Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Πρόσωπα της Εβδομάδας

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

Γιάννης Μανιάτης
Υβρίδια και γαλόνια

Π​​ού τελειώνει ο πλουραλισμός; Και πού αρχίζει ο διασυρμός; Είναι ένα ερώτημα που πολλοί στην Κεντροαριστερά το προσπερνούν με συγκατάβαση. Το πλήθος των υποψηφίων, λένε, μπορεί να μην είναι πλούτος, αλλά δεν είναι ούτε βάρος. Το λένε με τη βεβαιότητα ότι, όπως συνέβη και στη Ν.Δ., η κάλπη θα αποκαταστήσει τα πραγματικά μεγέθη. Και θα καταστήσει θολή ανάμνηση το πέρασμα ορισμένων υποψηφίων που αποφάσισαν να διαγωνιστούν επειδή, όπως επαίρονταν, είχαν πολλά likes στο Facebook.

Οσοι και αν είναι οι διαγωνιζόμενοι, το παιχνίδι δεν αλλάζει. Είναι ένα παιχνίδι που από την οπτική γωνία της εξέδρας φαίνεται ότι θα καταλήξει σε αναμέτρηση ανάλογη με αυτή που διεξαγόταν εντός του παλαιού, κραταιού ΠΑΣΟΚ. Αναμέτρηση μεταξύ της αριστερόστροφης πτέρυγας που πιστεύει ότι τα ριζώματα του χώρου βρίσκονται στο ακροατήριο που δελεάστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ· και των εκσυγχρονιστών, που δεν λέγονται πια εκσυγχρονιστές, αλλά όλοι τους προσπαθούν να αφαιρέσουν από την Κεντροαριστερά το δεύτερο συνθετικό της. Το πιο πιθανό σενάριο είναι να απομείνουν στο τέλος μία υποψηφιότητα πούρου ΠΑΣΟΚ και μία εκτός ΠΑΣΟΚ.

Ο Γιάννης Μανιάτης πλασάρεται ως υβριδική λύση. Ταυτόχρονα με τον κομματικό πατριωτισμό του –«εγώ δεν έφυγα ποτέ από το ΠΑΣΟΚ»– διαφημίζει και την υπουργική του προϋπηρεσία στην Ενέργεια ως μεταρρυθμιστική. Αν το πρώτο χαρακτηριστικό τον διακρίνει από τα στελέχη που περιπλανήθηκαν εκτός κόμματος, όπως ο Ραγκούσης, το δεύτερο, της υπουργικής του επίδοσης, τον διαφοροποιεί σιωπηρά από τη Γεννηματά, που σταδιοδρόμησε σε πολιτικά ανώδυνα υφυπουργεία. Ο πρώην υπουργός αντιμετωπίζεται ως υποψηφιότητα πρώτου γύρου, που διεκδικεί όχι τα σκήπτρα, αλλά γαλόνια στο μεγάλο Μεταπασόκ της επόμενης ημέρας.

Οσοι κάνουν τέτοιους υπολογισμούς παραδέχονται ότι το μετρικό τους σύστημα έχει σχεδιαστεί για να μετράει κόμματα. Οχι εκλογικά σώματα που θα γεννηθούν τη μέρα της ψηφοφορίας.

Κατερίνα Νοτοπούλου
Υβρίδια και γαλόνια

Δ​​εν πήρε τη δημοσιότητα που θα του άξιζε. Λίγες ώρες προτού ο πρωθυπουργός ανακοινώσει το τριετές «σχέδιό» του για τη μεταρρύθμιση του Δημοσίου, η υφυπουργός Μακεδονίας - Θράκης επαινούσε μια προσωπική συμβολή του στη δημόσια διοίκηση: το πρωθυπουργικό γραφείο Θεσσαλονίκης. Ο απολογισμός της λειτουργίας του, είπε η υφυπουργός, είναι θετικός, παρότι η ίδια στην αρχή είχε ανησυχήσει για το τι ακριβώς θα έκανε η επικεφαλής του παραρτήματος, Κατερίνα Νοτοπούλου. Το υφυπουργείο Μακ-Θρακ, είπε, δεν έχει «καθ’ ύλην αρμοδιότητες». Είναι «χωρικό». Ούτε όμως το γραφείο πρωθυπουργού έχει αρμοδιότητες. Ιδρύθηκε επίσης ως «χωρικό». Ως σκηνικό. Ο τσιπρικός θεσμός κατόρθωσε έτσι κάτι ιστορικά πρωτοφανές: Να προκαλέσει χωρικό ανταγωνισμό για αλληλοεπικάλυψη αναρμοδιοτήτων.

Κάθε επιστροφή του Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη είναι ναρκοθετημένη με αντίξοους συμβολισμούς. Εκεί είναι θαμμένες οι αυταπάτες του – και δεν είναι θαμμένες βαθιά. Το πρωθυπουργικό γραφείο θα ήταν ένα κέλυφος που θα καλλώπιζε κάπως τον χώρο της ταφής. Ο αντίκτυπος όμως ήταν ανάποδος. Η Νοτοπούλου έγινε δεκτή ως κρούσμα του συνδρόμου Καρανίκα.

Θα ήταν βαρύ να μιλάει κανείς για σύνδρομο. Θα ήταν, αν δεν άκουγε μόλις προχθές τον πρωθυπουργό να προτείνει διορισμούς στο Δημόσιο ως δέλεαρ για την παλιννόστηση των επιστημόνων που μετανάστευσαν μέσα στην κρίση.

Ο αντίκτυπος ήταν πάλι ανάποδος. Τάχα για να τους προσκαλέσει, ο Τσίπρας έλεγε στους νεομετανάστες ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει στη χώρα που εγκατέλειψαν, ακριβώς επειδή δεν μπορούσαν να βρουν πραγματικές δουλειές. Ακριβώς επειδή, αντί για δουλειές, η χώρα παρήγε «χωρικά» γραφεία χωρίς αρμοδιότητες.

Θα ήταν όντως βαρύ να μιλάει κανείς για σύνδρομο, αν ο Τσίπρας μπορούσε να χειραφετηθεί από τις ιδέες που τον διαμόρφωσαν. Αν μπορούσε τουλάχιστον να δει ότι στη γενιά του και στις νεότερες δεν είναι όλοι σαν εκείνον.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ