Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η γραφειοκρατία και η κλοπή Ι.Χ.

Kύριε διευθυντά
Πολύς θόρυβος γίνεται τελευταία για τα αδήλωτα ασφαλιστικώς αυτοκίνητα οχήματα και λοιπά τροχοφόρα. Οι αριθμοί πράγματι ειναι απίστευτοι και οι κίνδυνοι που γεννώνται απο το φαινόμενο είναι τεράστιοι, από την άλλη πλευρά όμως και η πολιτεία δεν είναι άμοιρη και αμέτοχη στη δημιουργία αυτού του πραγματικού χάους, γι’ αυτόν τον λόγο δόθηκε κάποια χρονική παράταση μήπως και συμαζευθεί η κατάσταση. Ενα μικρό δείγμα ίσως συγκινήσει τους αρμοδίους και ληφθούν έστω και την τελευταία στιγμή κάποια μέτρα.

Υπάρχουν περιπτώσεις που ένα τροχοφόρο αφαιρείται από την κατοχή του ιδιοκτήτου, κοινώς κλέβεται, και ο ιδιοκτήτης και κάτοχός του αμέσως σπεύδει στην αρμόδια αρχή με σχετική του αναφορά (αστυνομία, χωροφυλακή) και αναφέρει το συμβάν υπευθύνως δηλών για το γεγονός. Αντίγραφο της δηλώσεως κλοπής προσάγει προς την αρμόδια αρχή, ειδική υπηρεσία της νομαρχίας που τηρούνται τα μητρώα των αυτοκινήτων, η οποία παρακαλώ αρνείται να παραλάβει και να καταχωρίσει το έγγραφο με την εξής «σπουδαία δικαιολογία»: επειδή υπάρχει πιθανότητα διαπράξεως εγκληματικής πράξεως (κλοπή, ληστεία κ.λπ.), η υπηρεσία δεν δέχεται να παραλάβει την αναφορά, πράγμα που σημαίνει ότι, για την εφορία, το κλαπέν τροχοφόρο θεωρείται εν κυκλοφορία και άρα εξακολουθεί να είναι αντικείμενο φορολογήσεως.

Το ερώτημα που γεννάται είναι απλό: πώς αξιώνει το κράτος να συμμορφωθούν οι πολίτες όταν αντιμετωπίζονται στις συναλλαγές κατ’ αυτόν τον σουρεαλιστικό τρόπο, απαιτώντας να πληρώνουν τέλη και φόρους αχρεωστήτως.

Μαρκος Γρηγοροπουλος, Επίτ. δικηγόρος

Το δημόσιο χρήμα και τα χρηστά ήθη

Κύριε διευθυντά
Ο ελληνικός λαός, ο οποίος καλείται, πάντοτε, να αποπληρώσει τα δημόσια δάνεια, δεν καλείται, ίσως λόγω τεχνητής δυσχερείας, να συναινέσει ή να λάβει γνώση κατά την σύναψή των. Ετσι, παρουσιάζεται το μοναδικό φαινόμενο, σε ιδιώτη, να υποχρεούται στην απόδοση των δανείων, χωρίς να γνωρίζει την προέλευση και την ανάγκη των. Ιδιαιτέρως δε σήμερα, στην ασύλληπτη ανάπτυξη της τεχνολογίας, παρουσιάζεται το μοναδικό αυτό φαινόμενο και τουλάχιστον οξύμωρο. Ναι μεν υπάρχουν το Σύνταγμα και οι νόμοι, οι οποίοι προστατεύουν, εν τινι μέτρω, την δημιουργίαν των δημοσίων δαπανών, ιδίως δε οι νόμοι, οι οποίοι χαρακτηρίζονται οργανικοί ή ειδικοί από το Σύνταγμα και η ύπαρξή των τίθεται ως προϋπόθεση για την ύπαρξη δημοσίας δαπάνης. Αλλά οι υπερνομοθετικοί και νομοθετικοί αυτοί ορισμοί δεν αρκούν. Η καθημερινή πείρα προσθέτει αμφιβολίες. Το αντιπροσωπευτικό και δημοκρατικό σύστημα δεν διασφαλίζει τις δημόσιες δαπάνες, οι οποίες έχουν συνηγορία υπέρ της πραγματοποιήσεώς των, εν αντιθέσει με τα δημόσια έσοδα, τα οποία προσκρούουν στην ατομική υπεράσπισή των. Το αντιπροσωπευτικό σύστημα οργανώνει το κράτος με τα αντιπροσωπευτικά και, εν πολλοίς, επιστημονικά όργανά του. Εν τούτοις, ούτε η δημοκρατία ούτε η επιστήμη αναχαιτίζουν επαρκώς την πρόκληση παρανόμων δημοσίων δαπανών, όπως είναι τα υπερβολικά δημόσια δάνεια και κάθε λογής αδικαιολόγητη δημόσια δαπάνη. Ετσι, δυστυχώς, βλέπομε διαχειριστές του δημοσίου χρήματος, με αποφασιστική αρμοδιότητα, καλούμενοι διατάκτες, όπως υπουργούς, γενικούς γραμματείς, περιφερειάρχες, νομάρχες, δημάρχους και άλλους, να είναι κατάδικοι ή υπόδικοι, συνεπεία παρανόμου ή πλημμελούς ασκήσεως των καθηκόντων τους. Βέβαια η διαπίστωση του ήθους και της συνέσεως των κρατικών οργάνων είναι δυσχερής. Δεν αρκούν ούτε ο διαγωνισμός ούτε η πλειοψηφία της επιλογής. Τα επιστημονικά και τεχνολογικά μέσα πρέπει να είναι, πάντοτε, παρόντα, τόσο κατά την ανάδειξη των κρατικών οργάνων όσο και κατά την άσκηση των υπηρεσιακών τους καθηκόντων. Ιδίως η χρήση της τεχνολογίας πρέπει να εφαρμόζεται από τα κρατικά όργανα, κατά τις πράξεις των, τις γενεσιουργές δημοσίων δαπανών.

Προκειμένου δε περί των δημοσίων δανείων, να φαίνονται αναλυτικά, κατά κωδικό αριθμό, ο υπουργός Οικονομικών, το ύψος του δανείου, τα έξοδα συνάψεώς του, τα τραπεζικά έξοδα, το σύνολο των επιβαρύνσεων, το ολικό ποσό του δανείου, ο προορισμός του δανείου, πού τελικά θα διαμορφωθεί το δάνειο που θα ληφθεί από το κράτος, το επιτόκιο, ο χρόνος αποδόσεως του δανείου. Και κατά την απόδοση του δανείου, ιδίως, να φαίνονται, αναλυτικά, κατά κωδικό αριθμό, ο υπουργός Οικονομικών, τα ποσά των χρεολυσίων και των τόκων, τα έξοδα συνάψεως και τα τραπεζικά έξοδα και κάθε αναγκαία πληροφορία εξειδικεύσεως του αποδιδομένου δανείου. Βέβαια, η ανάλυση των μεγεθών των δανείων, ιδιαιτέρως κατά την απόδοσή των, είναι, τεχνικώς, δυσχερής, αλλά η παράθεση των ανωτέρω στοιχείων και δη του υπουργού ο οποίος συνήψε το δάνειο και ο προορισμός του δανείου είναι στοιχεία εκ των ων ουκ άνευ, τα οποία πρέπει, πάντοτε, να φαίνονται και να υπάρξει ο προς τούτο τρόπος.

Κωνσταντινος Χρ. Τρακας, Αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου ε.τ.

Είμαστε όλοι μαραθωνοδρόμοι

Κύριε διευθυντά
Μετά επτά χρόνια, τρία μνημόνια, αναβολές και ατέρμονες συζητήσεις, έκλεισε και η δεύτερη αξιολόγηση. Μια συμφωνία καλή, κακή ή μέτρια, ο χρόνος θα το δείξει. Σημασία έχει ότι η χώρα από την απόλυτη ακινησία βρίσκεται σε αφετηρία για επανεκκίνηση. Η διαδρομή που έχουμε να διανύσουμε αποτελεί ηράκλειο άθλο. Θα πρέπει να διανύσουμε σαράντα δύο συνεχόμενους Μαραθώνιους κι ένα Σπάρταθλο. Εδώ το Σπάρταθλο συμβολίζει τα επόμενα πέντε χρόνια συνεχές πλεόνασμα πάνω από 3,5% και οι σαράντα δύο Μαραθώνιοι συνεχές πλεόνασμα 2% μέχρι το 2060. Δύσκολο αγώνισμα ή τιμωρία από τους δανειστές, αν λάβουμε υπόψη μας ότι στις καλές εποχές, που έρρεε άφθονο χρήμα, το πλεόνασμα δεν υπερέβαινε το 2%. Οσο για την ανάπτυξη, που απαιτούν και γι’ αυτήν υψηλά νούμερα, θυμίζουμε ότι με άνθηση της οικοδομής με τα ολυμπιακά έργα, τα τελευταία είκοσι χρόνια προ κρίσης δεν υπερέβαινε τον μέσο όρο του 1,5%. Και εδώ το ΔΝΤ κάτι ξέρει και επιμένει. Με τη δαμόκλειο σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας (βλ. αυτόματο «κόφτη») και τα πεδούκλια στα πόδια μας για υπερβολική ανάπτυξη, οι Ελληνες θα πρέπει να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας. Κόμματα και πολιτικοί, που έχουν μεγάλο μέρος της ευθύνης, οφείλουν να σταθούν για μια φορά στο ύψος των περιστάσων και να πορευθούν ενωμένοι με τον λαό, που δεν είναι άμοιρος ευθυνών, άλλοτε ακούσια και άλλοτε εκούσια. Τα επτά χρόνια των καθυστερήσεων με λεονταρισμούς και απειλές ή και απειρία λειτούργησαν όπως η γάγγραινα που οι κομπογιαννίτες προσπαθούσαν να τη γιατρέψουν με ασπιρίνες και ξόρκια. Οσο για το χρέος, είναι πολύπλοκο, αφού η όποια ευεργετική ρύθμιση για μας μπορεί να αποτελέσει δεδομένο και για άλλες χώρες με πολλαπλάσιο χρέος. Γι’ αυτό ας κρατήσουμε την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία.

Δημητρης Μαυραειδοπουλος

«Οι επενδυτές και οι συριζαίοι»

Κύριε διευθυντά
Ολα τελικά ήταν θέμα αξιολόγησης. Μια χώρα που αποφεύγει σαν τον διάβολο το λιβάνι να αυτοαξιολογηθεί σε όλα τα επίπεδα, ζει και αναπνέει μόνο και μόνο για να περάσει την αξιολόγησή της! Και ψάχνει και επενδυτές! Με ένα παλαβό φορολογικό καθεστώς, με μια κυβέρνηση-θίασο, ο πάντα τσαλακωμένος υπουργός Οικονομικών κάνει βόλτες στο Λονδίνο να προσελκύσει επενδυτές! Με την ομάδα του των νεομπολσεβίκων, πέντε ή έξι ήταν, ταξίδεψαν στην πρωτεύουσα της Γηραιάς Αλβιώνας για να εξηγήσουν στην ομήγυρη πώς γίνονται οι δουλειές με συριζαίους. Κανείς δεν ξέρει τι θα σκέφτονταν οι ταλαίπωροι διαχειριστές κεφαλαίων που τους άκουγαν. Ξέρουμε όμως τι σκέφτηκε η υπάλληλος στην έξοδο επιβίβασης στο αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου για τους νεοέλληνες μπολσεβίκους και τον σύντροφο υπουργό τους.

Νικος Ψαροπουλος, Αξιωματικός Ε.Α. Πολεμικού Ναυτικού

Μνήμες, σιωπή και στοχασμοί από το παλιό έρημο σπίτι

Κύριε διευθυντά
Η εμπνευσμένη και εθνοσωτήριος αντιπαροχή δεν το ισοπέδωσε. Παρέμεινε αρραγές στο φρικώδες πέρασμα του Εγκέλαδου. Βόμβες και μυδράλια ποικιλόχρωμης προέλευσης δεν το έπληξαν, ούτε όταν ο εχθρός βρέθηκε προ των πυλών ούτε εντός των τειχών. Εφυλάχθη από καταποντισμού και επιδρομής αλλοφύλων. Στέγασε κι αγκάλιασε τα γεννοφάσκια Μικρασιατών προσφύγων. Εδώ και δεκαετίες ρημάζει σιωπηλά, χτυπημένο από τον ύπουλο επιβουλέα της λησμοσύνης και (ίσως) από τη Λερναία Υδρα της συγκληρονομίας. Πρόκειται για ένα δίπατο νεοκλασικό της γειτονιάς μας, στην Κυψέλη. Αυτό που τόσο μπόλιασε την αισθητική της εφηβείας μας με το ανεπιτήδευτο και αμακιγιάριστο ύφος του.  Αυτό που, με τη δωρική σιγή του, κοσμούσε την πολύβουη καθημερινότητα και τις γειτονικές σχέσεις μας στην εποχή των επιταχύνσεων και των αβαθών αναζητήσεων. Σιωπή βοώντος εν τη ερήμω της πόλεως…

Στο σκουριασμένο ρόπτρο του, ακόμα αντηχούν τα παιδικά μας χρόνια. Ενα σαββατιάτικο πρωινό, Βαλκάνιοι εργάτες είχαν αναλάβει την εκκένωση του κτίσματος από τις «παλιατζούρες». Με τρόπο θορυβώδη πέταγαν στους ειδικούς κάδους του δήμου χρωματιστά πουκάμισα με μεγάλους γιακάδες, φανταχτερά καπέλα, μικροέπιπλα, αναμαλιασμένες κούκλες, παλιά σχολικά ανθολόγια και αναγνωστικά μαζί με ένα –σχεδόν άθικτο– πεντάγραμμο…

Ανοίκεια και ανάρμοστα τσαλακωμένη μεσοπολεμική κομψότητα.

Σίγουρα, πριν από περίπου έναν αιώνα, στο ίδιο σημείο μάστορες καιρών αλλοτινών θα έχτιζαν τους τοίχους του δίπατου σπιτιού πέτρα την πέτρα, γουλιά γουλιά, με μεράκι, τραγούδι και «ασπρόμαυρα» πειράγματα… Μια στιγμή, πλησίασα και κρυφοκοίταξα από το μισάνοιχτο παντζούρι του ισογείου. Δυστυχώς, η αδιάκριτη ματιά μου προσέκρουσε στο παιδικό δωμάτιο… Εχωσα το σαγόνι βαθιά μέσα στο στέρνο, τα χέρια στις τσέπες του μπλουτζίν, κάρφωσα το βλέμμα στο σπασμένο πεζοδρόμιο και επιτάχυνα το βήμα. Σχεδόν έτρεξα. Διέφυγα! Για βδομάδες προτιμούσα να μην περνάω από εκεί με το φως της ημέρας. Κι αν ήταν ακόμα ανοικτές εκείνες οι γρίλιες…; Μόλις προχθές βεβαιώθηκα –με ανακούφιση– πως όλα τα πορτοπαράθυρα του δίπατου ήταν και πάλι ερμητικά κλειστά. Το σπίτι σφράγισε εκ νέου, άγνωστο μέχρι πότε. Τα αρμόδια δημοτικά συνεργεία φρόντισαν για την καθαριότητα στους πέριξ χώρους και απομάκρυναν τους κάδους περισυλλογής ογκωδών αντικειμένων… (και ματαιοτήτων).

Ως μοναδικό μέσο έκφρασης της νεοκλασικής οικίας απέμειναν οι θλιμμένες (πλέον) μορφές στ’ ακροκέραμα, οι οποίες, σαν άλλες καφκικές Σειρήνες, συνεχίζουν να βασανίζουν κάθε ανώνυμο περαστικό που θα τολμήσει να ανασηκώσει το βλέμμα του και ν’ αντικρίσει τη σιωπή τους…

Ιωαννης Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη

Περί θεωρίας καταστροφών και... πανηγυρισμών

Κύριε διευθυντά
Στην έγκριτη «Καθημερινή» της Κυριακής της 18ης Ιουνίου, διάβασα αναλυτικό ρεπορτάζ από το Λουξεμβούργο της αξιόλογης δημοσιογράφου Ελένης Βαρβιτσιώτη υπό τον τίτλο «Η αποκωδικοποίηση δείχνει το καλοκαίρι ’18», σχετικά με το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδος. Συνοπτικά, στο εκτενές ρεπορτάζ, γράφει: Οι εταίροι μας αποφάσισαν να δώσουν μια δόση, αρκετή, ώστε να λειτουργήσει σαν καύσιμο για την οικονομία μέχρι το 2018. Δεν θα σταθώ στο «καύσιμο» των 8,5 δισ. ευρώ που έδωσαν για να πληρώσει η Ελλάδα τις άμεσες υποχρεώσεις της τον Ιούλιο του 2017, αλλά την αντιμετώπιση της Ελλάδος ως μιας τριτοκοσμικής χώρας! Το Eurogroup μαζί με το ΔΝΤ καθώς και την ΕΚΤ, πρωτοστατούντος του Σόιμπλε, αποφασίζουν για την τύχη της Ελλάδος! Δεν κάνουν λόγο για την ελάφρυνση του χρέους. Η ΕΚΤ κρατάει κλειστή την πόρτα του QΕ για την Ελλάδα ώστε να βγει στις αγορές. Ολα τα ανάγουν στις γερμανικές εκλογές. Το σπουδαιότερο όλων είναι: «Αν υπάρχουν υποψίες ότι μεταρρυθμίσεις δεν θα γίνουν στην Ελλάδα, τότε κανένας δεν θα δανείσει στην Ελλάδα χρήματα».

Εδώ όλα τα σκληρά μέτρα που μας επέβαλαν τα ψήφισε το ελληνικό Κοινοβούλιο, άσχετο αν η πλειοψηφία ήτο ισχνή, 153 βουλευτές! Από τη δική της πλευρά η κυβέρνηση «πανηγυρίζει» για το μεγάλο της κατόρθωμα! Ποίο; Ποίο; Πανηγυρίζει διότι ξεγλίστρησε τώρα. Για την ελάφρυνση του χρέους, θα συζητηθεί το καλοκαίρι του 2018! Η Ν.Δ. λέγει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ναρκοθετήσει την Ελλάδα μέχρι το 2022! Δυστυχώς η περιπλοκότητα της πολιτικής των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οδηγεί σε καταστάσεις που είναι απρόβλεπτες για την ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτούς, πρώτα είναι η εξουσία και όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Ας αναφερθούμε στη θεωρία του μεγάλου Γάλλου μαθηματικού, ακαδημαϊκού και φιλοσόφου René Thom (1923-2002), που έγραψε την παγκοσμίως γνωστή θεωρία των καταστροφών και έχει προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον. Θα εκπλαγεί κανείς εάν μεταφέρει τη θεωρία αυτή στη σημερινή οικονομική κατάσταση της Ελλάδος.

Οδεύουμε σε χρεοκοπία ή Grexit; Δεν το πιστεύω με τα σημερινά δεδομένα. Μήπως οδεύουμε σε μια συνεχή οικονομική ταλάντευση με απρόβλεπτες συνέπειες; Είναι πολύ πιθανό. Τότε τι πρέπει να κάνουμε; Η θεωρία των καταστροφών δεν απαντά. Ορθώς δεν απαντά.

Ιωαννης Θ. Χαϊνης, Ομ. καθηγητής Ε.Μ. Πολυτεχνείου

Απορίες για έναν υπουργό Παιδείας

Κύριε διευθυντά
Κάποτε υπήρχε ένας «θεατρίνος» πρύτανης και τον γιουχάιζε όλος ο κόσμος, τον διόρισαν υφυπουργό Παιδείας (αδιανόητο). Μάλιστα, η κομμουνιστική κυβέρνηση έβαλε τον κ. Μπαλτά υπουργό – κάθισε έξι μήνες, τα έκανε μούσκεμα και τον έβαλαν υπουργό Πολιτισμού για να τα κάνει χειρότερα. Στη συνέχεια μπήκε ο κ. Φίλης, ο οποίος δεν τα βρήκε με την Eκκλησία και άλλους παράγοντες και πήρε τον δρόμο του, αλλά λέγει ότι στηρίζει τον κ. Τσίπρα.

Τώρα έρχεται ο κ. Γαβρόγλου, ο οποίος αν έχει παιδιά τα αναθρέφει με μαρξιστική θεωρία και τους προτρέπει στον άναρχο συνδικαλισμό των πανεπιστημίων με τις καταλήψεις, για να είναι «χρήσιμοι» αργότερα στην κοινωνία που ονειρεύεται ο κ. Γαβρόγλου; Είναι ντροπή ένας υπουργός Παιδείας να προτείνει στους φοιτητές του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους και να διώξουν τους μαφιόζους διακινητές ναρκωτικών και τους ναρκομανείς, γιατί ο ίδιος και οι υπ’ αυτόν «υπεύθυνοι» δεν θέλουν να πειράζουν τους δικούς τους ψηφοφόρους. Η ενέργεια αυτή, η αδιαφορία του, λέγεται στην πανεπιστημιακή διάλεκτο «Ελεύθερη διακίνησις ιδεών» στα πανεπιστήμια; Οσο για το «άσυλο» είναι ελληνικό φαινόμενο, δεν υπάρχει σε άλλα πανεπιστήμια στην Ευρώπη (από ό,τι γνωρίζω), οι αιώνιοι εδώ φοιτηταί εφαρμόζουν το «άσυλο» για να κατασκευάζουν μολότοφ, να επιτίθενται στους αστυνομικούς στους οποίους απαγορεύουν να τους συλλάβουν με την ευλογία της ηγεσίας των πανεπιστημίων, της δικαστικής αρχής και, φυσικότατα, του «υπουργού Παιδείας». Λυπάμαι πάρα πολύ τους σωστούς φοιτητές που θέλουν να σπουδάσουν στη χώρα τους και τους αστυνομικούς που τους εμποδίζουν οι προϊστάμενοί των να εκτελέσουν το καθήκον των, πάνω στον όρκο που έδωσαν να προστατεύσουν τον πολίτη.

Γνώρισα πάρα πολύ καλά παιδιά αστυνομικούς και είναι άξιοι συγχαρητηρίων για την υπομονή των και πολλές φορές κινδυνεύουν από τα άναρχα στοιχεία (και πολλοί ξένοι) να τραυματιστούν από τις επιθέσεις που δέχονται καθημερινά. Τι κρίμα, πώς έφτασε η χώρα σε τέτοια κατάσταση. Κατά τα άλλα, μας φταίνε οι ξένοι που μας δανείζουν επί τόσα χρόνια και τους βρίζουμε, είναι ντροπή. Ας καθίσουν λίγο να κάνουν μια αυτοκριτική οι πολιτικοί, οι ψηφοφόροι πολίτες και τα ΜΜΕ και τότε να αποδώσουν τις ευθύνες στους ξένους. Κύριε Γαβρόγλου, ακούω εντός και εκτός Ελλάδος, ότι είστε ο χειρότερος υπ. Παιδείας που πέρασε – από ευθιξία, αν δεν φύγετε μόνος σας, ας αναλάβει την ευθύνη ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Δημητρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

Οι μπλαμπλάδες κελαηδούν ακόμη

Κύριε διευθυντά

Προφανώς το «μπλα μπλα» πρέπει να προέρχεται από το γαλλικό ρήμα blaguer, που σημαίνει φλυαρώ, και ας με συγχωρέσει ο συνάδελφος κ. Μπαμπινιώτης για το τόλμημά μου να εισαγάγω το ρήμα μπλαμπλαδίζω στην ελληνική γλώσσα. Αλλωστε, η έκφραση μπλα μπλα έχει ήδη καθιερωθεί σε όλα τα επίπεδα της ελληνικής κοινωνίας, με την έννοια «λόγια του αέρα» ή «άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε» προς αποφυγήν της ουσίας και της πραγματικότητας. Ετσι, ως τρανταχτό παράδειγμα θα αναφέρω και θα περιορισθώ στην περιλάλητη ανάπτυξη. Δεν υπάρχει πολιτικός ή δημοσιογράφος που να μην τονίζει την ανάγκη της ανάπτυξης με συνέπεια τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την αύξηση των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία και στο Δημόσιο, την αύξηση του δημοσίου πλούτου, την εγγύηση των συντάξεων, τη βελτίωση των τομέων υγείας, παιδείας, ασφάλειας, μεταφορών και επικοινωνιών, και, τέλος, την αποτελεσματικότερη θωράκιση της χώρας έναντι οιουδήποτε εξωτερικού κινδύνου. Ολα αυτά συνιστούν την αέναη ρητορική βουλευτών και δημοσιογράφων, με τινες σπάνιες εξαιρέσεις, οι οποίοι καθημερινά ταλαιπωρούν, κατακουράζουν και απογοητεύουν τον ελληνικό λαό, αφού στην ουσία κανείς δεν υπεισέρχεται.

Αλλωστε, πώς να γίνει αυτό, όταν οι άνθρωποι είναι άσχετοι με την πολιτική οικονομία; Γιατί τους βγάζουν στα τηλεπαράθυρα; Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατηγορούν την κυβέρνηση ως ανίκανη να καταρτίσει πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης, αφού επί δύο και πλέον χρόνια στην εξουσία δεν παρουσίασε τίποτε το συγκεκριμένο και εφικτό. Από την άλλη μεριά όμως, γιατί δεν καταρτίζουν αυτά μόνα ή και μαζί ένα πρόγραμμα πλήρες, το οποίο να παρουσιάσουν στον ελληνικό λαό; Τι τα εμποδίζει; Γιατί ο λαός να μην πιστεύει ότι είναι και αυτά ανίκανα για κάτι τέτοιο; Σπασμωδικά η Ν.Δ. παρουσιάζει κάποια μέτρα, σωστά, κατ’ αντικειμενικήν κρίσιν, αλλά συνολικά δεν καλύπτουν με ολοκληρωμένο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων βασικούς τομείς της κοινωνικής ζωής του τόπου. Τα άλλα κόμματα περιορίζονται στην κριτική και πέραν τούτου ουδέν.

Βέβαια, η χώρα έχει ανάγκη από ένα Εθνικό Πρόγραμμα Οικονομικής Ανάπτυξης (ΕΠΟΑ) κοινής συναίνεσης, αλλ’ αυτό, με δεδομένα τις κομματικές ιδεοληψίες, το κομματικό συμφέρον, το προσωπικό βόλεμα, το κυνήγι ή τη διατήρηση της βουλευτικής καρέκλας και τις προσωπικές φιλοδοξίες, αποτελεί όνειρο απατηλό, γιατί ένα ΕΠΟΑ προϋποθέτει πρόταξη υπεράνω όλων του εθνικού συμφέροντος, που σημαίνει αυτοθυσία στον βωμό του αγνού και άδολου πατριωτισμού. Δυστυχώς, όμως, οι πολιτικοί ταγοί του έθνους όχι μόνον θυσίες δεν κάνουν, αλλ’ αντιθέτως κάθε τρεις και λίγο συλλαμβάνονται με νέα γίδα στον ώμο, ευτελίζοντας, πρώτοι αυτοί, τους θεσμούς της δημοκρατίας και του Κοινοβουλίου. Πώς λοιπόν να τους ακολουθήσει αυτός ο τόσο ταλαιπωρημένος λαός, που για όγδοη χρονιά βλέπει τα μνημόνια να διαδέχονται το ένα μετά το άλλο; Μόνο ντροπή τούς πρέπει και τίποτε άλλο. Ο γράφων στις αρχές του 2011, αποκλείοντας τη συναινετική κατάρτιση ενός ΕΠΟΑ σε πολιτικό επίπεδο, για τους λόγους που προαναφέρθηκαν, πρότεινε τη σύσταση μιας επιτροπής εμπειρογνωμόνων, των καλυτέρων από όλα τα κόμματα, η οποία θα κατήρτιζε αυτό το ΕΠΟΑ και ο λαός θα αποφάσιζε ποια κυβέρνηση θα το υλοποιούσε ταχύτερα και αποτελεσματικότερα.

Ενα πρόγραμμα με προτεραιότητες, στρατηγική, τακτική, δράσεις, ενέργειες, μέτρα, κόστος και οφέλη εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος. Σαν χειροπιαστό παράδειγμα άμεσης προτεραιότητας είναι η σιτάρκεια και η παραγωγή ζωοτροφών αξιοποιώντας 1,3 εκατ. στρέμματα με αρδευτικό εξοπλισμό που μένουν ακαλλιέργητα. Αυτό, υπό το ορατό φάσμα της πείνας, απαιτεί να είσαι διεθνούς φήμης οικονομολόγος ή πολιτικός με κοινό νου και απλή λογική σκέψη; Γιατί να χρεώνεται η χώρα δισεκατομμύρια ευρώ για ερυθρά κρέατα και να μην εφαρμόζεται πολιτική υπέρ των λευκών κρεάτων πιο υγιεινών, μικρότερου κόστους παραγωγή και ταχύτερα παραγομένων; Γιατί να μην παράγουμε περισσότερες ζωοτροφές; Ολα αυτά και αναρίθμητα άλλα θυμίζουν τη λαϊκή παροιμία που λέει «σ’ του κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα», αφού οι άνθρωποι είναι πασιφανώς άσχετοι με την επιστήμη της πολιτικής οικονομίας, γεγονός που ενισχύεται από την ανικανότητά τους να βγάλουν τη χώρα από την ύφεση που επί 7 (επτά) και πλέον έτη κατατρύχει τον ελληνικό λαό. Δυστυχώς, η ικανότητά τους περιορίζεται στο αέναο - ανεύθυνο μπλα μπλα, προς αποφυγήν της ουσίας και παραπλάνηση του λαού από την καθημερινή πραγματικότητα που για εκατομμύρια συμπολιτών μας κατέστη ταυτόσημη με τον Γολγοθά.

Ζητώντας την επιείκεια του κ. Μπαμπινιώτη για την εισβολή στο πεδίο της ειδικότητάς του, ίσως είναι καιρός στο προσεχές λεξικό του να εισαγάγει τις λέξεις μπλα μπλα, μπλαμπλάς και μπλαμπλαδίζω, που απόλυτα ταιριάζουν στην πλειονότητα των πολιτικών μας.

Παναγιωτης Καρακατσουλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Μεθόδιος - Κύριλλος, καθ’ όλα Ελληνες

Κύριε διευθυντά

Με πολλή προσοχή διάβασα στο φύλλο της «Κ» της 18/6 το άρθρο του κ. Σταύρου Τζίμα το οποίο αναφέρεται σε ό,τι έχει λεχθεί προσφάτως για τη δήθεν σλαβική καταγωγή των Θεσσαλονικέων εκπολιτιστών των Σλάβων αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου. Επειδή συμβαίνει να είμαι ο κατεξοχήν ειδικός στην Ελλάδα στο θέμα Κυρίλλου και Μεθοδίου, θα μου επιτρέψετε να αναφέρω τα εξής: Το 1989 δημοσίευσα στη Θεσσαλονίκη μια ογκώδη πολυτελή μελέτη περί αυτών σε ελληνική και αγγλική γλώσσα. Το έργο αυτό αναδημοσιεύθηκε στη Θεσσαλονίκη τα έτη 1992, 1997, 2004 και 2007 με πλήρη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία, όπως επίσης εκδόθηκε σε μετάφραση στη Νέα Υόρκη (2001), στο Βουκουρέστι (2002), στο Μιλάνο (2005) και σε δύο εκδόσεις στη Μόσχα (2005 και 2008), με τις ευλογίες του φιλέλληνα Πατριάρχη Αλεξίου Β΄. Την ημέρα του εορτασμού των Σλαβικών Γραμμάτων στη Μόσχα στις 24 Μαρτίου 2011, ο Ρώσος Πατριάρχης Μακαριώτατος Κύριλλος εξεφώνησε μπροστά σε χιλιάδες ακροατές στην Ερυθρά Πλατεία λόγο, στον οποίο, αναφερόμενος στους Κύριλλο και Μεθόδιο, είπε τα εξής: «Σε αντίθεση με άλλους ιεραποστόλους, οι οποίοι μιλούσαν ελληνικά ή ακόμη και λατινικά, αυτοί, οι οποίοι ήσαν πεφωτισμένοι Ελληνες, κατανόησαν ότι έπρεπε απαραιτήτως να μεταδώσουν τον λόγο του Θεού στους σλαβικούς λαούς στη δική τους γλώσσα». Επίσης έχω εκδώσει σε ελληνική μετάφραση τις παλαιοσλαβικές βιογραφίες των Κυρίλλου και Μεθοδίου, μία στη Θεσσαλονίκη το 2008 και άλλη στην Αθήνα το 2015 σε συνεργασία της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος με το Κέντρο Μελέτης Πολιτιστικής Κληρονομίας Κυρίλλου και Μεθοδίου, του οποίου είμαι πρόεδρος. Σλάβοι συγγραφείς, όχι σοβαροί βεβαίως, έχουν τολμήσει να αποκαλέσουν Σλάβους τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο. Εχοντας μελετήσει σε βάθος τις σλαβικές περί Κυρίλλου και Μεθοδίου ιστορικές πηγές, το 1968 δημοσίευσα άρθρο 47 σελίδων με τίτλο «Η εθνικότης Κυρίλλου και Μεθοδίου κατά τας σλαβικάς πηγάς και μαρτυρίας», στο οποίο αποδεικνύεται πλήρως η ελληνική τους προέλευση. Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε και το 1973 σε γαλλική γλώσσα. Τον Νοέμβριο του 1913, με δική μου πρωτοβουλία, πραγματοποίησε ο Δήμος Θεσσαλονίκης διεθνές συνέδριο με θέμα «Κύριλλος και Μεθόδιος: Το Βυζάντιο και ο κόσμος των Σλάβων». Ελαβαν μέρος 70 επιστήμονες από το Λος Αντζελες μέχρι το Νοβοσιμπίρσκ και εκδόθηκαν τα πρακτικά σε 832 σελίδες. Κανένας από τους επιστήμονες που έλαβαν μέρος δεν έκανε ούτε τον ελάχιστο υπαινιγμό περί σλαβικής προέλευσης των Κυρίλλου και Μεθοδίου. Ετσι, λοιπόν, κάθε συζήτηση περί μη ελληνικής καταγωγής των σπουδαίων αυτών εκπολιτιστών των Σλάβων στερείται πλήρως αληθείας και σοβαρότητος.

Αντωνιος-Αιμιλιος Ν. Ταχιαος, Ομ. καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αντ. μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, αλλοδαπό μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών, κάτοχος Διεθνούς Βραβείου της Ακαδημίας Σλοβακίας, επίτ. πρόεδρος Διεθνούς Ινστιτούτου Αθωνιτικής Κληρονομίας της Ουκρανίας

«Μαύρη πέτρα» λόγω εφορίας

Κύριε διευθυντά
Αναφέρω προσωπική μου περίπτωση φοροαρπακτικής συμπεριφοράς του Δημοσίου, η οποία δεν καταλαβαίνω αν κάποιον ή κάτι εξυπηρετεί. Η κόρη μου έχει μεταναστεύσει σε ευρωπαϊκή χώρα και εργάζεται εκεί. Είναι ακόμα πρόεδρος και διευθύνουσα σύμβουλος σε ΑΕΒΕ στην Ελλάδα, η οποία οφείλει στην εφορία κάποιο ποσό και βρίσκεται σε διαδικασία πώλησης ακινήτου για τη συνολική εξόφληση των υποχρεώσεών της.

Η κόρη μου διατηρούσε σε ελληνική τράπεζα ατομικό λογαριασμό, στον οποίο είχε αρχίσει να καταθέτει χρήματα από το εξωτερικό. Την περασμένη εβδομάδα ήρθε στην Αθήνα και ζήτησε χρήματα από τον λογαριασμό της για τα εδώ έξοδά της.

Το υπόλοιπο του λογαριασμού έπρεπε να είναι 2.600 ευρώ, αλλά ήταν μηδέν, διότι η εφορία τα είχε κατασχέσει. Δεν θα πω ότι η συμπεριφορά του Δημοσίου να αδειάζει μέχρι ευρώ έναν προσωπικό λογαριασμό, χωρίς καμία προειδοποίηση, ομοιάζει με αλητεία, θα πω όμως ότι η κόρη μου έκλεισε τον λογαριασμό της, ο οποίος προσεχώς θα είχε αρκετά χρήματα, και αποφάσισε να μην έρθει ξανά στην Ελλάδα. Η απορία μου είναι τι κέρδισε το ελληνικό Δημόσιο από αυτή την ενέργεια, η οποία ασφαλώς δεν είναι η μοναδική. Διαβάζω ότι η ΕΥΔΕ υπερηφανεύεται ότι μέσω των κατασχέσεων λογαριασμών αυξάνονται τα έσοδα του Δημοσίου. Η άποψη αυτή ίσως είναι αληθής για σήμερα, τι θα γίνει όμως αύριο με όλους αυτούς που τα μαζεύουν και φεύγουν και με τις 13.500 επιχειρήσεις που έκλεισαν το πρώτο πεντάμηνο; Η ερώτηση είναι ρητορική, αφού, με τον τρόπο που κυβερνιέται η χώρα, δεν υπάρχει αύριο!

Αποστολος Γεωργοπουλος, Επιχειρηματίας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ