Τασούλα Καραϊσκάκη ΤΑΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ

Ακόμη ελκυστική η ισχνή αγελάδα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ηταν στην αρχή της κρίσης, όταν πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά οι αιτήσεις που είχαν υποβληθεί σε προκήρυξη του ΑΣΕΠ ήταν λιγότερες από τις θέσεις εργασίας: για 773 θέσεις τακτικού προσωπικού σε διάφορους κλάδους του Δημοσίου είχαν υποβληθεί 729 αιτήσεις, για 705 θέσεις πανεπιστημιακής εκπαίδευσης είχαν ενδιαφερθεί 526. Σήμερα για 186 διορισμούς σε δικαστήρια και δικαστικές υπηρεσίες, υπέβαλαν αιτήσεις 36.286 άτομα. Ακόμη το αναληθοφανές γεννάει μελλοντικούς κόσμους, δηλαδή η, με μισόκλειστες θύρες, κρατική μηχανή φαντάζει και πάλι ως εργασιακή Εδέμ, ως δεκτική χοάνη απορρόφησης κοινωνικών πιέσεων και ανέργων, ως ισόβιο κουκούλι. Κι ας δείχνουν οι διαστάσεις της προσφοράς απελπιστικά περιορισμένες για να χρησιμεύσουν ως λύση.

Δεν πτοεί τους υποψηφίους δημοσίους υπαλλήλους αυτό που απωθούσε πάντα τους ενθουσιώδεις και άφοβους: το σιδηροπαγές πλαίσιο, όπου συχνά οι αναλαμπές είναι στιγμιαίες και οι πτώσεις ο κανόνας που το διέπει. Το ότι δεν επιτρέπει –συνήθως– μνημειώδεις χειρονομίες, μάλλον σβήνει τον πυρετό, προσγειώνει το βλέμμα· το ζητούμενο σε πολλές υπηρεσίες είναι το σαρακοφαγωμένο καράβι απλώς να μπαλωθεί, τα δηλητήρια απλώς να καταστούν ηπιότερα. Δεν πτοούν ούτε οι συρρικνωμένες υπηρεσίες, όπου κάθε υπάλληλος καλείται να δουλέψει για τρεις, καλύπτοντας τις αντιφάσεις, τις δυσκαμψίες ενός μοντέλου διαχείρισης που απορροφά τις μεταρρυθμίσεις χωρίς να αλλάζει, ακόμη αγκιστρωμένου στην παρατυπία, τη δολιχοδρομία, την ασυνέπεια, την ασυνέχεια... Ούτε το μικρό κύρος του δημοσίου υπαλλήλου, του «ταμπελωμένου» ως ευθυνόφοβου, τυπολάτρη, βολεμένου, ανεπιτήδειου, ατζαμή, διεφθαρμένου, κηφήνα.

Προτού οι ικανοί, οι γνώστες, οι πρόθυμοι, οι πεισματάρηδες και μη, εγκαταλείψουν την παραπαίουσα χώρα, το Δημόσιο προβάλλει ως η τελευταία «απόπειρα σωτηρίας» διότι το σκοτεινό σενάριο αποστράγγισης της Ελλάδας από τους νέους της δεν σταμάτησε να επιβεβαιώνεται στους 500.000 μετανάστες. Η διαρροή εξακολουθεί.

Η ιδεοληψία του γιατρικού-Δημοσίου επανέρχεται και σφραγίζει τη συντήρηση –κατά πρώτον, από τους κυβερνώντες– της φιλοσοφίας της «ανεξάντλητης κρατικής αγελάδας», η οποία μας καθήλωσε, μεταξύ άλλων, στην αυγή συμφορών. Δεν φταίνε οι 36.286 υποψήφιοι που δεν συνυπογράφουν το τέλος της. Δεν υποδεικνύονται σαφώς και ευθαρσώς άλλα φάρμακα.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ