ΕΛΛΑΔΑ

Αποψη: Δημιουργικό λύκειο

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΚΟΥΖΕΛΗΣ*

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Τι ζητάμε από το Λύκειο; Το πρώτο ακούγεται παράδοξο αλλά αποτελεί το πιο κρίσιμο: ζητάμε να υπάρχει και να υπάρχει ως σχολείο. Γιατί, πώς το Λύκειο ή τουλάχιστον η τελευταία τάξη του έχει εν μέρει συρρικνωθεί σε κέλυφος στέγασης εκπαιδευτικών και μαθητών, δεν εκπλήσσει κανέναν.

Να υπάρχει λοιπόν το Λύκειο. Και να διαμορφώνει προσωπικότητες σύγχρονων δημοκρατών πολιτών και νέων ανθρώπων που μπορούν να σκεφτούν και να κρίνουν αυτόνομα, να μελετήσουν και να ερευνήσουν, να εργαστούν δημιουργικά. Ζητάμε επομένως από το Λύκειο να παρέχει τέτοια εφόδια και μας ενδιαφέρει πρώτα τι έμαθε η μαθήτρια κι ο μαθητής και μετά τι βαθμό πήρε.

Εδώ βρίσκεται η ουσία της παρέμβασης που προτείνει το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής για το Λύκειο: στα νέα προγράμματα σπουδών, στις νέες διδακτικές και παιδαγωγικές μεθόδους, στη νέα του εκπαιδευτική δομή. Γι’ αυτό και η πρόταση έχει δύο άξονες σχετικούς με το τι προϋποθέτει το «μαθαίνω».

Ο πρώτος αφορά τα περιεχόμενα: τα μαθήματα οργανώνονται γύρω από ανοικτά, ζωντανά, σύγχρονα και αυθεντικά ερωτήματα, ερωτήματα η απάντηση των οποίων μας χρειάζεται για την κατανόηση του σημερινού κόσμου και για τη δράση μας μέσα σε αυτόν. Ο δεύτερος αφορά το μαθησιακό κίνητρο, το ενδιαφέρον. Για να μάθει κανείς πρέπει αυτό που του παρουσιάζεται να ενεργοποιεί τα ενδιαφέροντα που έχει διαμορφώσει.

Σε αυτό το ζητούμενο απαντά η σημαντική διεύρυνση των μαθημάτων επιλογής και εμβάθυνσης στη Β΄ και Γ΄ Λυκείου. Μαθημάτων που διδάσκονται σε βάθος και χρονική έκταση (4+6 ώρες εβδομαδιαία), απαλλάσσοντας τους μαθητές από την ανάγκη εξωσχολικής υποστήριξης, αλλά δίνοντάς τους κιόλας την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν τη δημιουργικότητά τους. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η πιο κεντρική επιλογή της πρότασης, η σταδιακή εξασφάλιση ενός Λυκείου ενιαίου και πολυκλαδικού. Θα πρέπει το Λύκειο να εξασφαλίζει τόσο την κάλυψη των αναγκαίων εφοδίων όσο και την ευκαιρία ανάπτυξης των ατομικών κλίσεων και προοπτικών. Σε ένα πλαίσιο που θα αίρει την παραδοσιακή απαξίωση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης και θα σχετικοποιεί το αυτονόητο του κύρους ορισμένων μόνο εκπαιδευτικών διαδρομών.

Η απόληξη αυτής της επιλογής είναι η ανάδειξη του απολυτηρίου του Λυκείου στο πιο ουσιαστικό τυπικό εφόδιο. Από αυτό και τους βαθμούς του κρίνει η πολιτεία τις δυνατότητες του κατόχου του να συνεχίσει σπουδές και επαγγελματική σταδιοδρομία. Και για να μπορεί να αναγνωρίζεται ως τέτοιο, θα πρέπει να εξασφαλιστεί η αξιοπιστία του και το αδιάβλητο της αξιολόγησης που αποτυπώνει. Κι έτσι μεταβατικά και μέχρι να αποδυναμωθεί η νοοτροπία που το καθιστά αναγκαίο, προτείναμε οι ενδοσχολικές εξετάσεις να συνδυάζονται με κεντρικά οργανωμένες. Τη νοοτροπία μας πάντως πρέπει να αλλάξουμε.

* Ο Γεράσιμος Κουζέλης είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ