ΕΛΛΑΔΑ

Όψεις

ΝΤΙΝΟΣ ΣΙΟΥΤΗΣ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Το χάσμα της ανισότητας μεταξύ εχόντων και μη εχόντων είναι αρχέγονο. Η ιστορία του πάει τόσο πίσω όσο και η αρχή της καλλιέργειας της γης και της ιδιοκτησίας. Στις μέρες μας, η ανισότητα έχει προσλάβει τη μορφή πανούκλας που θερίζει τον πλανήτη. Τα νέα είναι συνταρακτικά: Σύμφωνα με τον Paul Buchheit, συγγραφέα του βιβλίου «Disposable Americans» (2017), υπέρμαχο της κοινωνικής και οικονομικής δικαιοσύνης, η περιουσία (γύρω στα 400 δισ. δολάρια) των πέντε πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη είναι ίση με την περιουσία (γύρω στα 410 δισ. δολάρια) του φτωχότερου μισού πληθυσμού της γης. Οι ζάπλουτοι Μπιλ Γκέιτς, Αμάνσιο Ορτέγκα, Γουόρεν Μπάφετ, Τζεφ Μπέζος και Μαρκ Ζούκερμπεργκ μπορεί να απέκτησαν τίμια τα χρήματά τους, αλλά η συσσώρευση τόσου πλούτου στα χέρια τους είναι θέμα, όταν δεν πληρώνουν τους φόρους που τους αναλογούν και όταν το κάνουν, το βλέπουν ως αγαθοεργία και όχι ως κοινωνική υποχρέωση – για την καταπολέμηση της ανισότητας.

Φαίνεται πως καμία δύναμη στον κόσμο δεν μπορεί να σταματήσει αυτήν την πανούκλα, για την αντιμετώπιση της οποίας δεν δείχνει ενδιαφέρον καμιά φαρμακοβιομηχανία, καμιά υπερδύναμη, κανένας διεθνής οργανισμός. Οι μετατοπίσεις πληθυσμών, είτε είναι πρόσφυγες είτε οικονομικοί μετανάστες, είναι η συνέπεια πολέμων και οικονομικής ανισότητας. Και η ανισότητα είναι το αποτέλεσμα φτώχειας. Και όσο επιταχύνονται οι ρυθμοί της φτώχειας τόσο πολλαπλασιάζονται οι εστίες της ανισότητας. Οι φιλελεύθερες δυτικές δημοκρατίες (ΗΠΑ, Ε.Ε.), η ανελεύθερη αυτοκρατορική δημοκρατία (Ρωσία του Πούτιν) και η κομμουνιστική Κίνα δεν κάνουν κάτι για την καταπολέμηση της ανισότητας. Τουναντίον, ταυτίζουν την οικονομική τους πολιτική με τις αγορές, τις πολυεθνικές και τους ολιγάρχες, μοιράζοντας ψίχουλα στα αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

Οσον αφορά την ανισότητα περιοχών, σύμφωνα με την Oxfam International πρώτη είναι η υποσαχάρια Αφρική και ακολουθούν η Νοτιοανατολική Ασία, η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική, η Μέση Ανατολή και η Βόρειος Αφρική, η Ευρώπη και η Κεντρική Ασία. Οσον αφορά την ανισότητα εισοδήματος, σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, σε 38 χώρες την πρωτιά έχουν η Κίνα, το Μεξικό, οι ΗΠΑ και η Τουρκία, ενώ τελευταίες είναι η Σλοβενία, η Δανία, η Νορβηγία και η Ισλανδία. Η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ Ισπανίας και Πορτογαλίας στην 11η θέση με 1.500.000 Ελληνες να ζουν την ακραία φτώχεια. Αυτήν τη στιγμή δύο δισ. άνθρωποι ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας. Από αυτούς οι 1.840.000.000 ζουν στην υποσαχάρια Αφρική, όπου 1.330.000 παιδιά πεθαίνουν από AIDS. Αν υπήρχε, παγκοσμίως, ανθρωποκεντρική οικονομική πολιτική, η πανδημία της ανισότητας δεν θα είχε εκτιναχθεί σε δυσθεώρητα ύψη στην Αφρική.

Στον αντίποδα της φτώχειας, το ελάχιστο της περιουσίας των υπουργών και των συμβούλων του «πορτοκαλί» προέδρου, σύμφωνα με τον οργανισμό Hedge Clippers με έδρα τη Βαλτιμόρη, υπολογίζεται στα 61.380.600.000 δολάρια. (Το ΑΕΠ 114 χωρών είναι χαμηλότερο από αυτό το ποσό.) Πρόκειται για δισεκατομμυριούχους (της Γουόλ Στριτ ως επί το πλείστον) που έχουν ελάχιστο ενδιαφέρον για το δημόσιο καλό και καθόλου για τον περιορισμό της ανισότητας.

Οταν μιλάει κανείς για φτώχεια, ανισότητα και τον συνεπακόλουθο ανθρώπινο πόνο, θα πρέπει, ασφαλώς, να μη διολισθαίνει σε συναισθηματισμούς και ανακρίβειες. Αυτό δεν σημαίνει ότι η αλήθεια δεν πρέπει να λέγεται και η αλήθεια είναι πως κεντρικό μήνυμα του Ντόναλντ Τραμπ παραμένει το «Να κάνουμε την Αμερική μεγάλη ξανά». Ομως με το μέχρι σήμερα έργο του, εκείνο που σαφώς νομίζω ότι εννοεί είναι «Να κάνουμε την Αμερική λευκή και ξανθή ξανά». Αυτό σημαίνει καθόλου έγνοια για φτωχούς, μαύρους, μετανάστες, κατατρεγμένους, μειονότητες – τον πυρήνα δηλαδή της ανισότητας. Αφού παρέφρασα τον Αμερικανό πρόεδρο, νομίζω ότι δικαιούμαι να κάνω ένα βήμα ακόμη και να παραφράσω και τον Μπιλ Γκέιτς, ο οποίος είπε πρόσφατα πως «το 2030 δεν θα υπάρχουν φτωχές χώρες». Αναρωτιέμαι μήπως εννοούσε πως «το 2030 δεν θα υπάρχουν αυτές οι χώρες»...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ