Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Προς εμβάθυνση της μπαχαλοποίησης

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα έστειλα τις απόψεις μου, με τις οποίες εξέφραζα τον έντονο προβληματισμό μου για τη μη συμμετοχή των πολιτών στα όσα συμβαίνουν σήμερα, από τις συνιστώσες της κυβερνώσας ομάδας. Αφορμή υπήρξε το ν/σ του υπ. Παιδείας. Εκτοτε η διάθεση των κυβερνώντων συνεχίζει να εξελίσσεται ιδιαίτερα καταστροφική. Εις τα ΑΕΙ ακολουθείται περαιτέρω εμβάθυνση της μπαχαλοποίησης και τις τελευταίες ημέρες προσετέθη πολεμική κατά της Δικαιοσύνης. Γίνεται προφανές ότι στόχος τους είναι ο πλήρης έλεγχος και η ποδηγέτηση της δικαστικής εξουσίας. Η δημόσια τάξη και η ασφάλεια των πολιτών εξελίσσονται ιδιαίτερα αρνητικά, με πιθανό μελλοντικό αποτέλεσμα, κοινωνική εκτροπή. Το περί τη δημόσια υγεία καθεστώς συνεχίζει να ακολουθεί τις αυταπάτες των κυβερνώντων. Οι διορισμοί στο Δημόσιο πελατειακά πολλαπλασιάζονται, δημιουργώντας ανυπέρβλητες συνθήκες στα δημοσιονομικά της χώρας. Πιθανό μεσοπρόθεσμο αποτέλεσμα, η προσφυγή σε ακόμη ένα μνημόνιο.

Παρ’ όλα αυτά, οι Ελληνες πολίτες εφησυχάζουμε καφενοκουβεντιάζοντας, στηριζόμενοι εις το μεγαλείο του καναπέ. Η αυριανή πιθανή εγρήγορση ίσως θα είναι πολύ αργά για αφύπνιση.

Κων/νος Γεροντης

Το Σκοπιανό και οι χάρτες

Κύριε διευθυντά
Επανήλθε στην επικαιρότητα το θέμα της ΠΓΔΜ, για το οποίο δεν φαίνεται να βρίσκεται λύση. Η επιμονή των Σκοπίων να ονομάζεται το κράτος τους «Μακεδονία» είναι πέραν πάσης λογικής. Το 1974 η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών εξέδωσε ένα πόνημά μου με τίτλο «Η εθνική αφύπνισις των Βουλγάρων και η εμφάνισις βουλγαρικής εθνικής κινήσεως εν Μακεδονία», στο οποίο λεπτομερώς, και με βάση σλαβικές πηγές, εξιστορώ την εμφάνιση βουλγαρικής κίνησης στη Μακεδονία από δύο σλαβοφώνους αδελφούς Μιλαντίνοφ, οι οποίοι ήταν πράκτορες της Σόφιας. Το δημοσιεύμα αυτό είναι τώρα υπό επανέκδοση σε δημοτική γλώσσα. Προηγουμένως ο διαπρεπής καθηγητής της Γλωσσολογίας Ν. Π. Ανδριώτης είχε παρουσιάσει σε δύο εκδόσεις στην Αθήνα μία μελέτη με τίτλο The Federative Republic of Skopje and its Language, στην οποία καταδεικνύει τη φτώχεια της σκοπιανής γλώσσας. Εκείνο το θέμα που δεν έχει συζητηθεί ακόμη είναι η ονομασία της γεωγραφικής περιοχής που περικλείει την ΠΓΔΜ.

Το 1990 εκδόθηκε στο Βελιγράδι ένα σε μεγάλο σχήμα έργο με τίτλο «Οι γιουγκοσλαβικές χώρες σε παλιούς γεωγραφικούς χάρτες 16ου, 17ου, 18ου αιώνα» (Jugoslovenske zemlje na starim geografskim kartama 16, 17, 18, vek). Δημοσιεύονται εδώ 40 μεγάλοι χάρτες. Ούτε σε έναν από αυτούς τα Σκόπια δεν περιλαμβάνονται στη Μακεδονία. Μεταξύ Μακεδονίας και Σκοπίων παρεμβάλλονταν η Παιονία και η Δαρδανία, τα δε Σκόπια ανήκαν στη δεύτερη. Το θέμα της ονομασίας θα ελύετο αν το κράτος των Σκοπίων αποδεχόταν την ιστορικώς μαρτυρούμενη ονομασία του, Δαρδανία. Ετσι θα τελείωναν οι βλέψεις στην ελληνική Μακεδονία και η διαστρέβλωση της Ιστορίας. Ο σλαβόφωνος λαός του κράτους αυτού πρέπει να βρει την ηρεμία του και να προχωρήσει σε συμφωνία, έχοντας την Ελλάδα πάντοτε σύμμαχο και βοηθό.

Αντωνιος-Αιμιλιος Ταχιαος, Ομ. καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αντ. μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, αλλοδ. μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και της Βουλγαρικής Ακαδημίας Επιστημών, Διεθνές Βραβείο Ακαδημίας Σλοβακίας

Ενας τρομερός διδακτικός καύσων

Κύριε διευθυντά
Τον φετινό Ιούλιο συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τον καύσωνα του 1987. Συμβάν πρωτοφανούς έκτασης και επιπτώσεων για τη χώρα μας, αποδόθηκε στον συνδυασμό των επί μία εβδομάδα υψηλών θερμοκρασιών (έως 45° C), άπνοιας και υγρασίας. Η πολιτεία και η κοινωνία αιφνιδιάστηκαν, ενώ εικόνες και δημοσιεύματα καθόλου τιμητικά για τη χώρα μας έκαναν τον γύρο του κόσμου.

Το τίμημα σε ανθρώπινες ζωές, βαρύτατο. Τότε γινόταν λόγος για 1.300 θύματα σε ολόκληρη την επικράτεια, από τα οποία τα 1.100 στην περιοχή της Αθήνας. Από τα μηνιαία δελτία της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας για την περίοδο 1984-90 προκύπτει ότι τον Ιούλιο 1987, και σε σχέση με τον μέσον όρο του Ιουλίου των ετών 1984, ’85 και ’86, καταγράφηκαν στην περιφέρεια της πρωτεύουσας και στην υπόλοιπη χώρα περίπου 2.050 και 1.850 περισσότεροι θάνατοι, αντίστοιχα (αύξηση κατά περίπου 100% και 35%, αντίστοιχα). Για τους γνωστούς λόγους (έλλειψη πρασίνου, κτίρια-θερμοσυσσωρευτές, δυσμενής τοπογραφία), η Αθήνα, αναλογικά, επλήγη περισσότερο, αλλά και η υπόλοιπη χώρα δεν έμεινε αλώβητη.

Το συγκεκριμένο συμβάν, σε συνδυασμό με τα μικρότερων επιπτώσεων συμβάντα τον Αύγουστο 1985 και 1990 (αύξηση των θανάτων κατά 20%-25%), επέβαλε την οργανωμένη αντίδραση για τον περιορισμό των επιπτώσεων του φαινομένου, ιδίως με μέτρα προληπτικού χαρακτήρα. Εκτοτε, σε περιόδους καύσωνα δεν καταγράφονται παρά μεμονωμένα μοιραία περιστατικά.

Τα κτίρια και τα μέσα μαζικής μεταφοράς, γενικά, διαθέτουν συσκευές κλιματισμού, οι πολίτες στις μετακινήσεις τους, αλλά και γενικότερα, είναι προσεκτικότεροι, ενώ και η πολιτεία λαμβάνει προληπτικά μέτρα κατά τις επικίνδυνες ημέρες. 

Ο Ελληνας διδάσκεται, αλλά δεν μαθαίνει; Υπάρχει τουλάχιστον μία περίπτωση που… έμαθε. Αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί να εφησυχάζει. Ειδικά η Αθήνα θα πρέπει με κάποιο τρόπο να «πρασινίσει», να πάψει να αποτελεί μια «θερμική νησίδα», ιδιαίτερα αν η συχνότητα και η ένταση του φαινομένου αυξηθούν.

Ως κοινωνία διαθέτουμε πλέον τις εμπειρίες για να μην αντιμετωπίζουμε μοιρολατρικά το συγκεκριμένο φυσικό φαινόμενο.

Δημ. Χατζηδακης, Δρ χημικός μηχανικός, Αθήνα

Θεσμοθετημένη ανισότητα

Κύριε διευθυντά
Τα παρακάτω γράφονται με αφορμή το άρθρο του Π. Μπουκάλα (Ο ΠΙΣ και τα POS, 15/7/2017). Είμαι ιδιώτης ιατρός: κάποιοι από τους ασθενείς μου μπορεί να με θεωρούν λειτουργό, για το κράτος είμαι επαγγελματίας και έτσι οφείλω να... λειτουργώ. Σε μια εποχή που το κράτος επιβαρύνει τους ελεύθερους επαγγελματίες όσο μπορεί περισσότερο (εισφορές «αλληλεγγύης», προκαταβολές φόρων μέχρι 100%, ΕΦΚΑ, ΕΝΦΙΑ και βάλε), η αναγκαστική επιβολή μιας ακόμη δαπάνης είναι θράσος και αναίδεια.

Το POS έχει κόστος κτήσης και χρήσης, που δεν θα το «βγάλει» με τις τρέχουσες συνθήκες και συνήθειες της αγοράς, εκτός αν αυξήσουμε τις χρεώσεις μας, κάτι που κανένας δεν διανοείται να κάνει στην εποχή μας. Ακόμη, οι ελεύθεροι επαγγελματίες φορολογούνται από το πρώτο ευρώ και δεν δικαιούνται αφορολόγητο όριο.

Επιπλέον, το κράτος διαφοροποιεί την αντιμετώπιση των αποδείξεών μας, μη υπολογίζοντας τις κλασικές χειρόγραφες αποδείξεις στις ιατρικές δαπάνες για το χτίσιμο του αφορολογήτου ορίου, σε αντίθεση με τις «ηλεκτρονικές». Με άλλα λόγια, δεν δίνει κίνητρα ούτε στον ασθενή να ζητήσει απόδειξη ούτε στον γιατρό να την εκδώσει («Τι να την κάνω, γιατρέ;» είναι η συνηθισμένη αντίδραση των ασθενών μου).
Αφήνοντας κατά μέρος τα λοιπά επιχειρήματα για το αν οι ασθενείς είναι καταναλωτές ή όχι, για το ιατρικό απόρρητο κ.λπ., τη θεσμοθετημένη αυτή άνιση μεταχείριση πώς να τη χαρακτηρίσω; Επ’ αυτής τι γνώμη θα είχε το Συμβούλιο της Επικρατείας;

Δρ Αντωνης Παπαγιαννης, Θεσσαλονίκη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ