ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Με παρέα ή χωρίς; Το κράνος είναι απαραίτητο; Πολλές ή λίγες ταχύτητες; Τι χρειάζεται να έχετε μαζί σας και τι είναι περιττό; Όλες οι απαντήσεις είναι εδώ.

Το να ποδηλατείς στην Ελλάδα είναι ηρωισμός, θέλει κότσια. Εντάξει, είναι κάπως ρητορικό το σχήμα, στην προκειμένη περίπτωση όμως, και αν υπολογίσει κανείς την παντελή έλλειψη ποδηλατικής –και οδηγικής– κουλτούρας στη χώρα μας (με ελάχιστες πόλεις-εξαιρέσεις), η όποια υπερβολή μοιάζει στην ουσία με προνοητικότητα.
Και όμως, είναι τόσο ιδανική η Ελλάδα για ποδηλατικό τουρισμό! Μπορεί να μην έχει ποδηλατολωρίδες, μπορεί η αντίληψη για τη χρήση του ποδηλάτου να είναι παρωχημένη και λειψή, αλλά το κλίμα, το γεωανάγλυφο και η εγκάρδια υποδοχή του ποδηλάτη-ταξιδιώτη στην επαρχία (ακόμα κι αν σε βλέπουν περίπου σαν εξωγήινο) αντισταθμίζουν τα παραπάνω. Με το παραπάνω…
Αφού λοιπόν το αποφάσισες, ακολούθησε αυτές τις απλές συμβουλές, βγαλμένες από την τεράστια πείρα ανθρώπων που έπαθαν και έμαθαν – και τις οποίες φρόντισα να αποδελτιώσω επισταμένως, για προσωπική χρήση.

1. Ποδήλατο με ταχύτητες

Όσο πιο πολλές, τόσο πιο καλά. Το επιπλέον φέρον βάρος είναι ασήμαντο μπροστά στην ευκολία της κίνησης. Και επειδή η κασέτα του ποδηλάτου (το μπλοκ του οπίσθιου τροχού με τα πολλά γρανάζια) θεωρείται, εδώ και καιρό, κανονικό ανταλλακτικό, αγόρασε και εγκατάστησε μια νέα κασέτα με μεγάλα γρανάζια. Ειδικά αυτό της «πρώτης», της πιο «μαλακής» ταχύτητας, φρόντισε να ανήκει στην κατηγορία «granny gear». Έτσι το λένε χαϊδευτικά, γιατί υποτίθεται ότι ακόμα και μια γιαγιάκα μπορεί να πεταλάρει στην ανηφόρα επιλέγοντας αυτή τη σχέση. Σε κλίσεις άνω των 12° θα καταλάβεις ότι, και γιαγιάκα να μην είσαι, θα σου είναι απαραίτητο. Και η Ελλάδα έχει πολλές ανηφόρες (όσες και κατηφόρες).

2. Άσε τη μόστρα, κοίτα την ουσία

Τα ταξιδιωτικά ποδήλατα δεν είναι «mountain bikes» με εξωτικά υλικά σκελετών, αναρτήσεις εμπρός-πίσω και διάφορα μοντέρνα καλούδια. Αυτά ανήκουν στις αγωνιστικές κατηγορίες (και στην κατηγορία της επίδειξης). Το σωστό ταξιδιωτικό ποδήλατο είναι απλό, «ξερό» (άντε να έχει ένα πιρούνι με ανάρτηση μπροστά, και πολύ του είναι) και ατσάλινο. «Μα είναι βαρύτερο», θα μου πεις. Ένα φορτωμένο με ταξιδιωτικό εξοπλισμό ποδήλατο είναι βαρύ έτσι κι αλλιώς. Τα τρία επιπλέον κιλά του ατσάλινου (και δεν είναι παραπάνω, γιατί εξοικονομείς βάρος από την απουσία αναρτήσεων) δεν παίζουν ρόλο πουθενά αλλού εκτός από την ταχύτητα. Και στο ταξίδι, αντίπαλός σου δεν είναι το χρονόμετρο. Είναι το χιλιόμετρο. Επίσης, το απλό, ατσάλινο ποδήλατο παρουσιάζει λιγότερες βλάβες, δεν σε αφήνει στη μέση του πουθενά και μπορεί να επισκευαστεί και από τον μπαρμπα-Θανάση κάτω από το κεντρικό πλατάνι του χωριού.

3.  Χωρίς πόντσο δεν πας πουθενά

Σε αντίθεση με την παραπάνω συμβουλή, ο υπόλοιπος εξοπλισμός σου πρέπει να είναι τόσο εξελιγμένος όσο αντέχει η τσέπη σου. Technical ρουχισμός (ελαφρύς, συνθετικός, που λερώνεται δύσκολα, πλένεται εύκολα και στεγνώνει ακαριαία). Ελαφρύ κράνος (γιατί θα το φοράς ώρες). Άθραυστα γυαλιά (όχι μοδάτα της παραλίας), σύγχρονος υπνόσακος και υπόστρωμα (μην κλοτσήσεις την ευκαιρία να διανυκτερεύσεις κάτω από τα αστέρια, θα χαραμίσεις το μισό ταξίδι σου), ειδικά παπούτσια (καλύτερα μποτάκια που προστατεύουν τον αστράγαλο) και αδιάβροχο πόντσο. Όχι σετάκι σακάκι-παντελόνι, όπως στις μοτοσικλέτες. Πόντσο. Για πολλούς λόγους. Γιατί η άλλη επιλογή θα κρατήσει τόση υγρασία καθώς θα παράγεις έργο (δηλαδή θερμότητα) όσο ποδηλατείς υπό βροχή, που, όταν τη βγάλεις, θα νομίζεις ότι έβρεχε από μέσα προς τα έξω! Επίσης το νάιλον παντελόνι είναι διαβόητο για τα συγκάματα που θα προκαλεί ψηλά, ανάμεσα στα πόδια. Το πόντσο, από την άλλη, θα σου προσφέρει ελευθερία κίνησης, φοριέται και αφαιρείται ευκολότερα, είναι πιο ελαφρύ και προστατεύει από τα νερά ό,τι χρειάζεται να μείνει στεγνό. Τους ώμους, την πλάτη, το στέρνο και τα οπίσθιά σου. Τα πόδια σου θα βραχούν έτσι κι αλλιώς. Α! Εννοείται ότι θα έχεις πάντα αδιάβροχο μαζί σου, ακόμα και στον καύσωνα, αν ταξιδεύεις στα βουνά της Ελλάδας με το περίφημο μικροκλίμα τους. Μία μπόρα τουλάχιστον, στατιστικά ομιλώντας, θα τη φας…

4.  Κράνος παντού και πάντα

Τα συνηθέστερα ατυχήματα της τουριστικής ποδηλασίας περιλαμβάνουν εκδορές, διαστρέμματα στους αστραγάλους και στις άλλες αρθρώσεις των ποδιών, κατάγματα στους καρπούς και τραύματα στο κεφάλι (ναι, παραδόξως, πολύ συχνά σκας στο έδαφος με το κεφάλι). Γι’ αυτό, φόρα γάντια, ελαφρές επιγονατίδες, μποτάκια (όπως είπαμε και πριν) και κράνος. Πάντα κράνος. Παντού κράνος. Στην κίνηση κράνος. Όταν είσαι στο βουνό, κράνος. Αν σου δείξω το τελευταίο κράνος μου (το κράτησα για λόγους εκφοβισμού της κόρης μου), θα καταλάβεις. Επίσης, ένα κιτ πρώτων βοηθειών είναι πάντα χρήσιμο, αρκεί να ξέρεις τι να το κάνεις. Αν δεν έχεις σχετικές γνώσεις, ένα σεμινάριο πρώτων βοηθειών στους Σαμαρείτες του Ερυθρού Σταυρού (συνήθως δωρεάν και με αρκετά συχνές επαναλήψεις) είναι μια άριστη επένδυση.

5.  Έσο έτοιμος στα ΜΜΜ

Μέχρι να κατατεθεί το νέο νομοσχέδιο για τις μετακινήσεις, που περιλαμβάνει αρκετές εκσυγχρονιστικές μεταβολές στη μεταφορά ποδηλάτων από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, έχε υπόψη σου ότι κατά καιρούς θα πέσεις πάνω στον περίεργο μηχανοδηγό (οδηγό, εισπράκτορα) που θα σου πει το κλασικό (και χωρίς επιχείρημα) «απαγορεύονται τα ποδήλατα» (σε τρένο, λεωφορείο, πούλμαν, πλοίο). Η παρακαμπτήριος λύση είναι να μετατρέψεις το ποδήλατό σου σε αποσκευή. Και αυτό το κάνεις απλώς αφαιρώντας τον μπροστινό τροχό και δένοντάς τον πάνω στο υπόλοιπο ποδήλατο. Γι’ αυτό, κάνε εξάσκηση και φρόντισε ο άξονάς του να έχει μηχανισμό quick release (όχι βιδωτό).

6.  Η ισχύς εν τη ενώσει

Τέλος, αλλά πιο σημαντικό από όλα τα υπόλοιπα, ποτέ μην ταξιδεύεις μόνος. Είτε σε απομακρυσμένες περιοχές, δασικούς δρόμους, είτε μέσα στην πολύβουη πόλη, έχε πάντα έναν ακόμα συμποδηλάτη μαζί σου. Είναι ο μόνος που θα σε νοιαστεί σίγουρα. Μην επαφίεσαι «στην καλοσύνη των ξένων». Το δοκίμασε η Μπλανς και είδες πού κατέληξε...

Online

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ