Πάσχος Μανδραβέλης ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Μια τρύπα στην παραλία

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Οπως είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, είναι επίσης κακό να χαράσσεις πολιτικές μόνο με βάση τις καλές προθέσεις. Τέτοιες πιθανώς είχαν οι κυβερνήσεις του 2014 και 2016 και αφαίρεσαν από τους δήμους την αρμοδιότητα εκμίσθωσης των παραλιών για να την επιστρέψουν στο κεντρικό κράτος. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με το εμπεριστατωμένο ρεπορτάζ του κ. Γιώργου Λιάλιου («Καθημερινή», 24.8.2017), είναι να συνεχίζεται το «όργιο αυθαιρεσίας» και επιπλέον τώρα –στα τελειώματα του Αυγούστου, δηλαδή– να μην έχουν υπογραφεί πολλές συμβάσεις για παραλίες που ήδη έχουν γεμίσει ξαπλώστρες και μπαρ από τον περασμένο Μάιο. Ζήσε κράτος μου...

Βεβαίως το «όργιο αυθαιρεσίας» δεν είναι τωρινό. Υπήρχε και στην εποχή που τις παραλίες διαχειριζόταν ο οικείος δήμος. Αλλά τουλάχιστον οι συμβάσεις υπογράφονταν στην ώρα τους. Είναι δε απορίας άξιον πώς σκέφτονται οι διψασμένοι για αρμοδιότητες (ήτοι για εξουσία και ευκαιρίες διορισμών) υπουργοί. Ενα κράτος που δεν μπορούσε να φέρει σε πέρας το σχετικά απλό έργο του ελέγχου και εποπτείας των δήμων, ανέλαβε το βαρύτερο έργο της διαχείρισης των παραλιών. Αλλά, «τα ούτως ή άλλως υποστελεχωμένα (και ήδη επιφορτισμένα με άλλες αρμοδιότητες) “αυτοτελή γραφεία δημόσιας περιουσίας” παρέλυσαν από τον φόρτο της δουλειάς», γράφει η «Καθημερινή». Πάμε στοίχημα ότι αυτό θα αποτελέσει μια ακόμη ευκαιρία για τον κ. Πάνο Σκουρλέτη να διορίσει ή να μονιμοποιήσει κάποιους ψηφοφόρους;

«Μα δεν υπήρχε διαφθορά, δεν γίνονταν παρανομίες από τους δήμους;» θα αναρωτηθεί καλόπιστα κάποιος. Φυσικά υπήρχαν, αλλά ποιος εξασφαλίζει ότι δεν θα υπάρχει διαφθορά ή παρανομίες, όταν ελέγχονται από το κεντρικό κράτος; Σε τοπικό επίπεδο τουλάχιστον οι υπεύθυνοι είναι εξίσου ορατοί με αυτά τα φαινόμενα και άμεσα υπόλογοι στους πολίτες. Οι παραβάσεις που (σύμφωνα με το ρεπορτάζ) θα καταγγελθούν «στις αστυνομικές και λιμενικές αρχές, στα κατά τόπους αυτοτελή γραφεία δημόσιας περιουσίας, στους δήμους», θα έχουν την τύχη των άλλων παραβάσεων που καταγγέλλονται στο κεντρικό κράτος. Χάνονται σε έναν κυκεώνα γραφειοκρατίας.

Δεν υπάρχει άριστο σύστημα, ούτε για τις παραλίες. Απλώς υπάρχει ένα καλύτερο, με το κεντρικό κράτος να απασχολεί τους λιγοστούς υπαλλήλους του για να ελέγχει για πιθανές παραβάσεις αντί να κάνει τον εκμισθωτή. Ετσι ο φόβος των δημάρχων θα ήταν διπλός. Και από τα πάνω (κεντρικό κράτος) και από τα κάτω (δημότες). Και ίσως με τον καιρό τα πράγματα να βελτιώνονταν αντί να χειροτερεύουν όπως τώρα...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ