Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο Μαρξ, ο Γιάννης και τα απορρίμματα

Κύριε διευθυντά
Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης σε δηλώσεις του, «Κ» 28-6-2017, είπε ότι η συμφωνία που είχε κάνει με ιδιωτική εταιρεία για αποκομιδή των απορριμμάτων «παγώνει» προσωρινά, γιατί οι εργάτες καθαριότητας του Δήμου υποσχέθηκαν να αποσύρουν τα σκουπίδια σύντομα. Φυσικά, δεν σκέφθηκε ότι αυτό το «πάγωμα» αφήνει άεργους ισάριθμους εργάτες του ιδιωτικού τομέα.

Οταν ο Μαρξ έγραφε για την πάλη των τάξεων (εργάτες κατά κεφαλαιούχων), δεν μπορούσε να φαντασθεί ότι στην απρόβλεπτο ελληνική κοινωνία θα προέκυπτε πάλη μεταξύ εργατών, της αυτής ειδικότητος, με διάκριση εργοδότου (διορισμένοι στο Δημόσιο εναντίον εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα). Δεν ξεύρω τι θέση θα υποστήριζε ο συγγραφέας του «Κεφαλαίου», ίσως κάποιο θεωρητικά ενήμερα στέλεχος της Αριστεράς να ερμηνεύσει τον φιλόσοφό του.

Ο κ. Γ. Μπ., ρεαλιστής και επιτυχημένος επιχειρηματίας, θα μπορούσε να υπολογίσει συγκριτικά την απόδοση και το κόστος μεταξύ των δύο κατηγοριών εργαζομένων και να μας ενημερώσει, χωρίς ιδιοληψίες, τι συμφέρει στους δημότες. Ενας Κινέζος, ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος, είχε πει: άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, είναι αδιάφορο, αρκεί να πιάνει ποντίκια. Παραφράζοντας το πιο πάνω, λέω: εργάτες καθαριότητας δημοσίου ή ιδιωτικού τομέα, είναι αδιάφορο για τους δημότες, αρκεί να μη περπατάμε μέσα στα σκουπίδια.

Γεωργιος Αραμπατζης, Ιατρός – Χολαργός

«Εξω τα κόμματα από τα ΑΕΙ»

Κύριε διευθυντά
Με ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο τού προέδρου της Ν.Δ. στο κυριακάτικο φύλλο της «Καθημερινής» (9/7) για μη ψήφιση του νομοσχεδίου της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Το νομοσχέδιο οδηγεί ουσιαστικά σε επαναφορά στην εποχή πριν από 35 χρόνια. Είναι πολύ ενθαρρυντικό αρχηγός κόμματος να επιχειρηματολογεί ουσιαστικά για θέματα που αφορούν στα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Με ανακούφιση διαπίστωσα ότι στο άρθρο εδραιώνεται η επιχειρηματολογία του από τη διαπίστωση ότι ενώ υπάρχουν αξιόλογοι καθηγητές και φοιτητές, η πλειονότητα των ελληνικών ΑΕΙ δεν θα μπορούσε να διεκδικήσει τον ίδιο χαρακτηρισμό τού αξιόλογου! Η ίδια ακριβώς διαπίστωση πριν από χρόνια με ώθησε, ως πάρεργο, να επισημαίνω περιστασιακά από τον Τύπο τα σχετικά ζητήματα. Πριν από μερικά χρόνια (2011) φιλοξενήσατε στις απόψεις αναγνωστών την επισήμανσή μου για την ολέθρια σχέση των κομμάτων στις δομές λειτουργίας των ΑΕΙ. Η σχέση αυτή σε όλο το χρονικό διάστημα από τη μεταπολίτευση έως σήμερα υπήρξε μοιραία από πολλαπλές απόψεις και πιθανώς είναι βασικό αίτιο της σημερινής μέτριας εικόνας των ΑΕΙ.

Δεν αρκεί, επομένως, η «αμυντική» παρότρυνση να μην ψηφισθεί το νομοσχέδιο της τωρινής κυβέρνησης. Εξίσου σημαντικό είναι να γίνει αντιληπτό από τους πολίτες και όλα τα κόμματα ότι η έως τώρα θεσμοθετημένη εμπλοκή τους στα πανεπιστήμια, την οποία με αξιόλογα ευρηματικούς τρόπους διεύρυναν για δεκαετίες σε όλα τα θεσμικά όργανα, συνέβαλε εκτεταμένα στη σημερινή δυσλειτουργία. Ενα νομοθέτημα για την οριστική απομάκρυνση των κομμάτων από τα ΑΕΙ είναι αναγκαία συνθήκη για να δρομολογηθεί ο μακρύς δρόμος μιας ανοδικής πορείας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μαζί με τα πολλά άλλα που θα χρειασθούν.

Ισως χρειασθούν αρκετά χρόνια για να εκριζωθούν και οι επιπτώσεις από τη μερική επικράτηση της αναξιοκρατίας και στα ΑΕΙ, που αποτέλεσαν κατά τη γνώμη μου ένα δεύτερο αίτιο της σημερινής μετριότητας. Η ακαδημαϊκή ανεξαρτησία δεν είναι αυτονόητη, αλλά είναι εφικτή.

Μαιρη Δουφεξοπουλου

Ταώς, Κολοιός και ελληνισμός

Κύριε διευθυντά
Ενας από τους μύθους του Αισώπου, υπό τον τίτλο «Ταώς και Κολοιός» (Παγώνι και Καλιακούδα), έχω την αίσθηση, πολλά έχει να μας διδάξει, ακόμη και σήμερα, όσους από εμάς αντικρίζουμε με έμπονα δάκρυα το κατάντημα και το πνευματικό τέλμα της ελληνικής παιδείας, της γλώσσας, του πολιτισμού μας εν γένει. «Σε σύσκεψη των πουλιών για εκλογή βασιλιά, το παγώνι είχε την αξίωση να βγάλουν αυτό βασιλιά τους, επειδή είναι όμορφο. Κι ενώ τα πουλιά ήταν έτοιμα να το κάμουν, η καλιακούδα είπε: “Αν, όμως, τον καιρό που θα έχεις εσύ τη βασιλεία μάς κυνηγά ο αετός, πώς θα μας προστατέψεις;”. Ο μύθος σημαίνει πως δεν είναι αξιοκατάκριτοι όσοι, προβλέποντας τους μελλοντικούς κινδύνους, φυλάγονται προτού να πάθουν» («Αισώπου Μύθοι», εκδ. Παπαδημητρίου, Αθήναι 1950, σελ. 143).

Ούτε «Νεοέλληνες της Δύσης», θαρρώ, μας πρέπει ως τίτλος! Εγραψα ανωτέρω για το «κατάντημα του πολιτισμού» μας. Μα, αναρωτιέμαι, δυνάμεθα όσοι ανιστόρητοι, απαίδευτοι και αγαλούχητοι να φέρουμε τον τιμητικό τίτλο Ελληνες και να εγκολπωνόμαστε αδιαμαρτύρητα την ομαδική και, δη, μαζική αποχαύνωσή μας, την αποξένωσή μας απ’ όσα ιερά και όσια ετούτος ο αγιασμένος τόπος μάς δίδαξε και παρέδωσε;
«Νεοέλληνες της Δύσης». Από τη μια, ο θεσμός της θεματικής εβδομάδας, μία εκ των παραμέτρων του οποίου είναι οι «έμφυλες» ταυτότητες, από την άλλη, οι «πολύχρωμες» παρελάσεις όλων όσοι αυτοπροσδιορίζονται ομοφυλόφιλοι, δήθεν διεκδικώντας την ελευθερία της έκφρασης και τον κατακερματισμό του κοινωνικού ρατσισμού! Μα, αναρωτιέμαι, τον άμοιρο ρατσισμό έναντι της φύσης ποιος τον υπολόγισε; Αλήθεια, από πότε η ελευθερία της έκφρασης του ενός σπεύδει και φιμώνει την προσωπική μου ελευθερία, μια ελευθερία γνώμης, κατάθεσης, κρίσης και σύγκρισης;

«Νεοέλληνες της Δύσης» σε μια αποϊεροποιημένη κοινωνία, αποξενωμένη από τις πλούσιες βιβλιοθήκες του ελληνικού και παγκόσμιου πνεύματος. Σε μια κοινωνία παντελώς αποχαυνωμένη απέναντι στην εύθυνη, πλην όμως ώρες ατελείωτες καθηλωμένη στο χαζo-television, και αποξενωμένη απέναντι στην ιερότητα του πολιτισμού που ετούτη η χώρα φέρει! Και η φωνή του εθνικού μας ποιητή, πιότερη πικραμένη και στενόχωρη, κάπως έτσι θαρρώ, ταιριάζει να μας λέγει: «Η αθωότητα απόμεινε μόνη, Την αισθάνομαι μέσα στα στήθια. Αλλ’ αντί να μου φέρη βοήθεια, Με συντρίβει, με πνίγει σκληρά» (Σολωμού Δ., «Απαντα», «Vο solcando un mar crudele», τόμος Β΄, Μέρμηγκας, σελ. 88).

Δημητριος Π. Λυκουδης, Θεολόγος, φιλόλογος, υπ. δρ Παν/μίου Αθηνών

Το λεξικό, τα λήμματα και οι νεολογισμοί

Κύριε διευθυντά
Ο καλός πατριώτης Μανώλης Γλέζος επανέλαβε πρόσφατα την ανησυχία και αγωνία του, μαζί και όλοι οι παριστάμενοι στη Βουλή των Ελλήνων, για την υποβάθμιση της γλώσσας μας, του κύριου συστατικού της εθνικής μας οντότητας, εξαιτίας κυρίως της εισδοχής υπέρμετρου αριθμού ξενισμών.

Ομως η Ακαδημία Αθηνών, η οποία διά του Γ. Γραμματέα της το 1929 υποσχόταν δημόσια στον ελληνικό λαό ότι θα είναι ο άγρυπνος φύλακας της γλώσσας μας, δεν ανησυχεί. Και όχι μόνο δεν ανησυχεί αλλά επαίρεται ότι στο γνωστό «Λεξικό» της –όπως αναφέρεται στο επίσημο δελτίο Τύπου της Ακαδημίας Αθηνών– υπάρχουν 5.000 (ανεπεξέργαστοι, σχολιάζω εγώ) νεολογισμοί που δεν απαντούν σε κανένα άλλο λεξικό.

Ετσι, φρόντισε να συμπεριλάβει πλήθος νεολογισμών και από εξειδικευμένες επιστήμες που δεν ενδιαφέρουν τον χρήστη ενός χρηστικού λεξικού.

Και ως να μην έφθανε η σοβαρή αυτή μειονεξία του λεξικού επιστρατεύθηκαν και άλλες περίεργες καινοτομίες.

Η ορθογραφία μερικών λημμάτων εμφανίζεται διπλή, δηλαδή καταργείται η ιστορική ορθογραφία, και ακόμα λανθασμένες εκφράσεις καταχωρίζονται ως «λεξικογραφική καινοτομία». Αυτά χωρίς να αναφερθεί κανείς σε άλλες ελλείψεις και λάθη του λεξικού.

Ν. Κονομης

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ