Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Για ένα διαχρονικό Μουσείο Θεάτρου

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή πρόσφατο δημοσίευμα της «Καθημερινής» (Γιώτα Συκκά) σχετικά με το πολύπαθο Θεατρικό Μουσείο και την ταλαιπωρία προσώπων και πραγμάτων, τολμώ να επανέλθω σε παλιότερη πρόταση για τη δημιουργία ενός διαχρονικού Μουσείου Θεάτρου, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, όσο κι αν αυτό αποτελεί μάλλον ουτοπία.

Στο δύστοπον, όπου ζούμε, δεν υπάρχει τέτοια ευχέρεια. Ούτε για το υπάρχον. Είναι γνωστό… Ισως για το υπερδραστήριο «Διάζωμα» ένας ξεχωριστός κουμπαράς για μια παράπλευρη δράση, ή και για το Ιδρυμα Στ. Νιάρχος, δεν θα ήταν εκτός θέματος.

Ισως κάποιοι, κάπου, κάποτε, όλοι μαζί μπορέσουν, πλην του κατ’ εξοχήν, βεβαίως… Το παρόν, ούτως ή άλλως, δεν συνιστά υπόδειξη, πρόκειται μόνο για απλή σκέψη ή μάλλον για άσκηση ατομικού δικαιώματος στο όνειρο, όσο κι αν κοστίζει ακριβά, και όσο δεν γνωρίζει ακόμα τις δραστικές περικοπές που υφίσταται καθημερινά η νοημοσύνη μας.

Δρ Βιβη Βασιλοπουλου

Ευγονική της οικονομίας;

Κύριε διευθυντά
Επειδή πολύς λόγος γίνεται σχετικώς και το θέμα έχει απασχολήσει πολλές φορές και τους εξαίρετους συνεργάτες σας, νομίζω ότι θα ήταν δίκαιο να ακουστεί και μιαν άλλη άποψη για την επιβάρυνση που αντιπροσωπεύουν στο ασφαλιστικό σύστημα οι ηλικιωμένοι συνταξιούχοι. Ιδού λοιπόν ένα κείμενο του υπογράφοντος που παρουσιάζει κάπως διαφορετικά την κατάσταση: Καιάδας: Οταν η δημογραφία γίνεται εργαλείο της οικονομικής επιστήμης, κινδυνεύει να ξεχάσει ότι οι αριθμοί της είναι άνθρωποι. Οταν οι στατιστικοί δείκτες της χωρίζουν τον πληθυσμό σε ομάδες ηλικιών με κριτήριο τη συμμετοχή τους στην παραγωγή, κινδυνεύει να μεταλλαχθεί σε ευγονική της οικονομίας και να ανοίξει μπροστά στην κοινωνία το βάραθρο ενός καιάδα, στον οποίο θα απορρίπτονται όχι μόνο τα ανάπηρα νεογνά, αλλά και όσοι «κοστίζουν πολύ» χωρίς να παράγουν – οι γέροντες. Η λογική της χωματερής για τις «μη παραγωγικές ηλικίες» ταιριάζει απολύτως στην ευγονική της οικονομίας. Το μεγαλύτερο δυνατό αποτέλεσμα με τη μικρότερη δυνατή θυσία έρχεται γάντι με μια ομαδική θυσία των ηλικιωμένων.

Στις κλειστές κοινωνίες των Ερυθροδέρμων οι γέροντες αποσύρονταν οικειοθελώς στον λόφο για να πεθάνουν από ασιτία και να μην επιβαρύνουν τη φυλή. Η επιβίωση της φυλής ήταν υπέρτερος στόχος. Δικαίωνε την επιλογή. Αθώωνε τη σιωπηλή ανοχή-ενοχή των νεότερων μελών της ίδιας φυλής. Στις ανοικτές κοινωνίες της ελεύθερης αγοράς ο υπέρτερος σκοπός είναι το κέρδος και το καλύτερο μέσο του είναι οι χωματερές. Στο προπεπτικό υπόλειμμα του κέρδους, δηλαδή στο κοινωνικό περιθώριο που καλύπτει το ένα τρίτο της κοινωνίας και πηγαίνει στη χωματερή, οι στατιστικολόγοι προσθέτουν ήδη τη δυνατότητα απόρριψης και πεπτικού ή μεταπεπτικού υπολείμματος: Η μάζα των εργαζομένων, αφού αποστραγγιστεί και χωνευτεί καλά, όταν πια δεν παράγει, πετιέται στον κάδο. Οι παραγωγικές ηλικίες καλούνται να συνεργήσουν, λησμονώντας ότι αποτελούν το υλικό που τροφοδοτεί την ίδια μηχανή και έχει τον ίδιο προορισμό. Οι απόμαχοι της εργασίας ζουν και τρώνε περισσότερο, άρα υπονομεύουν τη βιωσιμότητα των Ταμείων. Στην Ελλάδα, η σχέση μεταξύ ασφαλιστικών εισφορών εργοδοτών και ασφαλισμένων έχει διαμορφωθεί αρνητικά για τους εργαζομένους. Τούτο δε, παρά το γεγονός ότι η εργοδοτική εισφορά είναι παρακρατούμενο και προκαταβαλλόμενο –όταν καταβάλλεται– μέρος του μισθού. Και, επίσης, παρά το βασικότατο και αμιγώς καπιταλιστικό γεγονός ότι οι εισφορές (εργαζομένων και εργοδοτών, δηλαδή, εν τελική αναλύσει μόνο των εργαζομένων) αποτελούν προκαταβαλλόμενο και τοκοφόρο κεφάλαιο, στο οποίο βασίζονται οι συντάξεις – άρα οι συνταξιούχοι δεν τρώνε από αυτά που παράγουν οι άλλοι, αλλά από αυτά που παρήγαγαν οι ίδιοι.
Χρειάζεται περίσκεψη όταν οι οικονομολογούντες κοινωνιολόγοι καταπιάνονται με ζητήματα που συγχέουν τους αριθμούς με τους ανθρώπους. Κανείς δεν αντιλέγει ότι χρειάζεται εξυγίανση του ασφαλιστικού συστήματος. Οχι όμως με τη λογική της ευγονικής της οικονομίας. Οχι με την αποκλειστική λογική του κέρδους, το οποίο έχει βεβαίως τη δυναμική του, λειτουργεί ως κινητήρια δύναμη ανάπτυξης, αλλά αρέσκεται να παροχετεύεται στάγδην στους πολλούς και κρουνηδόν στους λίγους.
Γερασιμος Μιχ. Δωσσας – Θεσσαλονίκη

Πρόοδος, αλλά όχι διαστημική

Κύριε διευθυντά
Αφού η «Καθημερινή» και ο κ. Πάσχος Μανδραβέλης επανόρθωσαν στο φύλλο (4/7) τις ανακρίβειες που έγραψαν για μένα την περασμένη εβδομάδα, ευχαρίστως να απαντήσω και γι’ αυτό που οι ίδιοι θεωρούν «ταμπακιέρα». Ασφαλώς και δεν θέλω να μένουν αναπάντητες οι απορίες των δημοσιογράφων. Αφήστε που με χαρά θα γλιτώσω τον κ. Μανδραβέλη και από τον κόπο να ερευνά καθημερινώς τη «Διαύγεια». Σας ενημερώνω, λοιπόν, ότι τα έξοδα μετάβασης της ελληνικής αποστολής στη Γαλλική Γουιάνα για την εκτόξευση του δορυφόρου Hellas Sat 3 δεν επιβάρυναν το ελληνικό Δημόσιο ούτε κατά ένα ευρώ. Η ελληνική αποστολή ήταν προσκεκλημένη των διοργανωτών της εκτόξευσης του δορυφόρου που θα καταλάβει την ελληνική τροχιακή θέση. Στη διάθεσή σας για την κάλυψη και κάθε άλλης τυχόν απορίας σας. Ιδανικά, πριν προβαίνετε σε δημοσιεύματα, ώστε να έχει την ορθή εικόνα το αναγνωστικό κοινό της «Καθημερινής».

Γιωργος Χριστοφοριδης, Ειδικός Σύμβουλος του υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης

Απάντηση

Ουφ! Πέρασαν έξι μέρες μετά την ερώτηση που έκανα στον κ. Νίκο Παππά (29.6.2017) για τα έξοδα του ταξιδιού στη Γαλλική Γουιάνα. Η ερώτηση έγινε δύο μέρες πριν από τη δημοσίευση του άρθρου (1.7.2017), άρθρο το οποίο επαναλάμβανε εντύπως το ερώτημα. Εν τέλει ο Ειδικός Σύμβουλος του υπουργού εδέησε να απαντήσει για την ταμπακιέρα στις 5.7.2017. Ας θεωρήσουμε ότι είναι πρόοδος, αλλά διαστημική δεν τη λες.

Πασχος Μανδραβελης

Κομποστοποίηση, μια κάποια λύση

Κύριε διευθυντά
Το θέμα αποκομιδής των απορριμμάτων αντιμετωπίστηκε όχι ως θέμα επιδίωξης καθαριότητας, αλλά αφ’ υψηλού ως «εργολαβία» δηλαδή ως μια δημοπρασία έργου που αφήνει κέρδος. Ο τεράστιος όγκος των σκουπιδιών εμπεριέχει πλούτο που τον καρπώνονται πιο αδάπανα, όσο πιο επιφανειακά ενεργούν οι διαχειριστές του στους σωρούς αυτών, αδιαφορώντας για τα κατάλοιπα, τα υπόλοιπα, τα «χυνόμενα» εκτός κάδων, για τους ρύπους, γι’ αυτό που λέμε καθαριότητα. Οι κάτοικοι, η κοινωνία ενδιαφέρονται για την καθαριότητα, για τους ρύπους που μένουν. Και μένουν πολλοί στους χώρους τοποθέτησης των κάδων, που τελικά η ύπαρξη κάδων κάπου, δείχνει απλώς το σημείο απόρριψης αποβλήτων (μέσα και έξω από τους κάδους). Τα οργανικά απορρίμματα είναι εντελώς διαφορετικά «υλικά». Είναι «ΤΑ» σκουπίδια, οι ακαθαρσίες, τα ρυπαίνοντα. Αρχίζουν από το «πιάτο» μας, ως φαγώσιμα, τροφή ανθρώπων, υπολείμματα εστίασης, άρα πεντακάθαρα, ευδιαχείριστα. Αλλά έχουν ένα χαρακτηριστικό: αλλοιώνονται ταχύτατα σε βρωμερούς και σιχαμερούς ρύπους, που, όμως, και πάλι, μόλις βρεθούν σε φυσικό περιβάλλον «αφομοιώνονται» σε υλικό φυσικής μεταβολής του, σε χρήσιμο λίπασμα, μέσα σε έναν κάδο ειδικό.

Ο εξαρχής (αμέσως μετά το πιάτο εστίασης) διαχωρισμός των οργανικών απορριμμάτων και η ένθεσή τους στους κάδους κομποστοποίησης (καφέ κάδους) διασφαλίζει την καθαρότητα των άλλων αποβλήτων (των ανακυκλώσιμων) και επίσης, την καθαρότητα των κάδων, των χώρων εναπόθεσης των κάδων, των οχημάτων διακομιδής, των δρόμων απ’ όπου περνούν τα οχήματα, των κέντρων διαλογής και επεξεργασίας (που σήμερα όζουν σε μεγάλη απόσταση) και γενικά εξομαλύνει και διευκολύνει την όλη ροή και διαχείριση και επικρατεί παντού καθαριότητα. Γι’ αυτό πρέπει, πρώτον, να διανεμηθούν δωρεάν κάδοι κομποστοποίησης σε όλους όσοι τα παράγουν και, δεύτερο, πρέπει να διατεθεί από τον φορέα ή τον Δήμο εργάτης / κηποτέχνης για να επιμεληθεί της κομποστοποίησης σε κάθε περιοχή.
Κωνστ. Ζαχαρακης

Μάθατε τα νέα για το Λύκειο; Κόπηκε στις εξετάσεις

Κύριε διευθυντά
Πριν από πολλά-πολλά χρόνια, που λένε και στα παραμύθια, υπήρχε κάποια βαθμίδα δημόσιου σχολείου που λεγόταν Λύκειο.

Οι μαθητές διδάσκονταν μια μεγάλη γκάμα μαθημάτων, απέφευγαν κατά το δυνατόν τις απουσίες και στις τελευταίες τάξεις προετοιμάζονταν για τις εξετάσεις σε εθνικό επίπεδο, ώστε να εισαχθούν στα ΑΕΙ. Ο κόπος τους ήταν μεγάλος, οι βαθμοί τους κατά κανόνα αντικειμενικοί και η προαγωγή ή η απόλυσή τους όχι δεδομένη. Φυσικά, το παλιό Λύκειο είχε πολλά προβλήματα και πολλοί βάλθηκαν να τα… λύσουν.
Προέκυψαν πολλές φαεινές ιδέες υπουργών, συμβούλων και λοιπών ειδημόνων που είχαν ως αποτέλεσμα όχι τη βελτίωσή του, αλλά τη σταδιακή του μεταμόρφωση σε ένα σχολείο-φάντασμα, ιδιαίτερα στην Γ΄ Λυκείου. Περιεχόμενο αναχρονιστικό, ανεπαρκές με έμφαση στη θεωρία και στην αποστήθιση. Μαθήματα απαραίτητα για όλους, όπως είναι τα Μαθηματικά Γενικής Παιδείας, δηλ. Στατιστική και Πιθανότητες, υποβαθμίζονται ή εξαφανίζονται εντελώς από πανελλαδικώς εξεταζόμενα. Φανταστείτε π.χ. έναν γιατρό ή έναν δάσκαλο με ελάχιστες ή καθόλου γνώσεις Μαθηματικών. Αλλα, στρυφνά και πολύ θεωρητικά για τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών όλων των κατευθύνσεων, όπως π.χ. τα Μαθηματικά Προσανατολισμού, πεισματικά διατηρούνται σε περίοπτη θέση, ακόμη και για πολλούς μαθητές που δεν τους χρειάζονται. Η Πληροφορική, μάθημα-κλειδί για όλους, διδάσκεται ελάχιστα και μάλιστα κατά κανόνα με τρόπο θεωρητικό και αφηρημένο, δηλ. στον πίνακα, χωρίς εξάσκηση στον Η/Υ. Τμήματα ανομοιογενή, καθώς το ίδιο μάθημα παρακολουθούν μαθητές που θα εξεταστούν πανελλαδικά και μαθητές που δεν θα εξεταστούν. Τι μπορεί να σου κάνει ο καλύτερος εκπαιδευτικός του κόσμου; Απουσίες που πέφτουν σαν βροχή, ώστε οι μαθητές να έχουν χρόνο για το φροντιστήριο. Μετά το Πάσχα μάλιστα, οι αίθουσες είναι άδειες. Προαγωγή - απόλυση για όλους, μέσος όρος 9,5 αρκεί για να περάσεις. Ομως, σαν να μη φτάνει αυτό, τα 20άρια πέφτουν επίσης σαν βροχή, ώστε να φαίνονται όλοι άριστοι, ακόμη και αυτοί που δεν παρακολούθησαν.  Θέματα Πανελλαδικών που υστερούν, ως προς τη δομή, το περιεχόμενο και το επίπεδο. Στα περισσότερα μαθήματα το ποσοστό των γραπτών που είναι κάτω από τη βάση είναι πάνω από 50%. Σε μεγάλο ποσοστό, οι μοναδικές σωστές απαντήσεις είναι αυτές που απαιτούν απομνημόνευση, όπως είναι π.χ. η απόδειξη ενός θεωρήματος και οι ερωτήσεις τύπου «Σωστό - Λάθος» που απαντήθηκαν στην τύχη! (Αλλη μια πρωτοτυπία του συστήματος.)

Το ελληνικό σχολείο και ιδιαίτερα το Λύκειο, αρνείται πεισματικά να συμπορευτεί με τις απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου. Είναι στρεβλό, αναχρονιστικό, επιεικές, και γενικά ακατάλληλο για τους αυριανούς πολίτες όλου του κόσμου.  Είναι ένα Λύκειο που επιβραβεύει την ημιμάθεια, την ανεπάρκεια, την ελάχιστη προσπάθεια.  Είναι ένα πεθαμένο Λύκειο.

Νικος Γουναροπουλος – Μαθηματικός (Μ. Sc.)

Κι εκεί, στο Κάστρο της Μονεμβασιάς

Κύριε διευθυντά
Οταν οι ευγενικές υποδείξεις, ο πολιτισμένος διάλογος δεν αποφέρει αποτελέσματα, αναγκαστικά προσφεύγει κανείς σε δημοσίευση –στην έγκριτη «Καθημερινή»– μήπως και οι αρμόδιοι πράξουν το καθήκον τους (για το οποίο εξελέγησαν και αμείβονται), παραμερίζοντας προσωπικά συμφέροντα.

Ο λόγος για το Κάστρο της Μονεμβασιάς, το οποίο επισκέπτομαι συχνά εδώ και χρόνια. Ξεχωριστός, άξιος ομορφιάς, ιστορικής σημασίας και αισθητικής τόπος. Αντί του αρμόζοντος σεβασμού, έχουν τοποθετηθεί τέντες, σιδηροκατασκευές από τους ιδιοκτήτες καφετέριας, που από ό,τι γνωρίζω διαθέτουν άδεια για παραδοσιακό καφενείο και μόνο, η δε ηχορρύπανση ξεπερνά τα όρια έως τις 3 τα ξημερώματα. Ολα τούτα παράνομα εννοείται, με την ανοχή και αποσιώπηση των Αρχών. Η χρηματοδότηση του ΕΣΠΑ πού εξατμίστηκε, διερωτώμαστε πλείστοι όσοι που πονάμε για παρόμοιες ανεπίτρεπτες παρασπονδίες. Προσωπικά οφέλη συνδράμουν όχι μόνο σε αυτήν την ασχήμια και τον εξευτελισμό για την πολύτιμη κληρονομιά μας, αλλά ζευγαρώνουν με τα έκτροπα που μας πνίγουν ποικιλόμορφα τα τελευταία χρόνια και μας υποβαθμίζουν στα δικά μας μάτια αλλά και στα μάτια των ξένων, που για πολλούς εξ αυτών η επίσκεψη στην πατρίδα μας αποτελεί όνειρο ζωής. Καλούνται οι σχετικοί με την τήρηση των κανόνων να επέμβουν άμεσα, έστω κακοκαρδίζοντας εκείνους που εισπράττουν συμφέρον από τα έκτροπα. Αλλά μήπως ονειροβατούμε;..

Δημητρης Αναστασακης, κάτοικος Βρυξελλών

Οι σκαλωσιές του Παρθενώνα

Κύριε διευθυντά
Οπως πληροφορoύμεθα από τις στήλες της «Κ», το νέο έργο αποκατάστασης στο δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα πρόκειται να ενταχθεί στο ΕΣΠΑ 2014-2020 (βλ. άρθρο της Γιώτας Συκκά, «Η θεραπεία του Παρθενώνα» την 1/7). Αυτό που παρέλειψε να αναφέρει το εν λόγω άρθρο είναι ότι το πρώτο σύγχρονο οργανωμένο αναστηλωτικό πρόγραμμα στον Παρθενώνα ξεκίνησε υπό την αιγίδα της UNESCO και με πρωτοβουλία της Μελίνας Μερκούρη το 1986 με την αποκατάσταση της ανατολικής όψης.

Εκτοτε έχουν περάσει 31 ολόκληρα χρόνια και οι σκαλωσιές στον ναό του Παρθενώνα έχουν γίνει μόνιμο προσάρτημα. Να θυμίσουμε ότι ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης υπό τη διοίκηση του Περικλή χρειάσθηκαν μόνον 11 χρόνια για την κατασκευή του υπέροχου αυτού μνημείου, ενώ η μελέτη και η σχεδίασή του, με τη χρήση προηγμένων μαθηματικών, είχε ξεκινήσει δύο με τρία χρόνια πριν. Η απορία μου συνίσταται ως προς τον επιπλέον χρόνο που θα απαιτηθεί για την ολοκλήρωση του έργου αποκατάστασης και αναστήλωσης του ναού του Παρθενώνος.

Είναι προφανές ότι κάποιοι δεν επιθυμούν τα έργα αναστήλωσης να ολοκληρωθούν, πολύ δε περισσότερο δεν επιθυμούν να δουν την πλήρη αποκατάσταση του ναού στην αρχική του μορφή. Και όμως η πλήρης αποκατάσταση, έστω και με την προσθήκη ξένων σωμάτων (που θα προέρχονται ασφαλώς από πεντελικό μάρμαρο), θα ενδυναμώσει την ιστορική μνήμη και τον σεβασμό προς την αρχαία κληρονομιά μας. Είναι καιρός να εγκαταλείψουμε τη βαθιά εδραιωμένη, αλλά παρωχημένη νοοτροπία στη χώρα μας ότι η αποκατάσταση των αρχαίων μνημείων αποτελεί ασέβεια και είναι ασύμβατη με την ιστορική τους αξία. Ακριβώς το αντίθετο ισχύει, αφού στις περισσότερες χώρες του κόσμου οι περιηγητές που επισκέπτονται ιστορικά μνημεία επιθυμούν να τα δουν και να τα θαυμάσουν σε όσο πιο πλήρη (ως προς την αρχική τους μορφή) κατάσταση. Γιατί μόνον έτσι μπορούν να αντιληφθούν και να εκτιμήσουν την πραγματική τους αξία.

Εάν οι ιθύνοντες επιθυμούν πραγματικά να προσελκύσουμε ως χώρα ποιοτικό τουρισμό, και άρα να επιτύχουμε υψηλότερα κατά κεφαλήν έσοδα, καλό θα ήταν να σχεδιάσουν και να υλοποιήσουν ένα μεγάλης κλίμακας πρόγραμμα αναστήλωσης και αποκατάστασης των περισσότερων αρχαιολογικών θησαυρών της χώρας. Ευτυχώς υπάρχουν ήδη μερικά επιτυχημένα αναστηλωτικά παραδείγματα (π.χ. Στοά Αττάλου, αρχαία θέατρα Επιδαύρου, Δωδώνης κ.ά., η πρωτοβουλία «Διάζωμα» του Σταύρου Μπένου και μερικά μεγάλα σε έκταση μνημεία, όπως λ.χ. η αρχαία Μεσσήνη). Υπό το πρίσμα αυτό, η πλήρης αναστήλωση του Παρθενώνα πρέπει να αποτελέσει εθνικό στόχο και η ολοκλήρωσή του να επιτευχθεί σε εύλογο χρονικό διάστημα, μερικών ετών και όχι δεκαετιών.

Κ. Ν. Σταμπολης – Αθήνα

Τα καθεστώτα και οι διωκόμενοι

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην κυριακάτικη «Καθημερινή» 25ης Ιουνίου 2017 το άρθρο της Μαριάννας Κακαουνάκη σχετικά με τον Τανέρ Κιλίκ, δικηγόρο και επικεφαλής του τουρκικού παραρτήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, που φυλακίστηκε στις 6 Ιουνίου. Η δημοσιογράφος αναφέρεται στη συνάντηση που είχε με τον πρόσφατα αποφυλακισθέντα Ιταλό δημοσιογράφο Γκαμπριέλε ντελ Γκράντε και την ανακούφιση που ένιωσε ο δημοσιογράφος όταν στη μαυρίλα της απομόνωσης στη φυλακή της Τουρκίας έμαθε για την υπεράσπισή του από τον Τανέρ Κιλίκ καθώς και για την κινητοποίηση που είχε δημιουργηθεί γύρω από τη σύλληψή του. Τώρα οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί: ο Τανέρ Κιλίκ βρίσκεται στη φυλακή του Ερντογάν και ο Ντελ Γκράντε ελεύθερος στην Ευρώπη.

Περίπου 50 χρόνια πίσω, όταν βρεθήκαμε οικογενειακά σε αντίστοιχη κατάσταση, με τον πατέρα μου και τους συγκρατούμενούς του στις φυλακές της δικτατορίας (Δημοκρατική Αμυνα Θεσσαλονίκης: Στ. Νέστωρ, Π. Ζάννας, Γ. Σιπιτάνος, Σ. Δέδες, Α. Μαλτσίδης, Κ. Πύρζας) οι όποιες επαφές με ανθρώπους της Ευρώπης καθώς και οι διεθνείς αναφορές που γίνονταν για τους φυλακισμένους μετρούσαν με πολλαπλό συντελεστή στη «μαυρίλα» της απομόνωσης και της άγνοιας για το μέλλον των αγαπημένων μας ανθρώπων. Φιλέλληνες όπως ο υπουργός των Εξωτερικών της Ολλανδίας Van der Stoel, οι αναφορές στο Συμβούλιο της Ευρώπης για τις συνθήκες κράτησης των πολιτικών κρατουμένων που οδήγησε στην αποχώρηση της Ελλάδας απ’ αυτό, οι συντονισμένες προσπάθειες ξένων φίλων της χώρας μας και η βοήθεια πολλών Ελλήνων της διασποράς, δημιουργούσαν μια ανακούφιση και ελπίδα ότι δεν μας είχαν ξεχάσει εκεί στην Ευρώπη. Οι ξένες κυβερνήσεις κράτησαν μια μάλλον ευμενή ουδετερότητα απέναντι στην αντίσταση στη δικτατορία. Υπήρχαν στιγμές μαυρίλας στη ζωή μας, με μεγάλη αβεβαιότητα για το μέλλον των φυλακισμένων συγγενών και φίλων μας, με διαρκείς παρακολουθήσεις μας από την ασφάλεια τόσο προσωπικά όσο και του τηλεφώνου μας, με επεμβάσεις των ασφαλιτών στην οικογενειακή μας καθημερινότητα, με χυδαίο υβρεολόγιο στη μητέρα μας στη μέση του δρόμου, με ελάχιστη επαφή με τους φυλακισμένους ανθρώπους μας (δύο επισκεπτήρια τον μήνα και δύο γράμματα) και πολλά άλλα που όλοι μας προσπαθούμε να ξεχάσουμε αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια.

Οπως ο Απόστολος Δοξιάδης δημιούργησε ένα κίνημα συμπαράστασης στους διωκόμενους αξιωματικούς του τουρκικού στρατού που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα, έτσι θα πρέπει και εμείς τώρα, σε συνέχεια της προηγούμενης παρέμβασής του, να συμπαρασταθούμε με όλες μας τις δυνάμεις στους ανθρώπους που δέχονται τις επιπτώσεις της καταστρατήγησης των ελευθεριών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη γειτονική χώρα. Η όποια συμπαράσταση και αναφορά σε διεθνή κέντρα των καταστάσεων που βιώνουν οι φυλακισμένοι και οι οικογένειές τους είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να τους βοηθήσουμε.
Και μία προσωπική μαρτυρία: Δεκέμβριος του 2016, εισερχόμενος σε γνωστό σουπερμάρκετ των Βρυξελλών, συναντώ στην είσοδο ένα τραπέζι με κεριά που πωλεί η Διεθνής Αμνηστία για την οικονομική της ενίσχυση. Αγοράζω κάποια αντικείμενα και πιάνω κουβέντα με την ευγενέστατη Βελγίδα που έκανε βάρδια εκείνη την ώρα. Οταν με ρώτησε από πού είμαι και της ανέφερα τα προσωπικά μας βιώματα και τη βοήθεια της Διεθνούς Αμνηστίας που μας έδωσε εκείνη τη δύσκολη εποχή της δικτατορίας, μου είπε με πολύ απλό και συγκινητικό λόγο ότι από τότε δραστηριοποιείται για τα πολιτικά δικαιώματα των κατατρεγμένων και ότι την εποχή της δικτατορίας είχε επανειλημμένως βοηθήσει περιπτώσεις Ελλήνων. Ενδεχομένως να είχε βοηθήσει και τον πατέρα μου ή και τους συγκρατούμενούς του. Κάπως έτσι έρχονται στο προσκήνιο παλιές αναμνήσεις και συνειδητοποιεί κανείς ότι δυστυχώς πάντα θα υπάρχουν κατατρεγμένοι για πολιτικούς λόγους που θα ζητούν τη βοήθειά μας.

Ανδρεας Π. Ζαννας, Αρχιτέκτων – Βρυξέλλες

Η δικτατορία και ο Ιερώνυμος

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 11ης Ιουνίου 2017 της εφημερίδας σας δημοσιεύθηκε άρθρο του μητροπολίτη Αρκαλοχωρίου, Καστελλίου και Βιάννου Ανδρέα Νανάκη με θέμα «Η Εκκλησία της Ελλάδος και η Χούντα».
Δεν θα υπεισέλθω στα όσα αναφέρει –κυρίως στα Κανονιστικά– ο αρθρογράφος σας, δεδομένου ότι τα περισσότερα είναι ορθά, ενώ άλλα χρειάζεται να εξεταστούν από ποικίλες οπτικές γωνίες. Θα καταθέσω μόνον με υπεύθυνη συνείδηση τα παρακάτω:

Κατά την προ της δικτατορίας και μετά περίοδο Βασιλικός Επίτροπος (όπως τότε ονομαζόταν) στην Ιερά Σύνοδο ήταν ο καθηγητής Μάρκος Σιώτης, μετέπειτα ακαδημαϊκός.

Το 1988, 14 χρόνια μετά τη δικτατορία, ο Σιώτης επισκέφτηκε τον συμπατριώτη του από την Τήνο πρώην Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο στο ταπεινό σπιτάκι που φιλοξενείτο ασθενής στην Αγία Παρασκευή Αττικής. Ο Σιώτης ανέφερε στον Ιερώνυμο ότι την ημέρα της εκλογής του ως Αρχιεπισκόπου, αφού είχε ολοκληρωθεί η εκλογή, το δε διάταγμα υπογεγραμμένο από τον αρμόδιο υπουργό Καλαμποκιά (αρεοπαγίτη κατ’ επάγγελμα) ήταν στο Εθνικό Τυπογραφείο μετέβη καθυστερημένα στην αρχιεπισκοπή η τριανδρία Παπαδόπουλου - Παττακού - Μακαρέζου και ζήτησαν να εκλεγεί ως αρχιεπίσκοπος ο τότε μητροπολίτης Καστοριάς Δωρόθεος (μετέπειτα Αττικής), ο οποίος συνεδέετο φιλικά με τον ισχυρό δικτατορικό παράγοντα στρατηγό Σπαντιδάκη. Στην απάντηση του Σιώτη ότι η εκλογή αρχιεπισκόπου είχε ήδη συντελεστεί απεχώρησαν χωρίς άλλη συζήτηση.

Στο άκουσμα του παραπάνω γεγονότος το οποίο αγνοούσε ο Ιερώνυμος, ο τελευταίος έμεινε έκπληκτος, ζήτησε δε να επαναλάβει ο Σιώτης τη διήγηση ενώπιον της Ελένης Βλάχου (εκδότριας της «Καθημερινής») και του υπογράφοντος. Ο Σιώτης με πολύ δισταγμό και πρόθεση αναβλητικότητας («θα το συμπεριλάβω τα απομνημονεύματά μου», είπε) το έπραξε στο γραφείο της Βλάχου – οδός Σωκράτους, του ζητήθηκε δε με αποφασιστικότητα να το επαναλάβει σε πνευματικό μνημόσυνο που έγινε αργότερα στην αίθουσα της Αρχαιολογικής Εταιρείας μετά τον θάνατο του Ιερωνύμου. Ο Ιερώνυμος, ένας άξιος αρχιεπίσκοπος σε μία κρίσιμη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, δεν ήταν αρεστός στους δικτάτορες γιατί θεωρείτο ως φιλοβασιλικός.

Στο βιβλίο του «Το δράμα ενός Αρχιεπισκόπου» αναφέρει το πόσο υπονομεύτηκε το έργο του και από μέσα από  την Εκκλησία, δεδομένου ότι πολλοί από τους τότε μητροπολίτες είχαν εκλεγεί επί Πλαστήρα και ήταν αντιβασιλικοί. Ο Ιερώνυμος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οραματιστής, προσπάθησε να ανανεώσει πραγματικά την Εκκλησία, να μορφώσει και να διαμορφώσει ένα σύγχρονο κλήρο κοντά στις ανάγκες και στις απαιτήσεις των πιστών, ανέπτυξε δε ένα τεράστιο φιλανθρωπικό έργο (όπως αναφέρει και ο αρθρογράφος σας). Πέθανε ακτήμων, πάμπτωχος, αγνοημένος, τάφηκε ταπεινά, χωρίς πομπώδεις τιμές στο χωριό του τα Υστέρνια της Τήνου. Ο δίκαιος Θεός τον έχει ήδη υπό την κρίση Του...

Διονυσης Κ. Μαγκλιβερας

Κατάφωρη αδικία κατά της Αιδηψού

Κύριε διευθυντά
Στην έγκριτη «Καθημερινή» της 17-6-2017 δημοσιεύθηκε επιστολή του φίλου και συναγωνιστού μου, διακεκριμένου γιατρού Σπύρου Καραντζή, αναφερόμενη στο έγκλημα του «Καλλικράτη» κατά του Δήμου Αιδηψού και της κρατικής αδιαφορίας και αστοργίας για τη μεγαλύτερη Λουτρόπολη της χώρας και με παγκόσμια φήμη και ακτινοβολία. Αφού συγχαρώ τον επιστολογράφο –άξιο τέκνο της Αιδηψού– και ευχαριστήσω την «Καθημερινή» γιατί και στους δυο μας δίνει βήμα υπερασπίσεως της πατρίδας μας, της Αιδηψού, να αναφέρω και τα κάτωθι κυρίως νομικά συνταγματικά στοιχεία που ο «Καλλικράτης» τα έκανε κουρελόχαρτο και αδίκησε την Αιδηψό.

1. Ο «Καλλικράτης» πραγματοποίησε συνταγματικό πραξικόπημα σε βάρος του πρ. Δήμου Αιδηψού - «Καποδιστριακό» – παραβιάζοντας ασύστολα τα αρ. 4, 1 και 24 του Συντάγματος.
Ειδικότερα: Με προεδρικό διάταγμα του 1934 (πρόεδρος Ζαΐμης) το Λουτράκι και η Αιδηψός από κοινότητες ανακηρύσσονται σε δήμους ανεξαρτήτως πληθυσμιακού στοιχείου, επειδή ήταν αναγνωρισμένες και προβεβλημένες ιαματικές, εθνικές λουτροπόλεις. Το ίδιο γίνεται και το 1964 για την κοινότητα των Καμμένων Βούρλων, το δε 1976 η Αιδηψός ανακηρύσσεται επιπλέον τουριστικός τόπος. Ερχεται, όμως, ο «Καλλικράτης» ο οποίος –από παχυλή συνταγματική έγνοια κατεχόμενος– διατηρεί –και καλώς– την έδρα του δήμου στο Λουτράκι και τα Καμμένα Βούρλα και την αφαιρεί από την παγκόσμια ναυαρχίδα του ιαματικού τουρισμού, την Αιδηψό, και την υπαγάγει σε δήμο του λόγγου και του κάμπου, στον Δήμο Ιστιαίας Β. Ευβοίας. Ετσι, υπάρχει κατάδηλη, κατάφωρη παραβίαση του αρ. 4, 1 του Συντάγματος που ορίζει και καθιερώνει την ισότητα όλων έναντι του νόμου.

2. Παραβίασε επίσης το αρ. 24 του Συντάγματος για τους εξής λόγους: Η Αιδηψός υπάρχουσα και λειτουργούσα επί 25 αιώνες τώρα δεν παράγει μόνο τουρισμό αλλά και τουριστικό πολιτισμό. Το αρ. 24 του Συντάγματος υπάγει τους ιστορικούς τόπους στο πολιτιστικό περιβάλλον και τους προστατεύει ως πολιτιστικό περιβάλλον. Το Συμβούλιο της Επικρατείας με τις υπ. αρ. 3754/1981, 3704/2000 και πολλές άλλες αποφαίνεται ότι οι τουριστικοί τόποι αποτελούν πολιτιστικό περιβάλλον και τυγχάνουν ενισχυμένης προστασίας από την πολιτεία. Είναι ιστορικός τόπος η Αιδηψός και γιατί;

Η ύπαρξή της και η λειτουργία της επί 25 τώρα αιώνες την κατατάσσει στους ιστορικούς τόπους. Ιστορικοί όμως τόποι είναι εκείνοι στους οποίους έλαβαν χώρα ιστορικά γεγονότα. Το ότι η πρώτη επαναστατική προκήρυξη για την Επανάσταση κατά των Τούρκων στην Εύβοια το 1821 εκδίδεται στην Αιδηψό και στο χωριό Αγιος, που υπάγεται στον Δήμο Αιδηψού είναι ιστορικό γεγονός. Η έναρξη της Επανάστασης κατά των Τούρκων το 1821 στην Εύβοια αρχίζει ταυτόχρονα στην Αιδηψό, στον Αγιο, στη Λίμνη.

Η εθνική αντιπροσωπεία της Εθνικής Συνέλευσης  της Επιδαύρου, που ιδρύθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1821, το λεγόμενο «βουλευτικό», επισκέπτεται και συνεδριάζει περιοδικά σε Λιχάδα, Αιδηψό και Λίμνη. Αυτά όλα είναι ιστορικά στοιχεία, που η πάγια νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας υπάγει στο πολιτιστικό περιβάλλον (αρ. 24 του Συντάγματος) και υποχρεώνει τη νομοθετούσα Βουλή σε ενισχυμένη προστασία αυτών των περιοχών. Ο πρωθυπουργός στην παρθενική του ομιλία στη Βουλή επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης είπε: «Θα είμαστε κάθε λέξη του Συντάγματος»! Ιδού κύριε πρωθυπουργέ, ιδού κύριε υπουργέ των Εσωτερικών, τα αρ. 4 και 24 του Συντάγματος πάνω στα οποία ο «Καλλικράτης» χόρεψε τον «χορό των καταραμένων!» όσον αφορά την παγκοσμίου φήμης Λουτρόπολη της Αιδηψού.

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός Συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ