Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Κριτική στη... βιβλιοκριτική

Κύριε διευθυντά
Κάθε φορά που έτυχε, παρακινημένος από τις έντυπες συστάσεις βιβλιοκριτικών, να αγοράσω κάποιο βιβλίο -ιδίως πεζογράφημα- σύγχρονου Ελληνα συγγραφέα, ομολογώ έμεινα απογοητευμένος.  Δεν γράφονται καλύτερα βιβλία; Αν η αίσθησή μου αληθεύει, δεν θα έπρεπε η βιβλιοκριτική να «καταγγείλει» τη μετριότητα της σημερινής «βιβλιοπαραγωγής»; Αντ’ αυτού, συναντώ ανώδυνα άρθρα, στο πνεύμα όχι της ουσιαστικής κριτικής αλλά της «παρουσίασης». Θυμάμαι, παλιότερα, τις αυστηρές αλλά δίκαιες κριτικές ενός Απόστολου Σαχίνη. Γιατί σήμερα δεν συναντώ κάτι ανάλογο; Πώς θα αναδειχθεί το καλό από το μέτριο; Γιατί δεν κρίνονται τα βιβλία;

Νικος Καλαβριας, Αρχιτέκτων

Μια κοινωνία εν υπνώσει;

Κύριε διευθυντά
Καθημερινά ο Ελληνας πολίτης γίνεται μάρτυρας μιας απροκάλυπτης και ανηλεούς επίθεσης προς βασικές αρχές της δημοκρατίας, του Συντάγματος, της δικαιοσύνης και τελευταία της παιδείας. Δύσκολα μπορεί κάποιος να θυμηθεί κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης ανάλογα συντονισμένο σχέδιο αποδόμησης θεσμών και διαμόρφωσης ενός περιβάλλοντος που ευνοεί την ανέλιξη άβουλων πολιτών χωρίς στόχους, όνειρα, αναζητήσεις, ερωτήματα, έρευνα, κρίση. Μια κοινωνία πειθήνιων ψηφοφόρων που θα εξαρτώνται από τον κομματικό σωλήνα χτίζεται μέρα με τη μέρα. Χολέρα η καριέρα, ρετσινιά η αριστεία. Το χάσμα ανάμεσα στην Ελλάδα και στις υπόλοιπες πολιτισμένες κοινωνίες μεγαλώνει καθημερινώς και ανηλεώς σε κάθε έκφανση της ζωής, αλλά κυρίως σε δύο τομείς άρρηκτα συνδεδεμένους με την ώθηση της παραγωγικότητας σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα: τεχνολογία (η μη εφαρμογή καινοτόμων τεχνολογικών συστημάτων δίνει αφορμή –για να μην αναφέρουμε τους κομματικούς λόγους– για τη συντήρηση ενός απέραντου δυσλειτουργικού δημοσίου τομέα), παιδεία (αναχρονιστικές μέθοδοι, αδιαφορία καθηγητών/δασκάλων, απουσία κινήτρων για μάθηση και προώθηση αντικινήτρων όπως ο εμποτισμός της συνείδησης των μαθητών με την «αρετή» της ελάσσονος προσπάθειας, έλλειψη υποδομών, κτλ). Αλλά κυρίως η καταφανέστατη προσπάθεια αλλοίωσης θεσμών και κυρίως της ανεξαρτησίας των δικαστών μόνο με καθεστωτικές αντιλήψεις μπορεί να συγκριθεί. Αυτό όμως που απογοητεύει είναι η απουσία της δημιουργικής Ελλάδας, της Ελλάδας των παιδαγωγών, των νομικών, των φορέων υγιούς επιχειρηματικότητας, και φυσικά των πολιτικών με θάρρος γνώμης και πράξης. Πού έχουν κρυφτεί οι σκεπτόμενοι πολίτες; Αλλά επίσης πού έχει κρυφτεί η σκεπτόμενη αντιπολίτευση; Η τακτική του ώριμου φρούτου μπορεί να αρκεί για την ανάληψη της εξουσίας αλλά σε καμία περίπτωση δεν αρκεί για την έξοδο της ελλαδικής κοινωνίας από τον θεσμικό, ηθικό και οικονομικό βάλτο τού σήμερα. Μια κοινωνία εν υπνώσει!

Ιωαννης Κατσενος

Και οι ψηφοφόροι έχουμε ευθύνες

Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι στο πρόσφατο κύριο άρθρο σας «Φαυλότητα και αδιέξοδα». Σας συγχαίρω που επισημαίνετε τις «παλιές συνήθειες» των πολιτικών μας: αναξιοκρατία, βόλεμα ημετέρων, κακοδιοίκηση. Η απαρίθμηση πολύ περιορισμένη. Σας τιμάει που επισημαίνετε: «Κυβερνούν οι τωρινοί κατά τον ίδιο και χειρότερο τρόπο από τους παλιούς», αναγνωρίζοντας ότι οι παλιοί κυβερνούσαν με κακό τρόπο. Εχουμε φθάσει σε αδιέξοδα. Αντιμετωπίζουμε πολλαπλή κρίση. Η οικονομική αποτελεί μόνον την κορυφή του παγόβουνου.  Η πλειονότητά μας απογοητευμένη από τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα ψηφίσει Ν.Δ. και Κεντροαριστερά. Το εκλογικό σώμα κινείται όπως το εκκρεμές. Η ευθύνη του πολιτικού προσωπικού τεράστια. Εχουμε όμως μεγάλη ευθύνη και εμείς οι ψηφοφόροι. Πάσχουμε από ακρισία και αμνησία, όταν δεν κινούμεθα από ιδιοτέλεια.  Η φαυλότητα, δική μας και του πολιτικού προσωπικού, μας οδήγησε σε αδιέξοδα. Για να μπούμε «στον ενάρετο κύκλο», επιβεβλημένο να αναλάβουμε πνευματικόν αγώνα, να επιστρέψουμε στις ηθικές αρχές, στις πνευματικές αξίες που εγκαταλείψαμε και οι τωρινοί κυβερνώντες φανερά και ύπουλα αλλά μεθοδικά πολεμούν. Γράφετε: «Γιατί αν δεν αλλάξουμε μυαλό…». Είναι ανάγκη να αλλάξουμε μυαλό, αλλά όχι μόνο μυαλό. Ηθος πρέπει να αλλάξουμε, πρωτίστως.

Νικος Τσιρωνης – Οικονομολόγος

Η αντιπαράθεση Γερμανίας - Τουρκίας

Κύριε διευθυντά
Ο έγκριτος συνεργάτης σας κ. Κώστας Ιορδανίδης («Καθημερινή» 24-8-17) γράφει: «Η κλιμακούμενη αντιπαράθεση της Γερμανίας με την Τουρκία είναι μία άκρως επικίνδυνη εξέλιξη. Ο κίνδυνος υπονομεύσεως της σταθερότητος στην περιοχή είναι υπαρκτός και η Ελλάς πρέπει να διαφοροποιηθεί εμπράκτως διότι αν η παρούσα κατάσταση συνεχιστεί και παραμείνουμε στην ψευδαίσθηση ότι η Ε.Ε. αποτελεί “εγγύηση” ασφάλειας, τότε η χώρα θα αντιμετωπίσει μείζον πρόβλημα», και συνεχίζει: «Η μόνη εγγύηση ασφαλείας για την Ελλάδα είναι το ΝΑΤΟ». Η άποψη αυτή  καθόλου δεν συνάδει με τη στάση του ΝΑΤΟ κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Εκτός απ’ αυτό, τι θα εισηγείτο ο συνεργάτης σας προς την ελληνική κυβέρνηση; Να δηλώσει ότι ο κ. Ερντογάν έχει δικαίωμα να συμβουλεύει τους Γερμανούς πολίτες τουρκικής καταγωγής σε σχέση με το πώς θα ψηφίσουν στις γερμανικές εκλογές; Σε ποια βάση θα μπορούσε να στηριχθεί αυτό και σε τι θα βοηθούσε; Οι ανησυχίες του κ. Ιορδανίδη, αναφορικά με τις συνέπειες που θα έχει για τη χώρα μας η αποκοπή της Τουρκίας από τον ευρωπαϊκό κορμό είναι δικαιολογημένες. Απ’ την άλλη, διαμορφώνεται η τάση, αντί του επιδιωκομένου εξευρωπαϊσμού της Τουρκίας, να καταλήξουμε στην τουρκοποίηση της Ευρώπης. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί τη σοβαρότερη απειλή για τα εθνικά μας συμφέροντα, στην οποία η χώρα έχει το νόμιμο δικαίωμα να αντιταχθεί.

Ραφαηλ Παπαδοπουλος, Ομότιμος καθηγητής Θερμοδυναμικής – Λονδίνο

Το παρακάνατε με τους αγγλικούς όρους

Κύριε διευθυντά
Διαβάζω την «Καθημερινή» από τη δεκαετία του ’80 και πρέπει να σας αναφέρω ότι το επίπεδό της έχει πέσει πολύ. Η «Καθημερινή» σήμερα δεν είναι η ελληνοπρεπής εφημερίδα της Ελένης Βλάχου. Χρησιμοποιεί αγγλικούς όρους («ντιμπέιτ», «άλιεν» κ.ά.) σε ελληνικά κείμενα. Αυτό είναι μία μορφή μόλυνσης της ελληνικής γλώσσας.  Ελπίζω σε μία διόρθωση.

Α. Παυλoπουλος

Για την υπόθεση Τζορτζ Πολκ

Κύριε διευθυντά
Στην «Κ» της 24.8.2017 ο Δ. Αθηνάκης, αναφερόμενος στη δολοφονία του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζορτζ Πολκ, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ισχυρίζεται ότι «η υπόθεση παραμένει ανοικτή 70 χρόνια μετά». Θα ήθελα, πολύ συνοπτικά, να παραθέσω τα εξής. Μετά την αμετάκλητη καταδίκη του δημοσιογράφου Γρ. Στακτόπουλου, ως συνεργού, κατά τη μεταπολίτευση ησκήθη υπ’ αυτού, το 1977, αίτηση επαναλήψεως της δίκης, η οποία και απερρίφθη. Δευτέρα αίτηση επανάληψης της δίκης ησκήθη και το 1999, απερρίφθη επίσης, όπως και τρίτη το 2002. Επομένως, φρονώ ότι δεν φαίνεται εφικτή η δυνατότητα ανατροπής της καταδικαστικής απόφασης. Ως προς τους φερομένους ως φυσικούς αυτουργούς της δολοφονίας του Πολκ, το ΚΚΕ προέβαλε τον ισχυρισμό ότι ο μεν Αδάμ Μουζενίδης είχε σκοτωθεί προ της δολοφονίας του Πολκ. Το ΚΚΕ όπως και ο «Ριζοσπάστης» έχουν δώσει διαφορετικές ημερομηνίες θανάτου του. Στο Διαδίκτυο βρήκα ότι το 1952 σε κάποια «Λαϊκή Δημοκρατία», είχε εκδοθεί ένα βιβλίο για τους «Ηρωες και μάρτυρες» του ΚΚΕ. Στο γράμμα «Μ» λοιπόν όλοι οι αναφερόμενοι «τιμημένοι νεκροί» έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία θανάτου – όλοι, πλην ενός. Και αυτός είναι ο Αδάμ Μουζενίδης. Είναι δυνατόν το ΚΚΕ να γνώριζε τις συνθήκες θανάτου του Αδάμ Μουζενίδη και να αγνοούσε την ημερομηνία του θανάτου του;

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ