ΧΟΡΟΣ

Ενα παιδικό κόμικ για ενήλικες

ΑΝΔΡΕΑΣ ΡΙΚΑΚΗΣ

Στιγμιότυπο από το έργο του Δημήτρη Παπαϊωάννου, με τίτλο «Ο Μεγάλος Δαμαστής».

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Κριτική

Αυτός είναι ο υπότιτλος της τελευταίας δημιουργίας του Δ. Παπαϊωάννου με τίτλο «Ο μεγάλος Δαμαστής». Δεν ανακάλυψα το «παιδικό κόμικ» (ο Δημήτρης υπήρξε εξαιρετικός κομίστας), ούτε τον «Μεγάλο Δαμαστή». Αυτό, που μου έγινε -δυστυχώς- εμφανές είναι, ότι ο δημιουργός του έχει αρχίσει να χάνει (μετά την εκθαμβωτική έναρξη της Ολυμπιάδας 2004) το μέτρο. Όλα τα έργα του έκτοτε ήθελαν ένα ακόμη βλέμμα, μια ματιά παραγωγού σχετική με την έκταση και τη διάρκειά τους. Ακόμη: με τη συμπλήρωση και το φινάλε τους. Όλα τελείωναν ‘κατ’ επανάληψη’ ή έστω και με έναν εξαιρετικό φινάλε, που… δεν τελείωνε.

Εντυπωσιάζομαι με την έντυπη σελίδα, που καταγράφονται οι συμμετοχές εκτός του Δημήτρη: 10 performers, 20 στα καλλιτεχνικά και διοικητικά σχετικά παραγωγής, 7 στα τεχνικά με 3 στην εκτέλεσή τους και 8 (!) στη συμπαραγωγή με τη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση. Από τη Σουηδία στην Κορέα, από το Λουξεμβούργο στην Ταϊβάν. Οπότε: μόνο συγχαρητήρια; Και στους… 57 αποδέκτες «μεγάλων ευχαριστώ» από τον Δημήτρη προσωπικά;

Θα έλεγα ότι ίσως φταίω εγώ. Να έχω μείνει κολλημένος στα περίφημα «Τραγούδια» και στα «Φεγγάρια», που πέρασαν στην επωνυμία την Ομάδα Εδάφους; Αλλά και την ανεπανάληπτη «Μήδεια», που τον οδήγησε στην Ολυμπιάδα»; Να, όμως, που στο κείμενο με το βιογραφικό του σημείωμα στο έντυπο πρόγραμμα αναφέρεται ότι επί δύο χρόνια περιόδευε παγκοσμίως με τα δύο πιο πρόσφατα έργα του «Still Life» και «Πρώτη Ύλη». Και στα δύο είχα σημειώσει τα παραπάνω… ξεγλιστρήματα. Όσο για την τωρινή αναπαράσταση (αχ, αυτά τα υπέροχα εικαστικά του Δημήτρη!) του «Μαθήματος Ανατομίας» του Ρέμπραντ, σίγουρα ο δικός μας θα γνωρίζει – να έχει δει άραγε; - το αριστουργηματικό ομότιτλο χορογράφημα του Γκλεν Τέτλεϋ σε μουσική Μαρσέλ Λαντοφσκί (1964). (Onassis Στέγη 1/6).

Online

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ