ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ

Ενα 24ωρο με τη σκηνοθέτιδα Ιώ Βουλγαράκη

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΘΗΝΑΚΗΣ

Ιώ Βουλγαράκη: Λίγο καιρό πριν από την πρεμιέρα, τα όνειρα που βλέπω μοιάζουν να διαρκούν όλο το βράδυ.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

09.00-10.00
Ξυπνάω έπειτα από πραγματική μάχη με το ξυπνητήρι, που χτυπάει επίμονα, μονίμως με αίσθημα ενοχής πως έπρεπε να έχω σηκωθεί νωρίτερα (από παιδί έχω αυτό το αλάφιασμα στο ξύπνημα) και με καθημερινή δυσκολία να αποδεχθώ πως πρέπει να βγω στον κόσμο και πως αλλιώς δεν γίνεται. Αυτό είναι μια αποκλειστικά πρωινή δυσκολία που εξαφανίζεται μέσα στη μέρα και τις νύχτες δεν θυμάμαι καν πώς είναι να νιώθεις έτσι.

10.00-14.00
Ο καφές είναι η πρώτη κίνηση. Επειτα ανοίγω τα πολύ πρωινά WeTransfer μέιλ της Σαβίνας και ακούω δεκάδες εκδοχές που πρέπει να ξεδιαλέξω για την πρόβα, συχνά με λεπτές διαφορές, τις οποίες, ενώ δεν αγαπώ τις πρωινές ώρες, μόνο τότε μπορώ τελικά να αφουγκραστώ. Διαβάζω σημειώσεις της προηγούμενης μέρας και ψάχνω να βρω το πιο σημαντικό – είναι μια «άσκηση σκηνοθεσίας», μια γυμναστική του μυαλού. Απαντώ σε οτιδήποτε οργανωτικό (μέιλ παραγωγής, προγράμματα προβών, συνεργάτες, κατασκευαστές...). Κι ύστερα ετοιμάζομαι για το θέατρο Θησείον, όπου «κατοικεί» η Αφιξις αυτόν τον καιρό. Στην πρόβα πηγαίνω πάντα με τα πόδια και ακούγοντας μουσική. Μου παίρνει περίπου 40 λεπτά. Είναι η αγαπημένη μου τελετουργία. Η «είσοδός» μου στην πρόβα είναι η Σοφία, συζητάμε οπωσδήποτε προτού αρχίσουμε οτιδήποτε.

14.00-19.00
Πρόβα. Η πρόβα με κάνει να σκέφτομαι πως μοιάζει σε κάτι όλο αυτό με το να έχεις παιδί. Ετσι όπως το φαντάζομαι τουλάχιστον. Δεν ξέρεις ποτέ πώς θα σας βρει η κάθε μέρα, αν θ’ ανεβάσει ξαφνικά έναν πυρετό, αν θα ξυπνήσει ροδαλό και χαρούμενο ή αν τρόμαξε με τα όνειρά του τη νύχτα και θα σηκωθεί δύσθυμο και μετέωρο... Ετσι και η πρόβα· δεν ξέρεις πώς θα εξελιχθεί, όσο κι αν έχεις προετοιμαστεί, όσο κι αν έχεις φτιάξει το απόλυτο πλάνο. Κι αυτό θέλει «ανοιχτωσιά», ετοιμότητα, εγρήγορση, ψυχραιμία. Είναι δηλαδή κάτι το εξαιρετικά απλό και εξαιρετικά δύσκολο συγχρόνως. Τώρα είμαστε στη φάση που έχουμε το σχεδίασμα της παράστασης και δουλεύουμε επίμονα λεπτομέρειες, ψάχνουμε το αναπάντεχο μέσα σε γνώριμα σχήματα. Είναι μια δημιουργική στιγμή λεπτή, γιατί ο οργανισμός όλων αρχίζει να κουρδίζεται με κοινό ρολόι, κι αυτό έχει κούραση και λαχτάρα μαζί. Πιστεύω στις πρόβες που είμαστε όλοι και δίνουμε το 100% και όχι στα γκρουπαριστά δεκάωρα, όταν οι άνθρωποι δουλεύουν σπαστά κι έπειτα κάποια στιγμή θα συναντηθούν να κάνουν το θαύμα. Το θαύμα θα μας βρει μόνο όλους μαζί και αν είμαστε αληθινά παρόντες.

19.00-21.00
Μετά την πρόβα υπάρχουν πάντα εκκρεμότητες. Ετσι γυρίζω σπίτι, μιλάω αρκετές φορές στο τηλέφωνο με την Εφη, που εξακολουθεί να με αντέχει, μιλάω στο Skype με την Αννα, που αυτές τις μέρες βρίσκεται στο Νοβοσιμπίρσκ και έχουμε 4 ώρες διαφορά, οπότε παλεύουμε να συντονιστούμε. Ολο αυτό καταλήγει σε ένα ήπιο slow motion, καπνίζω κοιτώντας το τίποτα ή μπαίνω στο Facebook.

21.00-00.00
Προσπαθώ να πηγαίνω για βραδινό κολύμπι, αλλά όσο πιο κοντά στην πρεμιέρα τόσο πιο δύσκολο γίνεται. Αν όχι, μαγειρεύουμε με τον Δημήτρη, τον σύζυγό μου, και τρώμε στο τραπέζι, κάτι που για μας έχει μεγάλη σημασία γιατί είναι τόπος συνάντησης. Εκεί, εγώ συνήθως είτε δεν βγάζω λέξη για την πρόβα είτε παίζω τη μισή παράσταση στο σαλόνι μας. Διαβάζουμε άσχετα πράγματα ο ένας στον άλλον, ειδήσεις, βιβλία που θέλουμε να μεταφράσουμε από τα ρωσικά κι όλο μας λείπει ο χρόνος και βγάζουμε βόλτα τη Στάχη, το μεσήλικο ανθρακί γκριφόν τεριέ μας.

00.00-03.00
Ανέκαθεν οι αγαπημένες μου ώρες. Ησυχία. Απλώνω ρούχα, κάνω δουλειές... Βλέπω τα βίντεο της πρόβας, διαβάζω υλικά που με εμπνέουν για την Αφιξη, ακόμη κι αν δεν είναι πάντοτε για την πρόβα (πρόσφατα ανακάλυψα στην περί Ομήρου βιβλιογραφία τον Καζάζη). Δεν υπάρχει πιο παραγωγική ώρα προσωπικής δουλειάς για μένα. Τις προάλλες έστειλα τις βαθμολογίες των μαθητών μου στη Σχολή στις 02.30 τη νύχτα! Προτού κοιμηθώ, βάζω τρεις διαφορετικές ώρες αφύπνισης. Λίγο καιρό πριν από την πρεμιέρα τα όνειρα που βλέπω μοιάζουν να διαρκούν όλο το βράδυ.

​​Η «Αφιξη / Με αφετηρία τη Μνηστηροφονία από την Οδύσσεια», σε σκηνοθεσία Ιούς Βουλγαράκη, σε συνεργασία με την ομάδα ΠΥΡ, θα ανεβεί στη Μικρή Επίδαυρο, 7 και 8 Ιουλίου, στις 21.00.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ