ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Η ήρεμη δύναμη της Λόρα Λίνεϊ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΣ

© Roy Rochlin/FilmMagic/Getty Images/Ideal Image

Υπάρχει μια πολύ χαρακτηριστική έκφραση στο πρόσωπό της, που είναι μόνο δική της: την παρακολουθούμε να μιλάει με τον συμπρωταγωνιστή της, έναν άντρα στην ηλικία της πάνω-κάτω, και ξαφνικά κάτι λέγεται και τη βλέπουμε να συνοφρυώνεται, αλλά στην πραγματικότητα δεν συνοφρυώνεται. 

Είναι ένας ολόκληρος κόσμος αυτά τα μάτια που τραβιούνται προς τα μέσα για να γίνουν σχεδόν ανεξιχνίαστα, οι λεπτές ρυτίδες που συστέλλονται στην πάλλευκη επιδερμίδα σαν να θέλουν να μιλήσουν, κι όλες αυτές οι λεπτεπίλεπτες, σχεδόν ανεπαίσθητες, μεταμορφώσεις διάρκειας ενός κλάσματος του δευτερολέπτου, μέχρι η ψυχραιμία και ο απόλυτος έλεγχος να επιστρέψουν τόσο γρήγορα όσο φαινομενικά την εγκατέλειψαν.

Αυτή είναι η Λόρα Λίνεϊ στα 53 της, μία από τις πιο υποτιμημένες ηθοποιούς του αμερικανικού σινεμά, με την έννοια ότι ο περισσότερος κόσμος τη θυμάται από τον συμπαθητικό της ρόλο στην αιώνια χριστουγεννιάτικη επιτυχία «Love Actually», όπου καταθέτει περίπου το 17% του υποκριτικού της ταλέντου. 

Πιο αφοσιωμένοι φαν την είχαν ανακαλύψει για τα καλά δύο χρόνια νωρίτερα, το 2001, όταν προβλήθηκε η έξοχη ταινία του Κένεθ Λόνεργκαν «Στηρίξου πάνω μου» («You can count on me»), και έκτοτε πάντα αναρωτιέμαι γιατί δεν έχει κατακτήσει τη θέση που της αξίζει ανάμεσα στις συναδέλφους της στο Χόλιγουντ. 

Από αυτή την άποψη, το «Ozark», το νέο «βαρύ πυροβολικό» του Netflix, είναι μια ευκαιρία να την εκτιμήσει ένα ευρύτερο κοινό. Υποδύεται τη σύζυγο ενός οικονομικού συμβούλου που στην πραγματικότητα ξεπλένει εκατομμύρια ναρκοδολάρια του μεξικανικού καρτέλ (στον ρόλο ο επίσης εξαιρετικός Τζέισον Μπέιτμαν, γνωστός από το «Arrested Development»). Θα έρθουν τα πάνω κάτω στη φαινομενικά ήσυχη ζωή τους, όταν κάτι θα πάει (πολύ) στραβά και θα πρέπει να μετακομίσουν άρον άρον μαζί με τα δύο τους παιδιά από το Σικάγο στην ενδοχώρα του Μιζούρι και στη λίμνη Όζαρκς. Το σενάριο θυμίζει λίγο την ιστορία από το «Breaking Bad» (άλλο μνημειώδες αριστούργημα της αμερικανικής τηλεόρασης), όμως το «Οzark» είναι τελικά κάτι πολύ διαφορετικό και σε ένα βαθμό το οφείλει και στην υποβλητική ατμόσφαιρα αυτού του ειδυλλιακού, αλλά υπερβολικά ήσυχου θερέτρου στην καρδιά της Αμερικής. Όπως εξομολογήθηκε η Λίνεϊ σε πρόσφατη συνέντευξή της στον βρετανικό «Γκάρντιαν», ο ρόλος της Γουέντι ήταν αρχικά πολύ πιο περιορισμένος και «στεγνός» και μόνο ύστερα από δική της παρέμβαση απέκτησε την πολυπλοκότητα που απολαμβάνουμε εμείς από την οθόνη μας. Ένας ακόμα λόγος, λοιπόν, για να της είμαστε ευγνώμονες. (Netflix, με ελληνικούς υπότιτλους) ■

Περιοδικό "Κ"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ