεται από την παρουσία του γλυπτού-τοτέμ του Κώστα Βαρώτσου. Φωτογραφίες: Βαγγέλης Ζαβός

Στην ανηφόρα της Ομήρου, εκεί που αρχίζουν τα σκαλάκια, πάνω από τη Σκουφά, οι ήχοι χαμηλώνουν και κάποια φώτα ανάβουν όσο πέφτει η νύχτα. Τα βαθύσκιωτα δέντρα κρατούν τη ζέστη και, όπως σείονται ελαφρά από το αεράκι, αποκαλύπτουν την Ομήρου 55. Βαθμιδωτά αποκαλύπτεται στους επισκέπτες του ο ναός του χορού, η έδρα της Κρατικής Σχολής Ορχηστικής Τέχνης (ΚΣΟΤ), το σπίτι που ήταν η Σχολή της Κούλας Πράτσικα και αργότερα η γνωστή σε όλους ΚΣΟΤ. Θέλεις δεν θέλεις, δηλαδή ασχέτως αν είσαι ή όχι προετοιμασμένος, όταν περάσεις το κατώφλι της μοντερνιστικής Ομήρου 55, με εκείνη την απαράμιλλα δυναμική λιτότητα (αέρινα βαριά, διάφανη όσο και συμπαγής στον στόχο της), καταλαμβάνεσαι από δέος. Οι ομιλίες ησυχάζουν, οι κινήσεις επιβραδύνονται, καθώς από τον κήπο κιόλας καταλαβαίνεις ότι εδώ συμβαίνει κάτι ξεχωριστό. Βλέπεις αυτό το αιθέριο κορίτσι να θεραπεύει τις πληγές του σπειροειδούς ξύλινου γλυπτού του Κώστα Βαρώτσου που σαν τοτέμ φύεται σαν ένα ακόμα δέντρο.

Είσαι έτοιμος να μπεις πλέον σε αυτό το κτίριο του 1935 που σχεδίασε ο χαρισματικός Γιώργος Κοντολέων (πριν από 80 και πλέον χρόνια!). Ναι, βρίσκεσαι σε ένα σημείο που οι μελετητές της αρχιτεκτονικής υποκλίνονται, αν μη τι άλλο για τη διάνοια και το καλό γούστο. Περνάς από μια αψίδα ημίγυμνων σωμάτων, αγόρια και κορίτσια, σπουδαστές της ΚΣΟΤ. Δημιουργούν κάθε νύχτα (έως και σήμερα) μια «κατάσταση», σε οδηγούν στο καθαρτήριο, που είναι τo Βlack Box, εκεί που οι σπουδαστές παρουσιάζουν τις νέες χορογραφίες. Αλλά πριν μπεις, και με τη διακριτική συνοδεία της Παυλίνας Βερέμη (που στο διάλειμμα θα σου μιλήσει για τα εξαιρετικά ταλέντα της ΚΣΟΤ που γίνονται δεκτά σε ονομαστές ομάδες του εξωτερικού), θα περιηγηθείς ανεβαίνοντας το κτίριο. Σε κρυψώνες, σε βεράντες, σε κόγχες, κάποιο σώμα χορευτή έχει στήσει μια δική του ζωντανή εγκατάσταση. Ενα Μουσείο Σωμάτων. Και όταν καθίσεις στο Βlack Box, έτοιμος να δεχτείς καταιγισμό ταλέντου, αφήνεις σταδιακά αυτήν την αίσθηση του δέους για να υποδεχτείς τον ενθουσιασμό. Είναι το ετήσιο ραντεβού με το Open Studio.

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ