Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οι κενές θέσεις ανώτατων δικαστικών

Κύριε διευθυντά
Στους δικαστικούς και νομικούς κύκλους πλανάται το ερώτημα για ποιους λόγους καθυστερεί η κυβέρνηση την πλήρωση των κενών θέσεων της ηγεσίας στον Α.Π. και στο ΣτΕ, συγκεκριμένα του προέδρου και πέντε αντιπροέδρων του Α.Π. και δύο αντιπροέδρων του ΣτΕ. Καθένας έχει τη δική του απάντηση, που ανάγεται είτε στο παρασκήνιο και τις διαβουλεύσεις για την επιλογή εκ των εχόντων τα τυπικά προσόντα φιλικών προς την κυβέρνηση προσώπων είτε ότι η κυβέρνηση θέλει να αποφύγει τη σύγκληση από τους προέδρους των ολομελειών των ανωτάτων δικαστηρίων για την υπεράσπιση της δικαιοσύνης από τις εναντίον της επιθέσεις με γνωμοδοτήσεις των ολομελειών είτε να κρατά τους υποψηφίους για προαγωγή δικαστές σε «ομηρία», ώστε να τηρούν αιδήμονα σιωπή για τις επιθέσεις κατά της δικαιοσύνης.
Λεανδρος Τ. Ρακιντζης, Αρεοπαγίτης ε.τ.

Δημοκρατικός ολοκληρωτισμός

Κύριε διευθυντά

Ο δημοκρατικός ολοκληρωτισμός της κυβερνώσας Αριστεράς προχωράει πια τόσο γρήγορα που προκαλεί ζάλη. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο την είδαμε να αρνείται δύο εξεταστικές για σοβαρότατα θέματα (για τα πεπραγμένα του υπουργού Εθνικής Αμυνας και για το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο του 2015), να επιτίθεται επανειλημμένως και με αποκρουστική χυδαιότητα κατά της Δικαιοσύνης και να ασκεί πειθαρχική δίωξη κατά του προέδρου των Ειδικών Φρουρών, επειδή μίλησε για «το κράτος του Εξαρχιστάν».  Ο δημοκρατικός ολοκληρωτισμός, σε αντίθεση με τον ολοκληρωτισμό, επιδιώκει όχι να καταλύσει αλλά να ελέγξει τους δημοκρατικούς θεσμούς. Οι θιασώτες του δημοκρατικού ολοκληρωτισμού διακηρύσσουν ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια, ότι έχουν το δίκιο με το μέρος τους οτιδήποτε κι αν κάνουν και ότι αποτελούν τον αυθεντικό εκπρόσωπο της λαϊκής βούλησης. Ετσι θεωρούν και λογικό και νόμιμο να ασκούν την εξουσία ως να υπήρχαν μόνον αυτοί. Το οικοδόμημα είναι ιδιόκτητο και οι άλλοι είναι απλοί ενοικιαστές, που οφείλουν να υποκύψουν στον αυταρχισμό και στις δόλιες μεθοδεύσεις του ιδιοκτήτη, αλλιώς γίνονται στόχος άθλιων και συκοφαντικών επιθέσεων. Και φυσικά, θεωρούν ύβρη ακόμη και να ζητήσει η αντιπολίτευση τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για πράξεις ή παραλείψεις τους· μόνον οι ίδιοι δικαιούνται και νομιμοποιούνται να συγκροτούν Εξεταστικές Επιτροπές εναντίον των άλλων κομμάτων.

Η κυβερνώσα Αριστερά κατέχει την εκτελεστική εξουσία και ταυτόχρονα ελέγχει απολύτως το Κοινοβούλιο, κατά τρόπο που δεν έχει προηγούμενο στην Ιστορία της ελληνικής δημοκρατίας. Οι «153» λειτουργούν ως ένα αμετακίνητο μπλοκ κατά το λενινιστικό πρότυπο του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Μόνον ο τρίτος πυλώνας του δημοκρατικού πολιτεύματος ανθίσταται πεισματικά στις ορέξεις τους –δυστυχώς για την κυβέρνηση και ευτυχώς για μας— και επιμένει στην ανεξάρτητη λειτουργία του.  Ο ολοκληρωτισμός είναι γραμμένος στο DNA της Αριστεράς (δεν συμπεριλαμβάνεται η ανανεωτική Αριστερά), καθώς είναι σύμφυτος με τη θεωρία και τις πρακτικές που οδηγούν την κοινωνία και τη δημοκρατία προς ένα προκαθορισμένο τέλος. Η σύγκρουση της κυβερνώσας Αριστεράς με τους εξ αριστερών πρώην συντρόφους της το καλοκαίρι του 2015 ήταν στην ουσία σύγκρουση ανάμεσα σε δύο τύπους ολοκληρωτισμού. Κάπου ανάμεσά τους τοποθετείται η Βενεζουέλα του Μαδούρο, με τον οποίο η κυβερνώσα Αριστερά διατηρεί αγαστές σχέσεις, τον στηρίζει ολόθερμα και πολύ θα ήθελε να τον μιμηθεί.

Μιχαηλ Πασχαλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης, Τμήμα Φιλολογίας

«-όπουλος, -ίδης, και Γαβρόγλου»

Κύριε διευθυντά
Η περίπτωση του «πρώτη φορά Αριστερά» υπουργού Παιδείας κ. Γαβρόγλου δεν εμπίπτει μόνο στην κατηγορία του απαραιτήτου «υπουργικού αποτυπώματος» μέσω εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, που αφορά όλους τους διαδοχικώς εκπληρώσαντας τα χρέη τους πολιτικούς από τον θώκο του υπουργείου Παιδείας. Εχει την υπερκείμενη σημασία του σφραγίσματος μιας εποχής –της δικής του– με την πυρακτωμένη σφραγίδα της οριστικής στροφής του έργου της Παιδείας από την κατεύθυνση της γνώσης στην κατεύθυνση της κατήχησης. Μία μόνον είναι η αλήθεια και αυτή υπηρετείται με τις αγέρωχες πρωτοβουλίες και συμπεριφορές του σημερινού, αξιόλογου ως επιστήμονα αλλά δογματικώς αδιάλλακτου, υπουργού. Δεν είναι απόλυτα συναφές, αλλά και δεν αφίσταται της πραγματικότητας ο παραλληλισμός των εμμονών του προς ένα κυρίαρχο χαρακτηριστικό της νεοελληνικής ζωής, που το απέδωσε με μοναδικό τρόπο ο νεαρός τότε συγγραφεύς Βασίλης Βασιλικός, όταν την περιέγραψε ως -ογλούδικη, αρκετά πριν επιδοθεί στην εμπνευσμένη συνάρθρωση-αξιοποίηση-λογοτεχνική μετουσίωση των δημοσιογραφικών ρεπορτάζ της εποχής σε ένα διεθνώς προβεβλημένο ΖΗΤΑ της ελληνικής αλφαβήτου. Το χαρακτηριστικό αυτό συνάδει με τη νωχελή παραδοχή της αποκλειστικής «ορθότητας», η οποία διέλαμψε ως πολικός αστέρας της μεγάλης ιερατικής Αυτοκρατορίας μας κατά τον χιλιετή βίο της και βρήκε την κακέκτυπη συνέχειά της στους μιναρέδες και στα ραχάτια των αγάδων, που το επώνυμό τους κατέληγε συνήθως σε ένα -ογλου. Καμιά απολύτως μομφή για τους λαμπρούς Ελληνες που διατηρούν αυτήν την κατάληξη στο επώνυμό τους, την αντίστοιχη προς τα δικά μας -όπουλος και -ίδης. Απλώς, η σύμπτωση με το -ογλου του κ. Γαβρόγλου υπήρξε το παραγωγικό αίτιο για τον ακριβή προσδιορισμό των στοχεύσεων της εκπαιδευτικής πολιτικής του, δηλαδή σε μια νέα «Διάπλαση των Παίδων», όπου αντί του «ω, παίδες Ελλήνων, ίτε», θα έχουμε ένα «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε».

Γερασιμος Μιχ. Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Οι υπηρετούντες τους θεσμούς

Κύριε διευθυντά
Η ανάδειξη προσώπων σε κορυφαία πολιτειακά αξιώματα συχνά οδηγεί στην προβολή –σε υπερθετικό βαθμό– του προσώπου τόσο έναντι του θεσμού που υπηρετεί όσο και των δημόσιων πολιτικών που πρόκειται να υλοποιήσει. Οπως υποστηρίζεται, οι τυπικοί θεσμοί: α) παρέχουν ευκαιρίες στα πρόσωπα που τους υπηρετούν, τα οποία –ενίοτε– «χρησιμοποιούν» τον θεσμό για ιδιοτελείς λόγους, β) «υποδεικνύουν» αποδεκτές νόρμες, αξίες και λογικές «καταλληλότητας» αναφορικά με την αναμενόμενη δημόσια συμπεριφορά των επικεφαλής τους και, γ) άλλοτε υπερισχύουν των προσώπων καθώς η μεταβολή ενός παγιωμένου θεσμού αποδεικνύεται δύσκολη υπόθεση. Ουσιαστικά, οι θεσμοί δημιουργούν τους «κανόνες του παιχνιδιού» στην πολιτική αρένα. Τι γίνεται όμως όταν ένα πρόσωπο που υπερβαίνει καθιερωμένα στερεότυπα (π.χ. κομματικά ανένταχτο) αναλάβει την ηγεσία ενός θεσμού και τι συνεπάγεται αυτό για τους πολίτες; Πρόσφατα, μέρος του δημόσιου διαλόγου συνδέθηκε με τους λόγους ανάδειξης νέων προσώπων σε κορυφαία πολιτειακά αξιώματα (π.χ. Γαλλία, ΗΠΑ). Η συζήτηση εστίασε στις ικανότητες των προσώπων καθώς δεν αποτελούσαν «επαγγελματίες» πολιτικής, ενώ τονίστηκε και η αποτυχία των πολιτικών ελίτ να επιλύσουν δημόσια προβλήματα (π.χ. μετανάστευση, απασχόληση). Παράλληλα, αναδείχθηκε μάλλον περισσότερο η εικόνα των νέων προσώπων αντί το περιεχόμενο των δημόσιων πολιτικών που αυτά επρόκειτο να προωθήσουν.  Συνηθέστερα, πρόσωπα και θεσμοί αλληλοεπηρεάζονται. Ως πολίτες, είναι ωφέλιμο να αξιολογούμε την ουσία των δημόσιων πολιτικών που εξαγγέλλονται και, κυρίως, εφαρμόζονται. Αναμφισβήτητα, τα πρόσωπα ως επικεφαλής θεσμών (και πολιτικών σχηματισμών) απορροφούν σημαντικό μερίδιο προβολής, είναι όμως οι προωθούμενες δημόσιες πολιτικές αυτές που προσδιορίζουν τους όρους της κοινωνικής ευημερίας.

Γιωργος Οικονομου, Διδάκτωρ ΕΚΠΑ

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ