Ξενοδοχείο «Ξενία» Ναυπλίου, 1960. Το έργο του αρχιτέκτονα Ιωάννη Τριανταφυλλίδη, που άρχισε να χτίζεται πάνω στην Ακροναυπλία δύο χρόνια πριν, είναι έτοιμο, λειτουργεί και δέχεται Έλληνες και ξένους πελάτες που έρχονται στην ιστορική πόλη, κάποτε πρωτεύουσα του ανεξάρτητου κρατιδίου. Το ύφος είναι συνδυασμός μοντερνισμού, όπως υπογραμμίζουν ο κρουνός και η λεκάνη, και παράδοσης, όπως δείχνει το στρωμένο με σπετσιώτικα βότσαλα δάπεδο, με παράλληλη παρουσία ενός εκμοντερνισμένου αρχαϊσμού του γλυπτού. Είναι η εποχή που η Ελλάδα δημιουργεί και ελπίζει. Έχει εγκαταλείψει την κατηγορία των υπανάπτυκτων χωρών και εντάσσεται στις υπό ανάπτυξη, με προσδοκία να γίνει ανεπτυγμένη. Και αυτό –όπως και για την υπόλοιπη δυτική Ευρώπη– χάρις στη γενναία βοήθεια του Σχεδίου Μάρσαλ, με το οποίο η Μεγάλη Αμερικανική Δημοκρατία συνέβαλε στην επούλωση των πληγών που είχε αφήσει ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Στο πλαίσιο του Σχεδίου Μάρσαλ, το 1953, αναλήφθηκε το μεγάλο κρατικό εγχείρημα ανέγερσης, λειτουργίας και εκμετάλλευσης των ξενοδοχείων «Ξενία», μικρής –συγκριτικά με το σήμερα– δυναμικότητας, αλλά υψηλού επιπέδου υπηρεσιών. Χτίστηκαν πολλά σε περιοχές τουριστικού ενδιαφέροντος, με πρωτοπόρο τον μεγάλο Έλληνα αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη. Ο κρατικός τους χαρακτήρας ήταν απαραίτητος τότε, καθώς οι επενδυτές δεν είχαν ακόμη πεισθεί για τις δυνατότητες του ελληνικού τουρισμού, ο οποίος σύντομα θα περνούσε από τη φάση των παραδοσιακών περιηγητών στα καραβάνια του μεγάλου πλήθους. Η φθορά όμως των «Ξενία» ήρθε με την παρακμή του ρόλου του κράτους στον τομέα της οικονομίας και λόγω της ανικανότητάς του να ανταποκριθεί στο σύγχρονο επιχειρείν. Έτσι, τα περισσότερα ρημάζουν... ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ