Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Παλαιά, διδακτική ιστορία για την αφαλάτωση

Κύριε διευθυντά
Διάβασα με προσοχή και ενδιαφέρον το ρεπορτάζ του Γ. Λιάλιου στην «Καθημερινή» της 29ης Ιουνίου με τίτλο «Στη διαχείριση υδάτων... κάν’ το όπως το Ισραήλ», σχετικά με την εκδήλωση που διοργάνωσε η πρεσβεία του Ισραήλ και το ΕΒΕΑ.

Θυμήθηκα το καλοκαίρι του 1968 (50 χρόνια πριν) ως φοιτητής του ΕΜΠ, που βρέθηκα στη Χάιφα του Ισραήλ (μέσω της ανταλλαγής σπουδαστών του προγράμματος IAESTE) και εργάστηκα για 2,5 μήνες σε εργοστάσιο αφαλάτωσης του θαλασσίου ύδατος της Μεσογείου. Μία αναγκαιότητα που εφήρμοζαν εκεί, καθώς ο ποταμός Ιορδάνης δεν επαρκούσε να τροφοδοτήσει τις ανάγκες των κατοίκων της Ιερουσαλήμ, της Χάιφας και λοιπών πόλεων, αλλά και την αγροτική παραγωγή που ανέπτυξαν.  Εντυπωσιασμένος από αυτά, ερχόμενος στη χώρα μας, προσπάθησα να το προωθήσω, ώστε να εφαρμοστεί και στη χώρα των πλούσιων θαλασσίων υδάτων, την Ελλάδα μας. Ομως απευθυνόμουν εις ώτα μη ακουόντων...

Αρκετά χρόνια αργότερα, με τη βοήθεια των ευρωκοινοτικών προγραμμάτων, επιχειρήθηκε ν’ αναπτυχθεί και στα νησιά μας η μέθοδος της αφαλάτωσης του θαλασσίου ύδατος, μιας και η λειψυδρία αντιμετωπίζεται με «μεταφορές» νερού! Γνωρίζετε με τι ρυθμό προχωρούν αυτές οι καινοτόμες (για μας...) λύσεις; Θα εκπλαγείτε ανακαλύπτοντας τους ρυθμούς χελώνας! Κάλλιο όμως αργά παρά ποτέ...

Μιχαλης Π. Σακκας, Μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος ΕΜΠ  – Μαρούσι

Το πολιτιστικό DNA και οι υπουργοί

Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι στο εξαίρετο, καυστικό, όπως πάντα, κείμενο του Φαληρέα στην «Κ» της 23/6/2017. Πράγματι οι κ. Mπαλτάς και Φίλης αντικαταστάθηκαν από τον κ. Γαβρόγλου, ακόμη φανατικότερο νεομαρξιστή, που εξελίσσεται σε ολετήρα της παιδείας μας. Κατ΄ αυτούς, είναι αδύνατο να διακρίνεις στα κράτη που δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη τον 19ο αιώνα κοινό εθνικό θεμέλιο. Κατά τις θεωρίες τους, οι τότε απολυταρχικές τους ηγεσίες δημιούργησαν τεχνικές εθνότητες με μύθους καταγωγής, πλαστά εθνικά σύμβολα, επιβάλλοντας και κοινή γλώσσα στα σχολεία για να δημιουργήσουν σταθερότητα και αποφυγή τοπικών ή άλλων διενέξεων μεταξύ των υπηκόων των. Πολλά μάλιστα απ’ αυτά εξελίχθηκαν τον 20ό αιώνα σε δικτατορίες για να τις «σφυρηλατήσουν». Κατά δε τη θεωρία ενός από τα ινδάλματά τους, του Γάλλου φιλοσόφου Althusser, το σχολείο είναι μαζί με την Εκκλησία οι θεσμοί που συνθέτουν τον «ιδεολογικό κρατικό μηχανισμό καταστολής» μαζί με τα άλλα όργανα της κρατικής εξουσίας.

Εν μέρει έχουν δίκιο αν αναλογισθεί κανείς ότι μετά περίπου δύο αιώνες σε ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη, όπως π.χ. στην Ισπανία ή το Βέλγιο, υπάρχουν ακόμη αποσχιστικές τάσεις. Το τραγικό τους όμως λάθος είναι ότι συμπεριέλαβαν και το δικό μας μεταξύ αυτών. Δύο είναι τα έθνη-κράτη σήμερα στη Δύση που γνωρίζουν την απαρχή τους, δύο λαοί: οι Ελληνες και οι Εβραίοι. Εχουν και ιστορικά πρόσωπα και κείμενα για να ανατρέξουν στην καταγωγή τους. Ειδικότερα εμείς έχουμε την αδιάσπαστη, πάνω από 3.000 χρόνια, συνέχεια της γλώσσας και σχεδόν 2.000 χρόνια κοινή θρησκεία. Αγνοούν επίσης ότι πρόσφατες έρευνες βιολόγων διαπίστωσαν ότι άτομα με διαφορετικό φυσικά DNA, γονότυπους στα ελληνικά, όταν εγκατασταθούν σε χώρες με ισχυρό πολιτιστικό υπόβαθρο και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον, δημιουργούν με τον καιρό κοινό φαινότυπο, το λεγόμενο πολιτιστικό DNA, και σταδιακά ενσωματώνονται στον εθνικό κορμό. Πράγμα που ήδη από την αρχαιότητα είχαν διαπιστώσει οι πρόγονοί μας με τη γνωστή ισοκράτεια ρήση «και μάλλον Ελληνας καλείσθαι τους της παιδεύσεως της ημετέρας ή τους της κοινής φύσεως μετέχοντας».

Στρατης Στρατηγης, Επ. δικηγόρος Δ.Ν., τ. βουλευτής Επικρατείας

Μνήμη, λήθη και Εμφύλιος

Κύριε διευθυντά
Πόσο αντικειμενικό είναι το άρθρο «Επιλεκτική μνήμη και λήθη του εμφυλίου πολέμου» («Κ», 1-7-17) του καθηγητή κ. Σπύρου Βλαχόπουλου; Είναι φυσικό να θέλουν λήθη αυτοί που νίκησαν με τη βοήθεια της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Οπως είναι φυσικό να έχει το ΚΚΕ τις θέσεις που εξέφρασε ο Δημήτρης Γόντικας στην εκδήλωση για το ντοκιμαντέρ «Τι και αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε». Πόσω μάλλον που οι τότε επικρατήσαντες οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή κατάσταση και την Κύπρο στον «Αττίλα». Και που η πολιτική των κυβερνήσεων Αγγλίας και ΗΠΑ δεν υπήρξε δημοκρατική, με χαρακτηριστικές εκδηλώσεις τη στάση τους έναντι της χούντας και τη συνεχιζόμενη ανοχή ή και ενθάρρυνση του τουρκικού επεκτατισμού στο Αιγαίο και στην Κύπρο. Υπάρχει και το ερώτημα αν η στάσις, ο εμφύλιος πόλεμος, η πάλη των τάξεων είναι παροδική, ιάσιμη ασθένεια, παρένθεση στην «ομαλότητα» ή, αντίθετα, βρίσκεται μόνιμα στην καρδιά της κοινωνικής ζωής αλλάζοντας μορφές.

Θεμος Χ. Στοφοροπουλος, Πρώην πρεσβευτής

Οι κίνδυνοι από... τους ρωμαλέους

Κύριε διευθυντά
Ο υπουργός Παιδείας κ. Κων. Γαβρόγλου σχολιάζοντας την επιστολή 471 φοιτητών που διαμαρτυρήθηκαν για την ανομία που επικρατεί στον χώρο των πανεπιστημίων (ναρκωτικά, πορνεία, βία, κλοπές κ.τ.λ.), εδήλωσε ότι αν υπήρχε ένα «ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα», θα μπορούσε να εξυγιάνει προφανώς βιαίως, την ανομία («Κ», 21-6-2017). Ο κ. Κ. Γαβρόγλου ως εκπαιδευτικός και γνώστης της ιστορίας, θα έπρεπε να ξέρει ότι τα ρωμαλέα άτομα ενός κινήματος δεν θα παραμείνουν συνεχώς ακέφαλα και κάποια στιγμή ένας πιο δυναμικός ανάμεσά τους, με ηγετικά προσόντα, θα αναλάβει την καθοδήγηση με απρόβλεπτο εξέλιξη, ανάλογα με τις ιδεοληψίες του.

Ως ιστορικό παράδειγμα υπενθυμίζω ότι στη Γερμανία του μεσοπολέμου, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ανίκανη να επιβάλει την τάξη, ανέχθηκε να κυριαρχούν στα πολιτικά πράγματα της χώρας δυναμικές αριστερές ομάδες. Ο Αδόλφος Χίτλερ, άγνωστος ακόμη, αρχηγός ενός μικρού κόμματος, για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τις πολιτικές εκδηλώσεις του, με τα «ρωμαλέα» άτομα του κινήματός του, δημιούργησε τις ομάδες εφόδου, που αργότερα ονομάστηκαν ΕΣ-ΕΣ, τα οποία έγιναν γνωστά για τη θανατηφόρο δράση τους κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Είμαι βέβαιος ότι ο υπουργός, λόγω ηλικίας και μορφώσεως, θα καταλάβει ότι σε μια Δημοκρατία την ευθύνη για την τάξη σε όλη τη χώρα (χωρίς άβατα), έχει η εκτελεστική εξουσία και όχι τα ανεύθυνα ρωμαλέα άτομα του κάθε πολιτικού χώρου.

Γεωργιος Αραμπατζης, Ιατρός – Χολαργός

«Η διαφορετικότητα και η παρέλαση»

Κύριε διευθυντά
Οργή αλλά και πόνος· βαθύτατος πόνος για το κατάντημα της χώρας. Δεν υπάρχουν λόγια για να τον εξηγήσω. Ηλπιζα ότι αποτελεί το αυτονόητο· ότι έπρεπε να είναι κοινός για τη μεγαλύτερη μερίδα του ελληνικού λαού, αφού έχει να κάνει, με υπεραιώνιες αξίες που καταπατούνται.

Η μηδενική σχεδόν αντίδραση σε αυτό που πρόσφατα συνέβη, κάνει αυτόν τον πόνο πιο βασανιστικό. Αναφέρομαι στην παρέλαση μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη, με το εθνικό μας σύμβολο μεταλλαγμένο, όπως και αυτοί που συμμετείχαν. Συμμετείχε και η κυβέρνηση έχοντας μπροστάρη ένα πρόσωπο με τη μορφή προβάτου που αποδεικνύεται λύκος. Ετσι για μας τους ελάχιστους που αντιδρούμε, που υποφέρουμε, που πονάμε πραγματικά, έχει δοθεί η επωνυμία του ρατσιστή, του φασίστα, του οπισθοδρομικού, του ομοφοβικού και όλες αυτές οι ηλίθιες εκφράσεις από άτομα που δεν έμαθαν ποτέ το «Ως χαρίεν άνθρωπος, όταν Ανθρωπος ει». Αυτή τη ρήση των σοφών αρχαίων προγόνων μας την αντικατέστησε ο υπουργός με το: «Η διαφορετικότητα είναι ο πλούτος της Ελλάδας».

Δαναη Πανοπουλου – Εκπαιδευτικός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ