Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Παλιέ μου φίλε Γιώργο, εάν το διαβάσεις...

Κύριε διευθυντά
Επ’ ευκαιρία της δημοσιεύσεως (5/9/17) της επιστολής «Ενας Βαρβακειόπαις έχει πολλά νά θυμηθεί» του Γεωργίου Κακεπάκη, διάβασα με μεγάλη συγκίνηση το όνομα του αποστολέα. Φίλοι καί γείτονες, Βαρβακειόπαις εκείνος, Αηδονοπουλίτσα εγώ, φοιτητής εκείνος, μαθήτρια εγώ την εποχή των πάρτι. Από τότε χαθήκαμε. Εγκαταλείψαμε τις γειτονιές μας, αφήνοντας τα νιάτα μας, πολύτιμη παρακαταθήκη. Αλλος στα βόρεια, άλλος στα νότια, χάσαμε τη φιλία μας. Θυμάσαι, Γιώργο;

Σουζη Φερεντινου Μπορονκαϋ, Φιλοθέη

Και μετά το σοκ της κοινής γνώμης;

Κύριε διευθυντά
Πάνε πάνω από 10 χρόνια που, θέλοντας να σας στείλω επιστολή για το θέμα της παιδεραστίας, άρχισα να συγκεντρώνω στοιχεία, από την «Καθημερινή» κυρίως. Η αδυσώπητη επικαιρότητα όμως κάθε φορά και η σκέψη ότι κάποιοι θα έλεγαν «εδώ ο κόσμος χάνεται, αυτά μας έλειπαν», με έκαναν ν’ αναβάλλω. Μια και δεν υπάρχει μέρα χωρίς θέμα σεξουαλικής κακοποίησης και διακίνησης αντίστοιχου ηλεκτρονικού υλικού στα μέσα ενημέρωσης, ο φάκελος με τις πληροφορίες μου φούσκωνε, ζητώντας προορισμό. Ζητώντας φωνές που θα παλέψουν να μην το συνηθίσουμε κι αυτό.

Την απόφαση να στείλω τελικά αυτή την επιστολή βοήθησε να την πάρω ένα σχετικό άρθρο της Μαρίας Αθανασίου, που με πολλή χαρά διάβασα στις 23/8/17 στην «Καθημερινή», με θέμα: «1. 220 γιατροί έμαθαν να αναγνωρίζουν τα κακοποιημένα παιδιά». Μια πρωτοβουλία της «Εταιρίας Κατά της Κακοποίησης του Παιδιού - ΕΛΙΖΑ» (άλλο ένα ίδρυμα-κόσμημα στην «Ενωση Μαζί για το Παιδί»), σε συνεργασία με αρμόδια πανεπιστημιακή κλινική του Νοσοκομείου Παίδων Π. & Α. Κυριακού ως βάση και με χορηγία του ΟΤΕ. Αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και ευγνωμοσύνη σε όλους της κίνησης αυτής καθώς και σε όσα ιδρύματα και ομάδες εθελοντών πολεμούν δυναμικά αυτή τη μάστιγα της κοινωνίας, τόσο στον τομέα της σύλληψης των θυτών όσο και στον τομέα περίθαλψης των θυμάτων.

Μια μεγάλη μερίδα των κακοποιημένων παιδιών είναι αυτά της σεξουαλικής κακοποίησης. Κάθε 6 με 7 παιδιά, το ένα είναι θύμα της («Καθημερινή», 20/11/15). Επειδή σε αυτά ακριβώς τα παιδιά θέλω να αναφερθώ, ξαναδιάβασα τις σημειώσεις μου. Τελειώνοντάς τις, ένιωθα σαν να γύριζα από επίσκεψη σε στρατόπεδο εξόντωσης. Πώς αλλιώς να νιώσεις, όταν γυμνή η αλήθεια, σαν καρφί, σου λέει για τις ασύλληπτης βαρβαρότητας αποκαλύψεις τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδος, για εκκωφαντικές συλλήψεις και αειθαλή κυκλώματα, για έναν πολτό δυσοσμίας δηλαδή, απ’ άκρου εις άκρον στον κόσμο, που, δυστυχώς, μεγαλώνει…

Οσο φιλόξενος και αν είναι (και βεβαίως είναι!) ο χώρος σας, δεν θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω έστω και μέρος από το ζέχνον αυτό υλικό. Οι περισσότεροι άλλωστε το έχουμε διαβάσει και δεν πιστεύω να υπάρχει φυσιολογικός άνθρωπος που να μην έχει εξοργισθεί. Με συντριβή αντιδρά η ελληνική κοινωνία σ’ αυτά. Το στοίχημα είναι «να βγει μπροστά».

Επιτρέψτε μου όμως μια απορία: Ενώ με πολλή χαρά ακούμε κάθε πρόοδο στη φροντίδα των θυμάτων της παιδεραστίας και με ικανοποίηση τις καταγγελίες και τις συλλήψεις των πρωταγωνιστών της (παρ’ όλο που είναι σταγόνα στον ωκεανό), σπανίως βλέπουμε να συνοδεύονται από ονοματεπώνυμα και φωτογραφίες των δραστών κι ακόμη σπανιότερα μαθαίνουμε την πορεία τους. Τι έγιναν; Δικάστηκαν; Τιμωρήθηκαν; Φυλακίστηκαν; Πόσο; Μπορεί να κυκλοφορούν ανάμεσά μας, υποτροπιάζοντας; Να συνεχίζουν να είναι δάσκαλοι των παιδιών μας; Σύντροφοί τους; Ευυπόληπτοι γείτονες; Εχει αυστηροποιηθεί ανάλογα το νομικό πλαίσιο; Μέχρι πότε απαγορεύεται να γνωρίζουμε ποιοι είναι και πού βρίσκονται; Μήπως «κλείνει» το θέμα με αποζημιώσεις; Με τι μέτρο; Μιλάμε για ανθρωπόμορφα τέρατα της κοινωνικής παρακμής που αποδεκατίζουν τη ζωή στο ξεκίνημά της. Μια και προέρχονται απ’ όλες τις κοινωνικές και οικονομικές τάξεις, από ποια επίπεδα εξουσίας μπορούμε να τους αποκλείσουμε;

Απαραίτητος ασφαλώς ο αγώνας για τη φροντίδα των θυμάτων. Πού να τα προλάβει όμως τόσα, όταν, όπως σε κάθε αρρώστια, το μικρόβιο θεριεύει, βαθιά κρυμμένο; Οταν, διαμαρτυρόμενοι, γεμίζουμε πλατείες (και δικαίως γεμίζουμε) για τα δύστυχα πνιγμένα ή σκοτωμένα βρέφη προσφύγων (σε διαλύει και που το γράφεις), δεν πρέπει να τις γεμίζουμε και για όσα παιδιά, από 7 μηνών μέχρι 7 και 8 χρόνων, που, συχνά δεμένα πισθάγκωνα, τελείωσε η ζωή τους, σπαρταρώντας κάτω από τα κτηνώδη ένστικτα σεξουαλικά ανώμαλων εγκληματιών; Στη Λέσβο, προς τιμήν τους, έχτισαν τάφο του άγνωστου μικρού.  Μήπως μια έρευνα για να πέσει λίγο φως στη σιωπή, που συνήθως ακολουθεί το «μπαμ» κάθε είδησης παιδεραστίας, θα ήταν ένα προσκύνημα στον τάφο των ψυχών των θυμάτων της;

Ιωαννα Αραμπατζη - Τζανουδακη

Τα αντιτορπιλικά και τα τρένα

Κύριε διευθυντά
Τελευταίως διαβάσαμε για δύο αμερικανικά αντιτορπιλικά που μέσα στον ίδιο μήνα συγκρούστηκαν με δύο φορτηγά πλοία και είχαν αρκετούς νεκρούς ναύτες. Επειδή τέτοιες συμπτώσεις είναι πολύ περίεργες, το πρώτο που έγινε ήταν να παραιτηθεί ο ναύαρχος του έβδομου στόλου του Ειρηνικού. Αυτά σε ένα ευνομούμενο κράτος. Εδώ ο ΟΣΕ είχε αμέτρητα δυστυχήματα τα τελευταία χρόνια και κανένας πρόεδρός του, ή ακόμη και υπουργός, δεν αισθάνθηκε την ηθική ευθύνη να παραιτηθεί. Αυτά στο δικό μας κράτος, το οποίο προτιμώ να μη χαρακτηρίσω.

Αλεξανδρος Μπεζης – Κηφισιά

Το Διοικητικό Επιμελητήριο

Κύριε διευθυντά
Είναι γνωστό ότι η δημόσια διοίκηση είναι ο μεγάλος ασθενής του ελληνικού κράτους. Υπάρχει το αντίδοτο όμως για τις παθογένειες του Δημοσίου; Και αν υπάρχει, αυτό είναι ένα ή πολλά διαφορετικά; Εχουν γραφτεί δεκάδες σελίδες για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης – γι’ αυτόν τον λόγο δεν επιθυμώ να ανακυκλώσω προτάσεις που έχουν ήδη διατυπωθεί. Θέλω, όμως, να καταθέσω μια πρόταση που δεν έχει αναπτυχθεί, αλλά τη θεωρώ εξαιρετικά σημαντική. Η δημόσια διοίκηση στην Ελλάδα, πέραν όλων των άλλων προβλημάτων που έχει, πάσχει και ως εφαρμοσμένη επιστήμη. Πάσχει, όχι διότι δεν υπάρχουν καλά πανεπιστήμια ή καταρτισμένο ακαδημαϊκό προσωπικό, αλλά επειδή η επιστημοσύνη της σταματά στο πανεπιστήμιο. Στην Ελλάδα απουσιάζει το «τυπικό και ουσιαστικό» Διοικητικό Επιμελητήριο. Το κράτος, η επιστημονική κοινότητα και οι ίδιοι επαγγελματίες του κλάδου δεν έχουν αναλάβει τις απαιτούμενες πρωτοβουλίες για τη δημιουργία (θα προτιμούσα τη λέξη «οργάνωση» από τη «δημιουργία») του Διοικητικού Επιμελητηρίου υπό τη μορφή ΝΠΔΔ, όπως ακριβώς το Οικονομικό Επιμελητήριο της Ελλάδας, οι δικηγορικοί σύλλογοι, το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας και δεκάδες άλλοι επιστημονικοί φορείς της χώρας, που κατά κύριο λόγο με τη λειτουργία τους προάγουν το δημόσιο συμφέρον. Το πλέον πρόσφατο παράδειγμα είναι η οργάνωση σε ΝΠΔΔ του Πανελληνίου Επιμελητηρίου Φυσικοθεραπευτών, το οποίο προβλέφθηκε στον νόμο 4461/2017. Η δημιουργία του Διοικητικού Επιμελητηρίου δεν συνάδει με τις αναχρονιστικές και συντεχνιακές λογικές, αλλά αποσκοπεί στο ακριβώς αντίθετο, δηλαδή την κατοχύρωση της επιστήμης, την προώθηση της επαγγελματικής αρτιότητας της δημόσιας διοίκησης και κυρίως την τεκμηριωμένη διασύνδεση της ακαδημαϊκής και επαγγελματικής πορείας των μελών του. Η υφιστάμενη μορφή του Διοικητικού Επιμελητηρίου, ως ΝΠΙΔ σωματειακής μορφής, δεν παρέχει την πλήρη, αποκλειστική και θεσμική εξασφάλιση των μελών του ως ισότιμων συνομιλητών με το κράτος για τα θέματα που τα αφορούν. Βεβαίως, όμως, αναγνωρίζω πλήρως την κεφαλαιώδη προσπάθεια και τις προσωπικές θυσίες που έχουν κάνει όσοι βρίσκονται στην ηγεσία του διαχρονικά. Κλείνοντας, θέλω να τονίσω ότι η λειτουργία του εν λόγω φορέα θα οφείλει να είναι δημοσιονομικά ουδέτερη και να μην επιβαρύνεται ο κρατικός προϋπολογισμός, ενώ τα έξοδά του θα πρέπει να καλύπτονται από τις εισφορές των μελών του και τα εν γένει έσοδά του.

Μάριος Ψυχάλης, Yποψήφιος διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών, σπουδαστής στην ΕΣΔΔΑ

Η παρέλαση των υπουργών Παιδείας βλάπτει σοβαρά μαθητές, γονείς και την Παιδεία

Κύριε διευθυντά
Ολοι ανεξαιρέτως οι υπουργοί Παιδείας που πέρασαν μετά τη μεταπολίτευση κυριολεκτικά ασέλγησαν σε βάρος της Παιδείας μας. Αλλοι κατακρεούργησαν τη γλώσσα μας (εξοστρακισμός καθαρεύουσας, κατάργηση τόνων, φωνηέντων κλπ.), άλλοι άλλαζαν τα συστήματα εισαγωγής στα ΑΕΙ, άλλοι τα βιβλία, άλλοι τη διδακτέα ύλη, άλλοι τους κανονισμούς των ΑΕΙ, άλλοι βεβήλωναν την ιστορία μας (βλέπε κ. Ρεπούση), και γενικά όλοι ήθελαν κάτι να αλλάξουν, όλοι πρόχειρα, χωρίς μελέτη και χωρίς συγκεκριμένο λόγο, μόνο και μόνο για να δείξουν ότι κάνουν κάτι ή για να ικανοποιήσουν εμμονές και ιδεοληψίες τους.

Αποτέλεσμα είναι να έχουμε μία συνεχώς μεταβαλλόμενη και υποβαθμιζόμενη Παιδεία, με τα παιδιά μας ζαλισμένα από τις μεταβολές και αβέβαια για το τι θα ισχύει όχι μόνο την επόμενη χρονιά αλλά ακόμα και τον επόμενο μήνα. Πέραν τούτου το οικονομικό κόστος όλων αυτών των μεταβολών ήταν τεράστιο σε βάρος της χώρας μας και προς όφελος ορισμένων και της παραπαιδείας των φροντιστηρίων.

Προσωπικά, έχοντας τέσσερα παιδιά που άρχισαν να πηγαίνουν στο σχολείο αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, έχω πικρή εμπειρία από τους πειραματισμούς αυτούς.

Κανένα παιδί δεν έδωσε εξετάσεις με το ίδιο σύστημα που έδωσε το προηγούμενο. Κανένα δεν χρησιμοποίησε τα ίδια βιβλία με το προηγούμενο. Κανένα δεν είχε την ίδια διδακτέα ύλη με το προηγούμενο. Και το κακό είναι ότι όλες οι αλλαγές ήταν προς το χειρότερο, και το τελευταίο παιδί αποφοίτησε με πολύ λιγότερα πνευματικά εφόδια από το πρώτο. Προφανώς το ίδιο συμβαίνει ή θα συμβεί και με τα εγγόνια μου. Ο σημερινός όμως υπουργός Παιδείας έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενον σε παραλογισμούς και αυθαιρεσίες. Οπως φαίνεται και από τις ίδιες του τις συνεντεύξεις, ο άνθρωπος όχι μόνο δεν φαίνεται να ξέρει τι θέλει να κάνει ή γιατί το κάνει, αλλά κυριολεκτικά δεν καταλαβαίνει ούτε τι ακριβώς κάνει. Κάθε συζήτηση με αυτόν δεν έχει κανένα νόημα. Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι απλά κωμικοτραγικά, όπως φαίνονται, αλλά είναι απολύτως τραγικά και επικίνδυνα για το ίδιο το μέλλον της χώρας μας.

Εάν δεν αντικατασταθεί αμέσως ο απαράδεκτος αυτός υπουργός και δεν αφυπνισθεί επιτέλους η εκπαιδευτική κοινότητα (και δεν εννοώ τους συνδικαλιστές), τα κακά για την Παιδεία όχι απλά θα χειροτερεύουν με επιταχυνόμενο ρυθμό αλλά θα γίνουν και μη αντιστρέψιμα.

Ιωαννης Γ. Κουλουρης, Δρ Μηχ/γος Ηλ/γος ΕΜΠ

Το θράσος του δεν μπορεί να το κρύψει

Κύριε διευθυντά
Το έμφυτο επικοινωνιακό χάρισμά του χρησιμοποιεί πολλές φορές ο Αλέξης Τσίπρας με αναίσχυντη θρασύτητα. Η αυτοσύγκρισή του με τον Ανδρέα Παπανδρέου είναι το πιο πρόσφατο κρούσμα. Ο Ανδρέας, παρά τα όσα του καταμαρτυρούν, με την αναγνώριση το 1981 ως περίοδο Εθνικής Αντίστασης όχι μόνο των από το 1941 αλλά και των μετά το 1943 χρόνων, παρέπεμψε τον «εμφύλιο» στην Ιστορία. Ενσωμάτωσε, σωστά κατά την άποψή μου, ύστερα από 40 χρόνια διωγμού με κορύφωση του επί «χούντας», το 1/4 των συμπατριωτών μας στην κοινωνία. Νικητές και ηττημένοι, εκόντες - άκοντες, ζήσαμε από τότε μαζί, με μια κατά μεγάλο μέρος δημοκρατική αριστερά, σαν ευρωπαϊκή δημοκρατική χώρα της Ευρώπης. Η κορυφαία συμβολική πράξη της λήξης του ήταν ο εναγκαλισμός το 1984 του Θρασύβουλου Τσακαλώτου και του Μάρκου Βαφειάδη. Ο Αλέξης έκανε ακριβώς το αντίθετο. Τον αναβίωσε όταν, μαζί με την πρώτη του κυβέρνηση με υπολείμματα των νοσταλγών του 1949, αμέσως μετά την ορκωμοσία της, στις 15/1/2015, πήγε στην Καισαριανή, στον συνήθη τόπο των εκτελέσεων των επί κατοχής αντιστασιακών. Επιλεκτικά κατέθεσε στεφάνι μόνο στο μνημείο των εκτελεσθέντων την 1η Μαΐου 1944, 200 κομμουνιστών. Ηταν η πρώτη ένδειξη της μεθόδευσης εγκαθίδρυσης νέου ολοκληρωτικού καθεστώτος, που ευτυχώς αποσοβήθηκε με την παραμονή μας στην Ε.E.

Στρατης Στρατηγης, Επ. δικηγόρος Δ.Ν., πρ. βουλευτής Επικρατείας 

Αντισώματα στην ακινησία

Κύριε διευθυντά
Στη χώρα που γέννησε το «αιέν αριστεύειν» εις πείσμα καιρών και υπουργών, κάποια δέντρα ορθώνονται ακολουθώντας τη φυσική τους νομοτέλεια παρά την επιμονή των θάμνων που παλεύουν να τα κρατήσουν όλα στο ίδιο μπόι. Πρόσφατα, Ελληνόπουλα της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που συμμετείχαν σε παγκόσμιο διαγωνισμό Μαθηματικών, πρώτευσαν και επέστρεψαν στη χώρα με χρυσά, αργυρά και χάλκινα μετάλλια κρεμασμένα στον λαιμό τους και μας γέμισαν υπερηφάνεια και ελπίδα ότι υπάρχουμε και αγωνιζόμαστε για το καλύτερο. Σ’ αυτό το γεγονός τα μέσα έδωσαν κάποια δημοσιότητα, αλλά η πολιτεία φειδωλή στην προβολή τους. Ο λόγος φυσικά προφανής, αφού επουδενί λόγο δεν θέλουν να... κομπλάρουν τις μετριότητες, τους αυριανούς μπαχαλάκηδες και γιατί όχι μελλοντικούς κυβερνήτες. Καλό είναι να γνωρίζει ο υπουργός Παιδείας και οι ομοϊδεάτες του ότι η άμιλλα και το «αιέν αριστεύειν» έβγαλαν τον άνθρωπο από τις σπηλιές για να κατακτήσει στις μέρες μας και άλλους πλανήτες. Πρόσφατα, μετά την επιτυχία των Ελληνόπουλων στα Μαθηματικά, ήρθε και μια άλλη είδηση που ανέβασε το ηθικό μας και μας γέμισε με ελπίδα.

Η Οδοντιατρική Σχολή Αθηνών κατατάχθηκε μεταξύ των 100 καλύτερων του κόσμου από την Ακαδημαϊκή Παγκόσμια Αξιολόγηση των Πανεπιστημίων, συγκεντρώνοντας μάλιστα υψηλή βαθμολογία που θα τη ζήλευαν αναπτυγμένες χώρες που δεν στερούνται χρημάτων. Στο γεγονός αυτό, αντί να χτυπήσουμε καμπάνες για να ενθαρρύνουμε και άλλους, τηρήθηκε σιγή ιχθύος από την κυβέρνηση, ούτε μία δήλωση από τον αρμόδιο υπουργό ούτε καν ένα τηλεγράφημα, φοβούμενοι ίσως μήπως ταράξουν τα νερά της απόλυτης ακινησίας.

Δημητρης Μαυραειδοπουλος

Το κύκνειο άσμα του χαλιφάτου

Κύριε διευθυντά
Ηεπιτυχία του χαλιφάτου (Ι.Κ.) σε σύγκριση με τις άλλες ισλαμικές τρομοκρατικές οργανώσεις (π.χ. Αλ Κάιντα) έγκειται στο ότι σταδιακά εξελίχθηκε σε οιονεί πολιτειακή κρατική οντότητα. Ξεκινώντας από τον Ιούνιο 2014 ήλεγξε σταδιακά σημαντικές πόλεις (Μοσούλη-Ράκα κ.ά.) και μια σημαντική έκταση σε Ιράκ-Συρία συνολικά 8.000.000 κατοίκων. Αυτό εξασφάλισε πόρους και αίγλη. Σύμφωνα με τη CIA μέχρι το 2015 προσείλκυσε σαν εθελοντές 30.000 ξένους μαχητές από 80 χώρες, επιπλέον του βασικού κορμού που αποτελείται κυρίως από απόστρατους του στρατού του Σαντάμ.  Η προσέλκυση τόσων μαχητών αποδίδεται πέραν της οντότητας του χαλιφάτου ως ψευδοκράτους (με διοίκηση προσομοιάζουσα ιστορικά με στρατούς κατοχής) και στην ιδεολογία που διέσπειρε ότι σκοπός του είναι η οικοδόμηση μιας παγκόσμιας ισλαμικής κυριαρχίας, καθώς και η έμφαση στον αποκαλυπτικό-εσχατολογικό χαρακτήρα της ιδεολογίας αυτής. Ο «χαλίφης» δεν είναι απλώς τίτλος ηγέτη κράτους, όπως σουλτάνος, εμίρης κ.λπ., θεωρείται ο εκπρόσωπος επί γης του Μωάμεθ (βρήκαν, μάλιστα, γενεαλογικό σύνδεσμο του Χαλίφη τους Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι με απογόνους του Μωάμεθ!), κάτι σαν τον ισλαμικό αντίστοιχο του καθολικού Πάπα.

Πιστεύουν και διέδωσαν ότι οι μάχες στη Συρία είναι προάγγελος της μεγάλης μάχης στο Νταμπίκ, που κατά το Κοράνι είναι ο ισλαμικός «Αρμαγεδδών». Εκεί οι στρατοί των απίστων της Δύσης θα νικηθούν σε μια «Αποκαλυπτική μάχη». Σε αυτήν τη δοξασία αναφέρθηκε και ο Ομπάμα σε λόγο του τον Δεκέμβριο του 2015, και απετέλεσε έναν από τους λόγους για τους οποίους απέφυγαν οι ΗΠΑ μέχρι σήμερα να λάβουν μέρος με χερσαίες δυνάμεις στις επιχειρήσεις στη Συρία κατά του Ι.Κ. Με την πρόσφατη κατάληψη της Μοσούλης από «συμμαχικές δυνάμεις» που μάχονται το Ι.Κ. και την πολιορκία της Ράκα από αυτές (η άλωση της οποίας είναι πια θέμα χρόνου), το Ι.Κ. τουλάχιστον ως ψευδοκράτος φαίνεται να πνέει τα λοίσθια. Πλην όμως μεγάλο μέρος του στρατού, πολεμικού υλικού, χημικών όπλων (ειδικών ερευνητών περί αυτών), τεχνικών, ηγετών του Ι.Κ., έχει καταφύγει σε άλλα εδάφη του Ιράκ και κυρίως της Συρίας νότια του Ευφράτη, στην περιοχή εντός της κοιλάδας του ποταμού αυτού μεταξύ της Mayadin και της πόλης Al Quaim που κείται μετά τα ιρακινά σύνορα. Αν o «χαλίφης» Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι εξακολουθεί να ζει, θα ευρίσκεται στην περιοχή αυτή, που θεωρείται πλέον η «ντε φάκτο» πρωτεύουσα του Ι.Κ.

Ο εκπρόσωπος του συνασπισμού κατά του Ι.Κ. συνταγματάρχης Dillon είχε δηλώσει τον Μάιο στο CNN ότι υπάρχει η πρόθεση από το Ι.Κ. να χρησιμοποιήσει σε μεγαλύτερη κλίμακα χημικά όπλα που ήδη έχει χρησιμοποιήσει 52 φορές σε περιορισμένη έκταση όλο το διάστημα των εχθροπραξιών, αν και τα θεωρούσε λιγότερο αποτελεσματικά από τα συμβατικά όπλα. Σύμφωνα με τα ανωτέρω, πέραν των εντεινόμενων τρομοκρατικών ενεργειών στη Δύση, όταν η στιγμή της απελπισίας φτάσει στους μαχητές του Ι.Κ. στη Συρία, δεν αποκλείεται να προβούν σε έναν μεγάλο σε έκταση χτύπημα με χρήση χημικών όπλων κατά των αντιπάλων τους σαν ένα θεαματικό «κύκνειο άσμα».  Οσον αφορά τις οργανωμένες τρομοκρατικές ενέργειες του Ι.Κ. που θα πυκνώσουν για να ενθαρρύνουν τους μαχητές και οπαδούς του, αυτές θα έχουν στόχο σύμβολα του Δυτικού κόσμου, είτε αυτά είναι πόλεις (όπως έγινε με Παρίσι, Λονδίνο, Βερολίνο, Βρυξέλλες κ.λπ.) είτε κτίρια (π.χ. αρχαιολογικούς χώρους και Βατικανό, αφού ήδη απείλησαν τη Ρώμη και τον Πάπα). Σε αυτά δεν θα πρέπει να αποκλειστούν σαν στόχοι αρχαιολογικοί χώροι και μνημεία στην Τουρκία και στην Ελλάδα, ακόμη και σε αυτόν τον Παρθενώνα ή την Ολυμπία, σε μια χώρα δυστυχώς ευάλωτη από πλευράς ασφάλειας. Ας μην ξεχνάμε ότι κατέστρεψαν μνημεία-αγάλματα των προγόνων τους Ασσυρίων στη δική τους χώρα και της πόλεως της Παλμύρας στη Συρία.

Γι’ αυτούς δεν υπάρχει ιστορία, απλώς άνθρωποι στο παρελθόν που ήσαν άπιστοι και ειδωλολάτρες. Ο,τι διασώζεται από αυτούς πρέπει να καταστραφεί, γιατί αυτό τους επιτάσσει το ιερό τους καθήκον.
Κινδυνολογίες;! Καταστροφολογίες;! Η αγριότητα των μέχρι τώρα συμπεριφορών του Ι.Κ. δεν αφήνει χώρο για αφορισμούς, παρά μόνο για επαγρύπνηση.

Λάμπρος Ροϊλός, Συντ. δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω - συγγραφέας -ερευνητής

Εγκληματογόνος (βλέπε Ιστορία)

Κύριε διευθυντά
Διαβάζοντας το κείμενο «Θεέ μου, έπαθα αντικομμουνισμό» του κ. Τ. Θεοδωρόπουλου, στην «Καθημερινή» (27.8.2017), διαπιστώνεις αυτό που εισπράττεις και με άλλα γραπτά του: τη διεισδυτική ματιά, τη λεπτομερή ανίχνευση, την ανάλαφρη ειρωνεία, τον αυτοσαρκασμό (που φανερώνει και αυτογνωσία). Επειδή, λόγω διακοπών, είμαι μακράν της βιβλιοθήκης μου, δεν μπορώ να παραθέσω βιβλιογραφική τεκμηρίωση, όμως θυμάμαι πως στο βιβλίο «Η λευκή βίβλος του κομμουνισμού» (εκδ. Εστίας) ο κομμουνισμός χαρακτηρίζεται (criminogene). Ο κ. Θεοδωρόπουλος, ως καλός συγγραφέας και γνώστης της γαλλικής, ίσως θα έχει πιο πολλά να σημειώσει για την απόδοση της λέξης πέρα από το «εγκληματογόνος». Συνειρμικά, όμως, στη λοιμωξολογία, υπάρχει ο όρος «νοσογόνοι παράγοντες», οι οποίοι, εάν επικρατήσουν, επιφέρουν τον τελικό μαρασμό του οργανισμού παρ’ όλες τις θεραπευτικές αγωγές. Στις χώρες του «υπαρκτού» γνωστές οι αγωγές: εξορίες, εγκλεισμοί σε άσυλα των αντιφρονούντων, ομαδικοί τάφοι, παραθερισμός στα γκουλάγκ. Στη ζούγκλα της θηριωδίας, διαφέρουν οι ύαινες του ναζισμού απ’ τα τσακάλια του κομμουνισμού; Στον ζυγό της ανομίας, τι βαραίνει περισσότερο απ’ τη μεριά των εκατέρωθεν δίσκων; Επιφέρουν με τα υπερχειλίζοντα αίματα αμφότεροι συνθλίψεις, αφανισμούς, ερήμωση του ανθρωπίνου προσώπου (πλην των γνωστών βιβλίων, παράβαλε και κείμενα Ρώσων συγγραφέων που δημοσίευε ο αείμνηστος Κ. Ε. Τσιρόπουλος της «Ευθύνης»).

Γιαννης Πατσωνης, Ιατρός  – Θεσσαλονίκη

Ο Ουλπιανός, το τυχαίο και η Δικαιοσύνη

Κύριε διευθυντά
Το πρόβλημα της ορθής απονομής της Δικαιοσύνης (του αποδίδειν εκάστω το προσήκον, κατά τον Ουλπιανό), ανάμεσα σ’ όλα τα κοινωνικά προβλήματα, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε πανάρχαιο, αιώνιο, παγκόσμιο, επίκαιρο για την Ελλάδα και φλέγον. Πανάρχαιο, γιατί αυτό υπάρχει από τότε που εμφανίστηκε στη γη η κοινωνία των ανθρώπων. Στο καθ’ ημάς. Οι όρκιοι αρεοπαγίται δικασταί εκλέχτηκαν μεταξύ των αρίστων πολιτών της Αθήνας για να κρίνουν τον οξυμήνιτον φόνον του Ορέστη και να δώσουν την ψήφο τους κατά την προτροπή της Αθηνάς, όπως αυτή περιγράφεται στους στίχους 708, 710 της τραγωδίας του Αισχύλου «Ευμενίδες» και ν’ αποφασίσουν το δίκαιο με σεβασμό στον όρκο τους (…ορθούσθαι δε χρη, και ψήφον αίρειν και διαγνώναι δίκην αιδουμένους τον όρκον...). Αιώνιο, γιατί θα ελκύει την προσοχή των κοινωνιών και θα χρειάζεται λύση «έως αν παρέλθει ο ουρανός και η γη» ή, επί το απλούστερον, όσο υπάρχουν άνθρωποι. Παγκόσμιο γιατί εγγίζει όλες τις κοινωνίες και όλους τους λαούς και όχι μόνο την ελληνική, αφού οι δικαστικές πλάνες που αποτελούν κοινωνικό πένθος και βαρύτατη αδικία συναντώνται στην ιστορία πολλών λαών. Επίκαιρο, γιατί όλους τους φυσιολογικούς ανθρώπους τούς ενδιαφέρει η ποιότητα της Δικαιοσύνης που απονέμεται. Και, τέλος, φλέγον, γιατί κατά την επίλυσή του συγκρούονται το άδικο με το δίκαιο, το ψεύδος με την αλήθεια, το λογικό με το παράλογο. Και από την έκβαση της σύγκρουσης αυτής επηρεάζονται τα πεπρωμένα των ανθρώπων και των λαών. Οι δικαστικές αποφάσεις, διά των οποίων πραγματώνεται η απονομή της ποινικής Δικαιοσύνης, εξαρτώνται από την κρίση των δικαστών, οι οποίοι δεν είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν νομικούς κανόνες αποδείξεων, πρέπει όμως να αποφασίζουν κατά την πεποίθησή τους ακολουθώντας τη φωνή της συνείδησής τους και οδηγούμενοι από την απροσωπόληπτη κρίση που προκύπτει από τις συζητήσεις και που αφορά την αλήθεια των πραγματικών γεγονότων, την αξιοπιστία των μαρτύρων και την αξία των άλλων αποδείξεων. Ελεύθερη εκτίμηση όμως των αποδείξεων δεν σημαίνει και αναγνώριση δικαιώματος αυθαιρεσίας του δικαστού, ο οποίος οφείλει να ενεργεί μέσα στα όρια τα οποία χαράσσουν η συνείδηση της ευθύνης του και οι νόμοι. Οχι σπάνια, αποφάσεις που κατά την ανθρώπινη κρίση βασίστηκαν σε απολύτως «αδιάσειστα στοιχεία» αργότερα αποδείχθηκαν πεπλανημένες. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση Ντρέιφους.

Εγγυήσεις της ορθότητας της κρίσης των δικαστών, στον βαθμό της απόλυτης βεβαιότητας, ατυχώς δεν υπάρχουν, γιατί οι δικαστές δεν είναι αλάθητοι. Και η ποινική διαδικασία δεν μπορεί, βέβαια, να παράσχει μαθηματική απόδειξη (του τύπου 2+2 =4). Μόνο περισσότερους ή λιγότερους βαθμούς πιθανότητας μπορεί να παράσχει για τη διαπίστωση των γεγονότων, που αφορούν κάθε φορά τη δικαζόμενη υπόθεση. Γι’ αυτό πολλοί δικαστές, στην ίδια υπόθεση, αποφαίνονται τόσο διαφορετικά (στην έκφανση του απόλυτου αθώος - ένοχος) αν και έχουν τα ίδια ακριβώς ερεθίσματα. Και είναι αλήθεια ότι οι αποφάσεις που παίρνονται με οριακές πλειοψηφίες (με ψήφους 3 εναντίον 2, ή 4 εναντίον 3) δεν συμβάλλουν στην εμπέδωση του κύρους της Δικαιοσύνης στις συνειδήσεις των πολιτών, και είναι οπωσδήποτε μειωμένης αξιοπιστίας. Είναι, λοιπόν, τελικά η απονομή της δικαιοσύνης ένα τυχαίο γεγονός, που εξαρτάται απόλυτα από τη σύνθεση του δικαστηρίου και μερικές άλλες συγκυρίες; Ενίοτε δυστυχώς ναι!

Κύριος παράγοντας που επηρεάζει την κρίση των δικαστών είναι η αντιληπτική ικανότητά τους, η οποία αποτελεί μία από τις πιο σύνθετες πνευματικές λειτουργίες του ανθρώπου. Αυτή είναι πολυδιάστατη και πηγάζει από τις εσωτερικευμένες διαστάσεις του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος του κάθε δικαστού, που καθορίζουν την οργάνωση και ερμηνεία των δεδομένων της δίκης. Είναι ένας διαλογισμός δηλαδή, γύρω από την κατάλληλη για το αντικείμενό της νομική διαγνωστική διαδικασία, στη βάση και στο πλαίσιο της τυπικής λογικής. Αφορμή για τις σκέψεις αυτές μου έδωσαν τα δημοσιεύματα του Τύπου για την ποινική μεταχείριση εκ μέρους της ελληνικής Δικαιοσύνης του τέως προέδρου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής Ανδρέα Γεωργίου, και οι συναφείς υπαινιγμοί πως η δίωξή του είναι σκανδαλώδης και υποκινούμενη γι’ αυτό και εγείρει στην Κομισιόν και σε ένα τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης συνολικό θέμα εμπιστοσύνης στην ελληνική Δικαιοσύνη! Εάν έτσι έχουν τα πράγματα (δηλαδή η δίωξη του Γεωργίου είναι πολιτικά υποκινούμενη), τότε ατυχώς δεν πρόκειται περί δικαστικής πλάνης, αλλά περί δικαστικού εγκλήματος! Πράγμα που δεν θέλω να το πιστέψω.

Αργυριος Ν. Τσιχλας, Επίτιμος εισαγγελέας Εφετών

Ενας πλανήτης σε περιδίνηση

Κύριε διευθυντά
Ολοι μας το καταλαβαίνουμε ότι πίσω από τη Βόρεια Κορέα που επιμένει να γίνει και αυτή μια μεγάλη πυρηνική δύναμη βρίσκονται οι Κινέζοι και οι Ρώσοι. Αυτοί την εφοδιάζουν με τα απαραίτητα υλικά και την απαραίτητη τεχνολογία για να κατασκευάζει μέχρι και διηπειρωτικούς πυραύλους. Επομένως, αυτοί οι δύο σύμμαχοί της την κατευθύνουν και πολιτικά. Και αυτοί την παροτρύνουν (τη Β. Κορέα) για να απειλεί με πυρηνικό ολοκαύτωμα ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και στο σημείο αυτό ανακύπτει το εύλογο ερώτημα: πού το πάνε οι Κινέζοι και οι Ρώσοι; Σίγουρα οι οικονομικές κυρώσεις που έχουν επιβληθεί στη Ρωσία, όπως και οι διάφορες δυσκολίες που συναντάει ο οικονομικός επεκτατισμός της Κίνας, έχουν άμεση σχέση με αυτή την επικίνδυνη κρίση που έχει δημιουργηθεί στις σχέσεις των ΗΠΑ με τη Β. Κορέα. Αν οι Κινέζοι και οι Ρώσοι προσπαθούν με αυτόν τον παρανοϊκό τον Κιμ να εξυπηρετήσουν τις διάφορες οικονομικές ανάγκες τους και φιλοδοξίες τους και δεν έχουν κάποιες κοσμοκρατορικές επιδιώξεις, η κατάσταση  σταδιακά θα εξομαλυνθεί. Αν όμως αποσκοπούν σε μια παγκόσμια κυριαρχία, ο πλανήτης μας περνάει ίσως τις πιο κρίσιμες ημέρες του.

Τακης Σουβαλιωτης, Χαλανδρίτσα Πατρών

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ