Τασούλα Καραϊσκάκη ΤΑΣΟΥΛΑ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ

Μαζικές ψευδαισθήσεις, η μεγαλύτερη ήττα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ε​​ίναι μία από τις αποτυχίες μας μέσα στο πολιτικο-κοινωνικό γίγνεσθαι, η απουσία ορίων μεταξύ πραγματικότητας και επιθυμίας. Δίνουμε χαρακτήρα αντικειμενικότητας σε υποκειμενικές εντυπώσεις. Οχι απλώς ζούμε με ψευδαισθήσεις, που μας παρηγορούν, αλλά θέτοντάς τες ως τελικό στόχο, αποφεύγουμε να σχεδιάσουμε μια ρεαλιστική πορεία προς αυτόν. Και μένουμε καθηλωμένοι σε έναν παρόντα κόσμο που έχει συρρικνωθεί σε υποκειμενική παράσταση.

Πρωθυπουργικά λόγια: «Η Ελλάδα γυρίζει σελίδα. Τα πρώτα τρίμηνα του ’17 ήταν θετικά. Αυτά μας κάνουν να είμαστε αισιόδοξοι ότι βρισκόμαστε στο τέλος μιας περιπέτειας». Ενώ σε άρθρο του είχε γράψει ότι «η επόμενη ΔΕΘ (2018) θα συμβολίζει την αυγή μιας νέας περιόδου για τη χώρα αφήνοντας οριστικά πίσω την εποχή της κρίσης». Μια ρόδινη –ευκταία– προοπτική που καλύπτει δύο σημαντικές πραγματικότητες: 1. Η τρίτη αξιολόγηση που θα πρέπει να ολοκληρωθεί ώς το τέλος του χρόνου, μπορεί να αποβεί «Γολγοθάς» για την κυβέρνηση. 2. Το 2018, έτος εξόδου από το μνημόνιο, όπως βεβαιώνει ο πρωθυπουργός (είθε!), θα είναι και έτος υλοποίησης συμφωνημένων σκληρών μέτρων και περικοπών και του αυτόματου «κόφτη» δαπανών προς εξουδετέρωση της όποιας αστοχίας. Σε ένα δύσκολο πλαίσιο: Υπερφορολόγηση  (άρα μεγαλύτερη παραοικονομία, λαθρεμπόριο, εισφοροδιαφυγή, φοροδιαφυγή – τα δηλωθέντα εισοδήματα έχουν μειωθεί δραστικά, π.χ. στους ελεύθερους επαγγελματίες κατά 20%). Ανεργία, ανέχεια, μετανάστευση (όχι μόνο των εξειδικευμένων επιστημόνων αλλά και ανειδίκευτων νέων, π.χ. στην Τσεχία). Δυσκαμψία της κρατικής μηχανής –το Δημόσιο αρνείται να αξιολογηθεί–, παλιές αρρώστιες σε επανάληψη (π.χ. η ΕΡΤ, ξανά των 2.300 υπαλλήλων, προκηρύσσει κι άλλες προσλήψεις) κ.ο.κ.

Σε κοινωνικό επίπεδο, αποθέτουμε τη σύγχυσή μας στην ανακουφιστική σκιά των ηχηρών λέξεων. Διολίσθηση στη φαντασίωση και προβολή της ευχής (για αλλαγή χωρίς να αλλάξουμε) στο μέλλον. Στέρηση των στενών πλαισίων ταυτότητας. Απουσία κινήσεων που να παροχετεύονται σε έναν ορίζοντα θετικών συμβάντων. Κίνηση του εκκρεμούς μεταξύ δυστοπίας και ουτοπίας. Σε ένα κοινωνικό πλαίσιο όπου η ακρότητα τείνει να εμφανιστεί ως κανονικότητα και η συστηματική κατανάλωση ασήμαντων ή ψευδών ειδήσεων αφαιρεί την ικανότητα διάκρισης της αλήθειας. Οπως είχε πει παλιότερα ο Στέλιος Ράμφος, στην κρίση «οι εσωτερικές επιθυμίες συγκρούονται με τη δύσκολη πραγματικότητα και όταν το πολιτικό ή κοινωνικό σύστημα δεν έχει να προτάξει θετικές λύσεις, τότε ο κόσμος οδηγείται σε παραισθητικό παραλήρημα». Μάλιστα, όταν προέρχεται από κυβερνώντες λαμβάνει –παρά την εμφανή πολιτική σκοπιμότητα– χαρακτήρα παράκρουσης. Οπως η πρωθυπουργική απόπειρα μίμησης, οικειοποίησης των χαρακτηριστικών ενός γενάρχη κι ενός ιστορικού ηγέτη.

Η παραδοχή (Φλαμπουράρη) ότι το πακέτο Γιούνκερ των 35 δισ. δεν αξιοποιήθηκε επαρκώς, καθώς προβλέπει μια «τρομακτική διαδικασία» – την κατάθεση business plan και προϋπολογισμού. Η καταγγελία (Τόσκα) ότι η Πυροσβεστική είναι το πιο στρεβλό κομμάτι του Δημοσίου, τα στελέχη της «έμπαιναν από τα παράθυρα», όμως «δεν θα βρεθούν στον δρόμο γιατί στηρίζονται από την κυβέρνηση». 

Είναι η μεγαλύτερη πολιτική και κοινωνική ήττα.

Αυτή η άρνηση να ιδωθούν τα πράγματα κατά πρόσωπο έχει και ψυχολογική βάση. Η απόσταση από το πρόβλημα το εμφανίζει στις αφηρημένες εκδοχές του, απογυμνωμένο από επώδυνα στοιχεία. Τα βάρη ελαφραίνουν μέσα στις διακλαδώσεις ενός κορμού αοριστίας.

Προτιμότερη η αναμονή για το απροσδιόριστο. Δύσκολο να χωρέσει κάποιος στην ημέρα του τη μεγάλη πολύπλοκη βεβαρημένη εικόνα όσο κι αν πασχίζει να τη μικρύνει και να την αναγάγει στις προσωπικές αναλογίες του, όσο κι αν εξαλείφει κάθε συνενοχή με αυτήν.

Προτιμότερο το ψέμα.

Δηλαδή η παρέκκλιση που μας χωρίζει από τον κόσμο, το βήμα έξω από την αμεσότητα, η ακινητοποίηση στην τελεία, η άρνηση κάθε αλήθειας και κάθε αξίας. Το έργο της κόπωσης από την κρίση έχει γίνει πολλαπλώς αισθητό.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ