ΘΕΑΤΡΟ

Μια «αινιγματική» Αλκηστη οδεύει... στην Επίδαυρο

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

Ο Αδμητος (Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος) με στρατιώτες του (Χορός) θρηνούν για την Αλκηστη.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

«Επισκέφθηκα την Επίδαυρο μόνη προ ημερών, για να μειωθεί η αγωνία μου. Προσπαθώ να είμαι ψύχραιμη», λέει στην «Κ» η Κίττυ Παϊταζόγλου. Δίπλα της, η Κατερίνα Ευαγγελάτου είναι σαν να έχει γεννηθεί στον χώρο του αρχαίου θεάτρου της Επιδαύρου, αφού από μικρή θυμάται να συνοδεύει τους γονείς της –τον Σπύρο Ευαγγελάτο και τη Λήδα Τασοπούλου– στις καλοκαιρινές παραστάσεις του «Αμφιθεάτρου» εκεί. Και για τις δύο, η «Αλκηστη» του Ευριπίδη από το Εθνικό Θέατρο θα είναι η πρώτη εμφάνιση στην Επίδαυρο: για την Κίττυ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, για την Κατερίνα στον ρόλο της σκηνοθέτιδος. Ωστόσο, και οι δύο –απόφοιτοι του Εθνικού Θεάτρου, με σπουδές στο εξωτερικό επίσης– μοιάζει να θέλουν να αποφύγουν τις ερωτήσεις για την «επιδαύρια πρωτιά τους», όταν με πληροφορούν πως και ο Ερρίκος Μηλιάρης θα κάνει την πρώτη του παρουσία.

Εκείνη τη στιγμή, ο 24χρονος ηθοποιός έκανε πρόβα στα λόγια του υπηρέτη που θρηνεί την αδικοχαμένη του κυρά, και είναι σαν να ξετυλίγει την υπόθεση του έργου. Ο Απόλλωνας, τιμωρημένος από τον Δία, αναγκάστηκε να υπηρετήσει σαν κοινός θνητός τον βασιλιά των Φερών, Αδμητο (Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος). Ως αντάλλαγμα για τη φιλόξενη συμπεριφορά του βασιλιά, ο θεός τού χάρισε το προνόμιο να ξεφύγει από τον πρόωρο θάνατο, αρκεί κάποιος άλλος να δεχθεί να πεθάνει στη θέση του. Οι ηλικιωμένοι γονείς του αρνούνται. Η μόνη που δέχεται είναι η γυναίκα του, η Αλκηστη. Πεθαίνοντας, ζητάει από τον άνδρα της ένα πράγμα: να μην ξαναπαντρευτεί ποτέ. Το νεκρό της σώμα είναι ακόμα άταφο, όταν η αναπάντεχη επίσκεψη του Ηρακλή (Δημήτρης Παπανικολάου) αλλάζει τα δεδομένα, φέρνοντας τελικά τον Αδμητο αντιμέτωπο με ένα βουβό αίνιγμα.

Η πρώτη εικόνα του θεατή είναι το εντυπωσιακό, χωμάτινο σκηνικό της Εύας Μανιδάκη, με τους στρατιώτες να ανοίγουν λάκκο. «Το χώμα είναι το ίδιο που χρησιμοποιούν οι αρχαιολόγοι για τις εργασίες στο μνημειακό συγκρότημα του Ασκληπιείου της Επιδαύρου. Οταν το παρατηρεί κάποιος, είναι σαν η Ορχήστρα της Επιδαύρου να έχει αποκτήσει ένα τραύμα, μια ανοιχτή πληγή. Στη διάρκεια της παράστασης ωστόσο μετασχηματίζεται», λέει στην «Κ» η σκηνογράφος λίγο πριν αρχίσει η πρόβα, κατά τη διάρκεια της οποίας είναι εμφανής η δυναμική της δουλειάς της Ευαγγελάτου.

Η παράσταση τοποθετεί το έργο σε μια ανδροκρατούμενη στρατιωτική κοινωνία της νεότερης Ελλάδας (κοστούμια Βασιλική Σύρμα), όπου η ζωή της γυναίκας είναι σαφώς μικρότερης αξίας από εκείνη του άνδρα, και οι πολίτες δεν τολμούν να αντιταχθούν στις εντολές του αρχηγού τους. Με λόγο καθαρό (μετάφραση Κώστας Τοπούζης, με επεξεργασία της από τη σκηνοθέτιδα), επιβλητική μουσική (Γιώργος Πούλιος) που υπηρετεί τις μεταστροφές της δραματουργικής έντασης, η παράσταση φωτίζει τα τραγικά και κωμικά στοιχεία στο έργο του Ευριπίδη. «Επιχειρούμε να αναδείξουμε τη συνύπαρξη των δύο κόσμων του έργου, του ρεαλισμού και της ποίησης, του πικρού σαρκαστικού χιούμορ και της αγωνίας του ανθρώπου μπροστά στον θάνατο. Η “Αλκηστη” είναι για εμάς ένα αδυσώπητο, κυνικό δράμα που γελά σαρκαστικά», λέει η Ευαγγελάτου, με τη «λοξή» εμφάνιση του Οδυσσέα –ενδέχεται να ξενίσει, καθώς εμφανίζεται με χαρακτηριστικά κλόουν και στην πρώτη από τις δύο σκηνές του μιλά με ντουντούκα– να αποτυπώνει «την ουτοπία και την πραγματικότητα, την επιθυμία και το ανέφικτο, το γέλιο και το δάκρυ», σύμφωνα με τη σκηνοθέτιδα. «Είναι ένας υπέροχος θίασος νέων παιδιών», παρατηρεί στην «Κ» ο Γιάννης Φέρτης (ερμηνεύει τον Φέρη, πατέρα του Αδμητου). Φέτος συμπληρώνει 58 χρόνια στο θέατρο και έκανε την πρώτη του εμφάνιση στην Επίδαυρο το 1990 σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου. «Η Ελλάδα διαθέτει πολύ καλούς νέους ηθοποιούς, που πρέπει να υποστηρίξει. Είναι υπέροχο που δουλεύω μαζί τους, και με την Κατερίνα. Την ξέρω από μικρό παιδί», λέει.

​​Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, Παρασκευή και Σάββατο 28 και 29 Ιουλίου 9 μ.μ.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ