ΜΟΥΣΙΚΗ

Το εξαίσιο συμφωνικό Βερολίνο

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γ. ΚΙΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Μία ακόμη πρωτοβουλία του Ιβάν Φίσερ είναι οι συναυλίες που δίνει με την ορχήστρα και τους θεατές καθισμένους μαζί σε κύκλο στη μέση της πλατείας. Τις συναυλίες αυτές ονομάζει Mittendrin (καταμεσής).

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Εναν γνώριμο του αθηναϊκού κοινού, τον αρχιμουσικό Γιουράι Βαλτσουχά, συναντήσαμε στο Βερολίνο· εκεί, το Σάββατο 10 Ιουνίου, ο Σλοβάκος αρχιμουσικός διηύθυνε ένα εξ ολοκλήρου τσεχικό πρόγραμμα με την Ορχήστρα του Κοντσέρτχαους, όπως έχει μετονομαστεί η πάλαι Συμφωνική Ορχήστρα (ανατολικού) Βερολίνου, υιοθετώντας το όνομα της αίθουσας όπου εδρεύει.

Ο αρχιμουσικός ερμήνευσε με το χαρακτηριστικά αγέρωχο ύφος αλλά και το ξεκάθαρο χέρι τη ρομαντική εισαγωγή «Οθέλλος» του Αντονίν Ντβόρζακ και την αντιρομαντική, μοντερνιστική, νεοκλασική Συμφωνία Κοντσερτάντε αρ. 1 για δύο ορχήστρες του Μποχούσλαβ Μάρτινου, ένα παραγνωρισμένο αριστούργημα. Επίσης διηύθυνε τη Γλαγολιτική Λειτουργία του Λέος Γιάνατσεκ, σε μια ωραιότατη ερμηνεία με αβίαστα τέμπι, με τη συμμετοχή της τσεχικής Φιλαρμονικής Χορωδίας του Μπρνο και ένα πολύ καλό σολιστικό κουαρτέτο: Camilla Nylund (σοπράνο), Michelle Breedt (μέτσο), Ludovit Ludha (τενόρος) και Zdenek Plech (μπάσος).

Στην ίδια αίθουσα και την ίδια ορχήστρα διηύθυνε μία εβδομάδα αργότερα, σε απογευματινή συναυλία της Κυριακής 18 Ιουνίου, ο μόνιμος αρχιμουσικός της, ο Ούγγρος Ιβάν Φίσερ, ο οποίος έχει συμβάλει σημαντικά στην ακτινοβολία της. Μετά μια νοσταλγική απόδοση της Valse Triste του Γιαν Σιμπέλιους, ακούσαμε το Κοντσέρτο για βιολί του ίδιου συνθέτη, με τη Μολδαβή βιολονίστα Πατρίτσια Κοπατσίνσκαγια, artist in residence του Κοντσέρτχαους για την καλλιτεχνική περίοδο 2016-2017.

Ο εξεζητημένος συναισθηματισμός της σολίστ αντικατοπτριζόταν στους πολύ εκφραστικούς μορφασμούς του προσώπου της, ενώ στην αρχή του πρώτου μέρους η μελωδική γραμμή είχε κατατμηθεί σε πολύ μικρές, συναισθηματικά φορτισμένες φράσεις. Η δεξιοτεχνία της ήταν πραγματικά εντυπωσιακή και η ερμηνεία της ενθουσίασε το ακροατήριο. Εκτός προγράμματος έπαιξε ένα απόσπασμα του Νταριούς Μιγιό – παιγνιώδης μουσική που της ταίριαξε τέλεια.

Στο δεύτερο μέρος δόθηκε ο «Θαυμαστός Μανδαρίνος», παντομίμα σε μία πράξη του Μπέλα Μπάρτοκ. Για να διευκολύνει την παρακολούθηση του έργου, ο Ιβάν Φίσερ εμφάνισε σε υπέρτιτλους τις σκηνικές οδηγίες της παντομίμας, όπως είναι σημειωμένες στην παρτιτούρα κατά τη ροή της μουσικής. Ετσι ικανοποιήθηκε ο προγραμματικός χαρακτήρας της σύνθεσης, ενώ και η ερμηνεία ήταν εξαιρετικά γλαφυρή και ζωντανή. Στο ονειρικό φινάλε, η καλή χορωδία Cantus Domus δεν τοποθετήθηκε στην ορχήστρα, αλλά στο επίπεδο των θεωρείων, περιμετρικά πίσω από τους θεατές.

Μία ακόμη πρωτοβουλία του Ιβάν Φίσερ είναι οι συναυλίες που δίνει με την ορχήστρα και τους θεατές καθισμένους μαζί σε κύκλο στη μέση της πλατείας. Τις συναυλίες αυτές ονομάζει Mittendrin (καταμεσής). Ομως δεν μπορέσαμε να παρακολουθήσουμε, αφού την ημέρα που γινόταν, την Πέμπτη 15 Ιουνίου, έπρεπε να βρεθούμε στην απαράμιλλης ακουστικής Φιλαρμονία του μεγάλου αρχιτέκτονα Χανς Σαρούν, για να παρακολουθήσουμε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου.

Εκείνη την ημέρα ο Γάλλος αρχιμουσικός Λιντοβίκ Μορλό έκανε το απρόσμενο ντεμπούτο του με την ορχήστρα, αντικαθιστώντας την τελευταία στιγμή τον πιο καθιερωμένο συνάδελφό του Γιανίκ Νεζέ-Σεγκέν. Το πρόγραμμα ήταν εξόχως γαλλικό: «Η μάνα μου η Χήνα» του Μορίς Ραβέλ, ο «Θάνατος της Κλεοπάτρας» του Εκτόρ Μπερλιόζ και ολόκληρο το μπαλέτο «Το πουλί της φωτιάς» του Ιγκόρ Στραβίνσκι, έργο γραμμένο για τα Ρωσικά Μπαλέτα του Σεργκέι Ντιάγκιλεφ στο Παρίσι.

Από την πρώτη στιγμή, η ορχήστρα εντυπωσιάζει με τον υπέρλαμπρο ήχο και την άψογη τεχνική της, αλλά και με την επιμελημένη παρουσία της, αφού κάθε συναυλία της οφείλει να είναι και ένα υπερθέαμα: η αίθουσα είναι κατάμεστη από ένα κοσμοπολίτικο ακροατήριο, ενώ το πρόγραμμα επαναλαμβάνεται για τρεις βραδιές, από τις οποίες η τελευταία μεταδίδεται ζωντανά σε όλο τον κόσμο μέσω ψηφιακής συνδρομητικής υπηρεσίας.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ