Μιχάλης Τσιντσίνης ΜΙΧΑΛΗΣ ΤΣΙΝΤΣΙΝΗΣ

Αλέκος Φλαμπουράρης: Κάνουλες

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: ΜΑΣΚΕΣ

​Η εξουσία δεν σε αλλάζει. Απλώς μεγεθύνει αυτό που ήδη είσαι. Το είχε πει ο Ομπάμα ως προειδοποίηση προς τους ψηφοφόρους. Ως έμμεση απάντηση σε όσους κήρυτταν ότι δεν τρέχει και τίποτε αν εκλεγεί ο Τραμπ. Η προεδρία, έλεγαν, θα τον προσγειώσει.

Αυτό προέβλεπαν και για τον Τσίπρα οι πρώιμοι απολογητές του. Χρειάστηκε να περάσει από πολλά κενά αέρος για να αρχίσει να δίνει την εντύπωση ότι τους δικαιώνει – ότι η εξουσία άσκησε, τέλος πάντων, πάνω του κάποια παιδαγωγική επίδραση. Ο αντιμνημονιακός παρτιζάνος έγινε ζηλωτής των επενδύσεων. Ο αυθάδης σύντροφος του Μελανσόν γίνεται ευλαβής οικοδεσπότης του Μακρόν.

Ποτέ δεν είναι αργά για να εκπαιδευτεί κάποιος. Ζωντανή διαφήμιση των αποτελεσμάτων που μπορεί να αποφέρει η διά βίου μάθηση είναι ο Αλέκος Φλαμπουράρης. Διά βίου αριστερός, σε μια εποχή που η Αριστερά δεν προοριζόταν για κάτι πιο δραστικό από πολιτικό χόμπι, στην ωριμότητά του ο Φλαμπουράρης παιδεύεται ως υπουργός. Μαθαίνει προώθηση επενδυτικών πρότζεκτ, απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, μπίζνες πλαν.

Ή έτσι τουλάχιστον φαίνεται. Αν προσπαθήσει κανείς να δει πίσω από τις εικόνες που σκηνοθετεί ως φιλοεπενδυτική της αφύπνιση η κυβέρνηση, μάλλον θα δώσει δίκιο στον Ομπάμα. Η εξουσία μεγεθύνει αυτό που είσαι. Ανεπιτήδευτος, χωρίς τα τεχνάσματα όσων έχουν γυμναστεί στην επικοινωνία, ο Φλαμπουράρης μιλάει σαν αυτό που πάντα ήταν. Ενας απόμαχος της πιάτσας –«έσοδα - έξοδα, συν»– που προσπαθεί με τα παλιά του εργαλεία να αναμετρηθεί με μια αποστολή που τον υπερβαίνει.

Το ίδιο βλέπει κανείς και στον πρωθυπουργό. Μπορείς να βγάλεις το παιδί από την ΚΝΕ, αλλά δεν μπορείς να βγάλεις την ΚΝΕ από το παιδί. Μπορείς να του αναγνωρίσεις τη μεταστροφή – έχει ίσως πειστεί ότι η μόνη οδός είναι, «δυστυχώς», οι επενδύσεις. Αλλά δεν μπορείς να τον εξοικειώσεις σε μια νύχτα με αυτό που πολεμούσε. Η περιοδεία του Τσίπρα στις επιχειρήσεις μεγέθυνε τον πολιτικό του χαρακτήρα: Τον έδειξε σαν αμήχανο τουρίστα σε ξένη επικράτεια, να απολογείται γι’ αυτό που υποτίθεται ότι ενθάρρυνε – να ζητάει επιχειρηματική επιτυχία που δεν θα έχει την κερδοφορία ως αυτοσκοπό.

Εντάξει, η κυβέρνηση δεν είναι το μόνο εμπόδιο στις επενδύσεις. Οπως φαίνεται και στην περίπτωση του Ελληνικού, υπάρχουν συστημικά εμπόδια που προϋπήρχαν των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ομως, αν ακόμη και οι κυβερνήσεις, που υποτίθεται ότι δεν είχαν δογματικές αναστολές, απέτυχαν να άρουν αυτά τα εμπόδια, γιατί να μπορέσει η τωρινή, που βαρύνεται από καχυποψία και ζαλίζεται κάθε τόσο από εσωτερικές παλινωδίες;

Μετά τον Αύγουστο του 2018, λέει ο Φλαμπουράρης, «θα ανοίξουν οι κάνουλες». Οσοι σπεύδουν κάθε φορά να υποτιμήσουν τη χαλαρότητά του, διαψεύδονται. Ο «Φλωμπέρ» δεν αυτοσχεδιάζει. Απηχεί το φρόνημα του Μαξίμου. Αλλά –όπως έχει αποδειχτεί– ακόμη και δικάνουλο, ακόμη και τρικάνουλο, το φρόνημα, χωρίς μέθοδο, δεν αρκεί.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ