ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Με πλατιά χαμόγελα και χωρισμένοι σε ομάδες, μαθητές του εργαστηρίου ρομποτικής CityLab «πειράζουν» τους υπολογιστές τους και βάζουν τις τελευταίες πινελιές στις κατασκευές τους λίγο πριν από την παρουσίασή τους στην τελευταία ημέρα των θερινών μαθημάτων. Πρώτη η Ραφαέλα, 8 ετών, ανοίγει τον κύκλο των παρουσιάσεων και με εξαιρετική ευφράδεια αναλύει τα στάδια της κατασκευής της: ένα ελικόπτερο με αισθητήρα αλλαγής φοράς του έλικά του. Υπερήφανοι οι γονείς, βγάζουν φωτογραφίες, ενώ χαμογελούν αμήχανα όταν ακούν τα παιδιά τους να μιλούν για ιμάντες, γρανάζια και τον κοχλία του Αρχιμήδη. Στο τέλος των παρουσιάσεων, ωστόσο, δεν θέτουν ερωτήσεις. Ετσι, ο ιδρυτής του CityLab Δημήτρης Μπλουγουράς, που αρέσκεται να «τεστάρει» την αυθεντία των ενηλίκων, καλεί τους γονείς να εξηγήσουν τι κατάλαβαν. Τα παιδιά, δικαιωμένα, γελούν...

Το εργαστήριο κλείνει με παρουσίαση των κατασκευών στους γονείς των παιδιών, όπου οι μικροί επιστήμονες απαντούν στις ερωτήσεις τους. 

Οικογενειακή υπόθεση

To εργαστήριο ρομποτικής CityLab, που άνοιξε τις πόρτες τους στους μικρούς μας φίλους το 2014 στον Αλιμο, είναι πρωτίστως οικογενειακή υπόθεση. Η Σοφία Δρακάκη, ηλεκτρολόγος μηχανικός, και ο Δημήτρης Μπλουγουράς, προγραμματιστής, διαπίστωσαν ως γονείς ένα εκπαιδευτικό κενό, το οποίο θέλησαν με τη βοήθεια ειδικών και παιδαγωγών να καλύψουν. «Τα παιδιά σήμερα είναι δέκτες μεγάλου πλήθους πληροφοριών και “γνώσεων” που καλούνται να αφομοιώσουν. Δυστυχώς, σπάνια έχουν τη δυνατότητα να δουν την εφαρμογή τους, ενώ σχεδόν ποτέ δεν έχουν τη χαρά να τις βλέπουν να “ζωντανεύουν” σε μία δική τους δημιουργία», λέει στην «Κ» η κ. Δρακάκη και συμπληρώνει: «Ετσι, είτε θα γίνουν θεωρητικοί της τεχνολογίας και των εργαλείων της, “παπαγαλίζοντας” τα μαθήματα, είτε θα τα “απορρίψουν” ως “άχρηστες γνώσεις”». Με το CityLab, ένα κέντρο ανάπτυξης της δημιουργικής ευφυΐας των παιδιών, οι δυο τους αποφάσισαν να διορθώσουν αυτά τα προβλήματα προσφέροντας εργαστήρια μηχανικής και ρομποτικής προσαρμοσμένα σε όλες τις ηλικίες. Μέχρι σήμερα στον κόσμο της εκπαιδευτικής ρομποτικής έχουν εκτεθεί πάνω από 500 παιδιά, ηλικίας 5-15 ετών, στα 3 χρόνια λειτουργίας.

«Τα παιδιά έχουν την έμφυτη τάση να ψάχνουν την επιστήμη», σχολιάζει ο κ. Μπλουγουράς. Ωστόσο, ο ρόλος τους δεν είναι να τους πουν τι ακριβώς θα κάνουν, αλλά να τα βοηθήσουν να δημιουργήσουν μόνα τους, τονίζει. «Με στόχο και μέσον το ρομπότ, καλλιεργούν διδακτικές, γνωσιακές και εφαρμοσμένες πρακτικές σε συγκεκριμένα επιστημονικά πεδία, ενώ αναπτύσσουν κοινωνικές δεξιότητες και αλληλοσεβασμό», τονίζει η κ. Δρακάκη και προσθέτει: «Τα παιδιά δεν “πάνε” κάπου “για να μάθουν”, αλλά για να συμμετέχουν. Σε αυτό το πλαίσιο, καλούνται να ολοκληρώσουν ένα σχέδιο εργασίας, όπου μέσα από τον συλλογικό και τον ενδο-ομαδικό προγραμματισμό, την αξιολόγηση και εντέλει την παρουσίαση του τελικού έργου γίνονται μικροί μηχανικοί και προγραμματιστές», λέει η κ. Δρακάκη.

Οι δεξιότητες

Σε ερώτηση της «Κ» για το αν αυτά τα ερεθίσματα καλλιεργούν δεξιότητες στα παιδιά που θα είναι αποκλειστικά χρήσιμες για επαγγέλματα θετικών επιστημών στο μέλλον, ο κ. Μπλουγουράς τονίζει ότι στην εκπαιδευτική ρομποτική, εκτός από τη θετική σκέψη, τα παιδιά έρχονται αντιμέτωπα με διάφορα άλλα γνωστικά πεδία, όπως γλώσσα, μελέτη περιβάλλοντος, Ιστορία, φυσική και μαθηματικά, ενώ «αποκτούν γνωστικά, συναισθηματικά και ψυχοκινητικά εφόδια χρήσιμα για τη ζωή τους».

«Εδώ μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε και να συνεργαζόμαστε με άλλα παιδιά», λέει στην «Κ» o Ταξιάρχης, 9 ετών, που εδώ και 1,5 χρόνο παρακολουθεί τα μαθήματα του CityLab και έχει κάνει, όπως τονίζει, πολλούς φίλους, ενώ ανυπομονεί να έρχεται στα εργαστήρια για να μαθαίνει καινούργια πράγματα, να κατασκευάζει και να προγραμματίζει ελικόπτερα, αεροπλάνα και αυτοκίνητα «χωρίς οδηγίες», όπως εξηγεί με ενθουσιασμό.

Προσωπική ανακάλυψη

«Το ζητούμενο δεν είναι να αλλάξεις τον χαρακτήρα του παιδιού», λέει η κ. Χρύσα Δρακάκη, υπεύθυνη για το CityLab στον Βόλο, που άνοιξε το 2016. «Το κάθε παιδί ανακαλύπτει τι θέλει να γίνει μέσα από αυτήν τη διαδικασία. Μαθαίνει ότι μπορεί να δημιουργήσει κάτι μόνο του και σωστά. Αποκτά δομημένη σκέψη μεταφράζοντας τα ερεθίσματα», συμπληρώνει, ενώ θυμάται ότι υπάρχουν παιδιά που έχουν εκφράσει την επιθυμία να γίνουν δημοσιογράφοι, καθότι ανακαλύπτουν ότι τους αρέσει περισσότερο η διαδικασία της παρουσίασης. «Χωρίς να το καταλαβαίνουν», δουλεύουν με τα «best practices των μεγάλων»: επικοινωνία, έρευνα, στρατηγική και αναλυτική σκέψη, ανάληψη ρόλων, διαχείριση χρόνου, κατανομή έργου και πόρων, κοινωνικοποίηση, ανταλλαγή ιδεών, αξιολόγηση, παρουσίαση έργου, αυτοπεποίθηση, «ενώ το καλύτερο είναι ότι όλα αυτά τα ανακαλύπτουν μεταξύ τους», καταλήγει ο κ. Μπλουγουράς.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ