Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο Βενιζέλος, το ΣτΕ και οι αμετροεπείς

Κύριε διευθυντά
Από το 1911 ακόμα ο Ελευθέριος Βενιζέλος επεδίωξε την ίδρυση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Ετσι κατά τη συνεδρίαση της 30-4-1911, στη Βουλή, ότε συνεζητείτο το θέμα αυτό, είπε: «Δεχθήτε τον θεσμόν τούτον... θέσατε υπέρ τον υπουργόν, όχι την αρχήν του Συμβουλίου της Επικρατείας... αλλά θέσατε υπέρ τον υπουργόν τον Νόμον, προς τον οποίον οφείλει να συμμορφούται και να υποτάσσηται. Δεν περιορίζονται ούτε τα δικαίωματα της εκτελεστικής εξουσίας... εκ του ότι ο υπουργός είναι κατώτερος του Νόμου. Διότι ο Νόμος πρέπει να είναι ανώτερος του μικρού υπαλλήλου και του ανωτέρου, ανώτερος πασών των Αρχών, ανώτερος του υπουργού και του βασιλέως ακόμη...».

Τελικά το κατόρθωσε ο αείμνηστος Κρητικός, κατά την τελευταία θητεία του ως πρωθυπουργού με τον Νόμο 3713/1928 και όρισε πρώτον πρόεδρον του ΣτΕ τον Κων/νον Ρακτιβάν, νομικόν μεγάλου κύρους και γενικής αποδοχής. Μάλιστα, κατά την έναρξη του ΣτΕ έφτασε στο σημείο να πει: «Θα είμαι ευτυχής όταν το Συμβούλιον της Επικρατείας θα εκδώση την πρώτην απόφασίν του με την οποίαν θα τρίψη τα μούτρα ενός υπουργού».

Θα έπρεπε λοιπόν ο εκ Κρήτης ορμώμενος υπουργός, σχολιάζοντας αποφάσεις του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου, να μην εκφράζεται τόσον αμετροεπώς...

Αντωνης Ν. Βενετης
Μοναστηράκι Δωρίδος

Οι ασθένειες και οι πολιτικοί

Κύριε διευθυντά
Πριν από ορισμένα χρόνια κυκλοφόρησε και στα ελληνικά το βιβλίο του λόρδου Ντέιβιντ Οουεν με τον εξαιρετικά ευρηματικό τίτλο «Ασθενείς ηγέτες στην εξουσία» (Καστανιώτης, 2009). Στις σελίδες του ο νευρολόγος και τέως υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας παραθέτει ονομαστικά μία σειρά πολιτικών ηγετών που έπασχαν είτε από σωματικές είτε από ψυχικές ασθένειες. Από τον Τσόρτσιλ και τον Κένεντι μέχρι τον Ντε Γκωλ και τον Μιτεράν, ο συγγραφέας αναφέρεται στις παθήσεις -ή και πάθη-, με τις οποίες ήρθαν αντιμέτωποι σημαντικοί πολιτικοί του 20ού αιώνα, εστιάζοντας την προσοχή του στον ρόλο που διαδραμάτιζαν αυτές στις αποφάσεις που λάμβαναν.

Κοινή συνισταμένη, πάντως, των περισσότερων ασθενών πολιτικών που καταγράφονται από τον Οουεν αποτελούσε η απόκρυψη των παθήσεών τους από το ευρύ κοινό. Η πλειοψηφία τους διατηρούσε επιμελώς κρυφά από τους πολίτες τα προβλήματα υγείας με τα οποία έρχονταν αντιμέτωποι, μολονότι αυτά μπορούσαν να επηρεάζουν δραματικά την άσκηση των καθηκόντων τους. Τοιουτοτρόπως, αναμφίβολα διαταράσσονταν οι σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτικών και πολιτών που οφείλουν να διέπουν τις σύγχρονες δημοκρατίες, αγγίζοντας οι πρώτοι μέχρι και τα όρια της εξαπάτησης. Γι’ αυτό και ο Βρετανός νευρολόγος προτείνει στη μελέτη του τη θεσμοποίηση της υποβολής σε ιατρικές εξετάσεις όλων των υποψηφίων πολιτικών αντιπροσώπων, καθώς επίσης και την ετήσια περιοδική εξέταση όσων βρίσκονται στην εξουσία, με τα αποτελέσματα αμφοτέρων να ανακοινώνονται δημοσίως. Παραδείγματα πολιτικών ηγετών, πάντως, που απέκρυβαν από τους πολίτες τα σωματικά ή ψυχικά προβλήματα της υγείας τους, έχουν κατά καιρούς λάβει χώρα και στην ελληνική πολιτική πραγματικότητα. Ωστόσο, από την κατηγορία των συγκεκριμένων πολιτικών εξαιρείται ύστερα από την άμεση δημοσιοποίηση της πρόσφατης περιπέτειας της υγείας του ο Σταύρος Θεοδωράκης.

Ο επικεφαλής του Ποταμιού, με δύο αναρτήσεις του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν δίστασε να ενημερώσει το σύνολο των Ελλήνων πολιτών για το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει τις τελευταίες εβδομάδες. Μην υπολογίζοντας το όποιο κόστος -πολιτικό ή προσωπικό- που ενδεχομένως θα είχε η συγκεκριμένη κίνηση, ούτε βέβαια επιχειρώντας την άντληση κομματικών υποστηρικτών μέσω αυτής, δημοσιοποίησε την ασθένειά του. Και αυτό διότι όπως μαρτυρά ο ίδιος σε πρόσφατη συνέντευξή του, «από τη στιγμή που αποφάσισα για γίνω πολιτικός, ήξερα ότι δεν θα δίνω λόγο μόνο στην οικογένεια και στους φίλους μου, αλλά και στην κοινωνία» («Καθημερινή», 25.6.2017).

Ως εκ τούτου, τόσο από τη θαρραλέα αντιμετώπιση της νόσου του, κυρίως όμως από την αποκάλυψή της προς την ελληνική κοινωνία, ο κ. Θεοδωράκης αποδεικνύει ότι διακατέχεται από μία καταστατική για όσους ασχολούνται με τα κοινά αρχή, την ηθική αυτοσυνείδηση.

Μαζί με το ήθος, την ειλικρίνεια και την αξιοπρέπεια που αποκρυσταλλώνονται στη μη απόκρυψη της ασθένειάς του, η εκπορευόμενη από τη θέση που καταλαμβάνει στο πολιτικό μας σύστημα ηθική της ευθύνης φανέρωσε και την αντίστοιχη αυτοσυνείδησή του· την αναγκαιότητα, δηλαδή, καθενός και πόσο μάλλον ενός πολιτικού να λέει την αλήθεια στους συμπολίτες του με τρόπο έντιμο, ευθύ και αμερόληπτο. Γι’ αυτό και πέραν των ευχών για περαστικά και ταχεία θεραπεία, είναι άξιος ακόμα περισσοτέρων συγχαρητηρίων για την αξιοπρεπή του στάση.

Νικος Σπ. Ζερβας
Υπ. Διδάκτωρ
Πανεπιστημίου Αθηνών

Για έναν σπουδαίο καρδιοχειρουργό

Κύριε διευθυντά
Με πολύ ενδιαφέρον διάβασα στην «Καθημερινή» της Κυριακής 2 Ιουλίου 2017 το άρθρο του καρδιοχειρουργού κ. Πέτρου Αλιβιζάτου σχετικά με την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς που έγινε πριν από πενήντα χρόνια. Χωρίς καμία αμφιβολία, όπως αναφέρει ο κ. Αλιβιζάτος, τη μεγάλη αναγνώριση πήρε ο καρδιοχειρουργός Christian Barnard κάνοντας την πρώτη μεταμόσχευση στη Νότιο Αφρική, όμως όλη την προετοιμασία και βασική έρευνα γι’ αυτή την επέμβαση έκαναν οι Αμερικανοί καρδιοχειρουργοί Norman E. Shumway (1923-2006) στο πανεπιστήμιο του Stamford, Stamford California, ο Adrian Kantrowitz (1918-2008) στο Maimonides Hospital-Downstate University, Brooklyn, New York και ο Richard R. Lower (1929-2008) στο Medical College of Virginia-Virginia Commonwealth University, Richmond, Virginia.

Ο τελευταίος εκ παραδρομής αναφέρεται στο άρθρο του κ. Αλιβιζάτου ως καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια (University of Virginia) το οποίο είναι ένα άλλο πανεπιστήμιο στην πόλη Charlottesville, περίπου 100 χιλιόμετρα δυτικά του Richmond.

Τη δεκαετία του ’80 ως μέλος της Ιατρικής σχολής του Virginia Commonwealth University είχα γνωρίσει τον καθηγητή Lower τον οποίο και θυμάμαι για τη παρά τη μεγάλη του φήμη μετριοφροσύνη του και για το ακόλουθο γεγονός που δείχνει την ευφυΐα και τον χαρακτήρα του.

Οταν ο καθηγητής συνταξιοδοτήθηκε το 1989 μετακόμισε στη Montana όπου για πολλά χρόνια ασχολήθηκε με τη φάρμα του. Κάποια στιγμή αποφάσισε να γυρίσει στο Richmond και να ασχοληθεί εκ νέου με την ιατρική.

Ομως, η άδεια εξασκήσεως του επαγγέλματός του είχε εκπνεύσει. Στην πολιτεία της Virginia χρειάζεται ανανέωση κάθε 2 χρόνια και σε ηλικία περίπου 70 ετών αναγκάστηκε να δώσει εξετάσεις για να την ανανεώσει, κάτι που έκανε επιτυχώς και χωρίς καμία δυσκολία.

Αναφέρω ότι οι εξετάσεις αυτές (United States Medical Licensing Examination) είναι πάρα πολύ αυστηρές και υποχρεωτικές για όλους τους αποφοίτους των ιατρικών σχολών των ΗΠΑ πριν αρχίσουν την ειδικότητά τους.

Αφού πήρε την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος αφιέρωσε την υπόλοιπη ζωή του εξασκώντας ανιδιοτελώς τη γενική ιατρική στα εξωτερικά ιατρεία μιας κλινικής απόρων της πόλης του Richmond. Χωρίς αμφιβολία ο Richard R. Lower υπήρξε ένας πρωτοπόρος ιατρός που συνέβαλε σημαντικά στην πραγματοποίηση της μεταμόσχευσης καρδιάς.

Πάνω απ’ όλα όμως παραμένει ένα παράδειγμα προς μίμηση ενός σεμνού πανεπιστημιακού ιατρού και σωστού ανθρώπου.

Αριστειδης Αθανασιαδης-Σισμανης, MD, FACS
Professor Emeritus of Otorhinolaryngology-Head and Neck Surgery, Medical College of Virginia-Virginia Commonwealth University
Richmond, Virginia
Ομότιμος καθηγητής Ωτορινολαρυγγολογίας Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ

 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ