ΘΕΑΤΡΟ

Εικόνες της Ευρώπης στο «Αναλόγιο» του Θεάτρου Τέχνης

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΑΝΟΥΔΟΥ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ενας νέος με ένοχο παρελθόν επιστρέφει στη γενέτειρά του αναζητώντας την εξιλέωση. Ενας αστροναύτης θυσιάζεται για το κοινό καλό. Δύο μετανάστριες εξομολογούνται τις ταλαιπωρίες της καθημερινότητας δίπλα σε μια αλκοολική που πάσχει από Αλτσχάιμερ. Μια γεύση τού τι συμβαίνει στον χώρο της σύγχρονης σλοβάκικης δραματουργίας θα έχει την ευκαιρία να πάρει το ελληνικό κοινό τις επόμενες ημέρες, χάρη στο αφιέρωμα του φεστιβάλ «Αναλόγιο», που επιστρέφει από σήμερα στο Θέατρο Τέχνης. Ενόψει της επίσκεψής τους στην Αθήνα, όπου θα παραστούν στις παρουσιάσεις των έργων τους και θα συμμετάσχουν σε μια συζήτηση στο Ζάππειο το μεσημέρι της Κυριακής, τρεις αναγνωρισμένοι Σλοβάκοι θεατρικοί συγγραφείς μιλούν στην «Κ» για τη δουλειά τους και τη σχέση των συμπατριωτών τους με την Ευρώπη.

Διευθυντής του θεάτρου Svanda στην Πράγα, ο Jozef Dodo Gombar συμμετέχει στο φεστιβάλ με το «Euroroom», που θα παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία Ελένης Γεωργοπούλου την Κυριακή και τη Δευτέρα στις 7 μ.μ. Γραμμένο σε ραπ ρυθμό, το έργο αφηγείται την ιστορία του 33χρονου Στέφαν, που έχει φερθεί με σκληρότητα σχεδόν σε όλους όσοι τόλμησαν να τον αγαπήσουν. Ρομά, Σλοβάκος και Ευρωπαίος, βιώνει μια ζωή τις διακρίσεις, ώσπου έρχεται αντιμέτωπος με το όμορφο πρόσωπο της Ευρώπης που «σαν ηλικιωμένη μητέρα, του ανοίγει την πόρτα και του προσφέρει μια δεύτερη ευκαιρία», εξηγεί ο συγγραφέας. «Εγώ προσωπικά χαίρομαι που είμαι Ευρωπαίος. Διακατέχομαι από το αίσθημα του ανήκειν. Είναι δύσκολο να συνειδητοποιήσουμε ότι αποτελούμε μέρος ενός μεγαλύτερου κόσμου», συνεχίζει αναφερόμενος στην «ευρωπαϊκή εμπειρία» των κατοίκων της Ελλάδας και της Σλοβακίας, «αλλά ακόμα με συγκινεί η ευρωπαϊκή ιδέα».

Είναι μια αισιόδοξη θεώρηση που ενδεχομένως εκφράζει αρκετούς Σλοβάκους, όπως υπογραμμίζει ο Viliam Klimacek, πρώην αναισθησιολόγος που εγκατέλειψε την ιατρική για να αφοσιωθεί στο θέατρο και τη λογοτεχνία, ενώ σήμερα είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου GUnaGU στην Μπρατισλάβα. «Σύμφωνα με τις στατιστικές, η πλειονότητα των Σλοβάκων έχει θετική άποψη για την Ε.Ε. Ανάμεσά τους κι εγώ», υπογραμμίζει. Πέρασα τη μισή μου ζωή σε ένα απολυταρχικό κομμουνιστικό καθεστώς, επομένως εκτιμώ τη δυνατότητα να ταξιδεύω ελεύθερα. Πόσο θα κρατήσει; Θα έλεγα ότι είναι ένα όμορφο εγχείρημα, αλλά κοντά στην καταστροφή», προσθέτει, υποστηρίζοντας πως «το ζήτημα της κοινής ευρωπαϊκής ταυτότητας παραμένει ανεπίλυτο». Το έργο του, «Η ημέρα που πέθανε ο Γκαγκάριν», που θα παρουσιαστεί σε σκηνοθεσία Μενέλαου Καραντζά την Κυριακή και τη Δευτέρα στις 8 μ.μ., εκτυλίσσεται σε δύο «ουτοπίες»: σε ένα μετα-αποκαλυπτικό 1968 και ακριβώς μισό αιώνα αργότερα.

Σκοτεινό πορτρέτο

Βασισμένο στα ημερολόγια Σλοβάκων μεταναστών στην Αυστρία, το έργο της κριτικού, δημοσιογράφου και συγγραφέα Zuzana Ulicianska σκιαγραφεί ένα πιο σκοτεινό πορτρέτο της Ευρώπης, αφού αναφέρεται στις χιλιάδες περιπτώσεις γυναικών που εγκατέλειψαν τις οικογένειές τους μετά τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας για να φροντίζουν αρρώστους και ηλικιωμένους σε πιο εύπορες χώρες. «Σύμφωνα με τις τελευταίες στατιστικές, η Σλοβακία είναι η χώρα της Ε.Ε. με τον μεγαλύτερο αριθμό μεταναστών που έχουν περισσότερα από τα απαιτούμενα προσόντα για τις δουλειές τους στο εξωτερικό. Αυτό ισχύει και για τις ηρωίδες μου: συχνά έχουν πτυχία πανεπιστημίου», τονίζει η συγγραφέας. «Παραδόξως, σε κάποιες περιπτώσεις το βιοτικό επίπεδο της νέας τους ζωής είναι χειρότερο από της παλιάς, αφού τις στέλνουν σε αποκομμένες περιοχές της αυστριακής υπαίθρου, όπου ζουν σε συνθήκες απόλυτης κοινωνικής στέρησης», συνεχίζει. Η παράσταση παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία Ρουμπίνης Μοσχοχωρίτη σήμερα στις 8 μ.μ. και αύριο στις 9 μ.μ.
Το φεστιβάλ «Αναλόγιο», που πρόσφατα έγινε μέλος του Εuropean Festivals Association, θα συνεχιστεί έως τις 24 Σεπτεμβρίου (analogiofestival.org).

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ