ΜΟΥΣΙΚΗ

Σεμινάριο σύγχρονης τζαζ

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΑΡΜΠΗΣ

Μια σπουδαία μουσική βραδιά στο Γκάζι μάς χάρισε ο Καμάσι Ουάσιγκτον.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Είναι πάντα ωραίο να συνειδητοποιείς, εν μέσω μιας συναυλίας, πως βλέπεις τον καλλιτέχνη στο απόγειο των δημιουργικών του δυνάμεων. Αισθάνεσαι και λίγο τυχερός. Αυτό το συναίσθημα ήταν διάχυτο το βράδυ της Τρίτης στην Τεχνόπολη, όπου ο σπουδαίος Καμάσι Ουάσιγκτον έδινε ένα κανονικό σεμινάριο σύγχρονης τζαζ, τόσο σε επίπεδο συνθέσεων όσο και καθαρής δεξιοτεχνίας. Ο Αμερικανός σαξοφωνίστας παρουσιάστηκε στο κοινό της Αθήνας με την μπάντα του σε πλήρη σύνθεση: γυναικεία φωνή, πλήκτρα, τρομπόνι, μπάσο (έκλεψε την παράσταση), φλάουτο και δύο ντράμερ – «ο ντράμερ είναι ο καλύτερος στην μπάντα, γι’ αυτό εγώ έχω δύο...», μας είπε ο ίδιος χαρακτηριστικά.

Λίγο πιο πριν, στην αρχή της συναυλίας, μας είχε καλέσει να τον συνοδεύσουμε σε ένα ταξίδι, το οποίο αποδείχθηκε τελικά παραπάνω από καρποφόρο. Επιβλητικός και τυλιγμένος στο κλασικό του... ράσο, ο Ουάσιγκτον μοιάζει με Αφρικανό σαμάνο, έτοιμο να μας μυήσει σε κάποια μυστηριακή τελετή. Και πράγματι η μουσική του, οργιαστική και χειμαρρώδης, φαίνεται να ξεπηδά από τα έγκατα της γης για να ενωθεί με τα αρχέγονα ένστικτα των ανθρώπων· ταυτόχρονα ακουμπά στους σύγχρονους ρυθμούς –όπως π.χ. στο χιπ χοπ– που ξεσηκώνουν σήμερα εκατομμύρια «πιστών», τοποθετώντας έτσι την τέχνη του στο πάλκο της ποπ κουλτούρας.

Παρά, ωστόσο, το υψηλότατης ποιότητας ακρόαμα και τον (δικαιολογημένο) ενθουσιασμό του κοινού, προσωπική μου εντύπωση είναι πως η μουσική του Καμάσι Ουάσιγκτον είναι υπερβολικά ιδιοσυγκρασιακή. Βρίσκω σχεδόν αδύνατη, δηλαδή, την πλήρη ταύτιση ενός κοινού, πέραν του αφροαμερικανικού, με αυτή την ιδιαίτερη ηχητική ιεροτελεστία που παρακολουθήσαμε προχθές. Και αυτό δεν είναι μειονέκτημα – ίσως μάλιστα αποτελεί μία ακόμη απόδειξη αυθεντικού μεγαλείου.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ