Απόστολος Λακασάς ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΛΑΚΑΣΑΣ

Γιε μου, πού πας; Μάνα, θα πάω στο σανίδι

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αυτές τις ημέρες, συνολικά 650 νέοι, ανά ομάδες, συνωστίζονται στις σκάλες της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου στην οδό Πειραιώς 35, περιμένοντας να έλθει η σειρά τους να βρεθούν μπροστά στους δασκάλους της σχολής για τις εισαγωγικές εξετάσεις. Πόσες Μάσες που... πενθούν για τη ζωή τους, πόσοι Τρέπλιεφ που επικρίνουν τους φαντασμένους θεατρίνους –«τους ακούω με φτηνές φράσεις και εικονοπλασίες να στήνουν μία ηθική μικρόψυχη και εύπεπτη»–, πόσες Αντιγόνες, Ορέστηδες και (οι πιο τολμηροί) Διόνυσοι. Οι διδάσκοντες της σχολής αξιολογούν το θεατρικό ταλέντο των υποψηφίων μέσα από μονολόγους, τραγούδι, ποίημα, αυτοσχεδιασμό, ενώ τα παιδιά που θα προκριθούν στη δεύτερη –τελική– φάση εξετάζονται γραπτά σε κείμενο ελεύθερης έκφρασης προσωπικής άποψης, με προαπαιτούμενες στοιχειώδεις γνώσεις θεάτρου και λογοτεχνίας.

Νομίζω πως μια λύση στο εξεταστικό σύστημα για τα ΑΕΙ, που τα τελευταία 40 χρόνια αλλάζει εν... ριπή υπουργού, θα μπορούσε να βρεθεί εάν παρατηρούσαμε τι γίνεται αυτές τις μέρες στην Πειραιώς 35. Πρώτοι προσκεκλημένοι θα είναι οι γονείς (απαραιτήτως) και φυσικά ο υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου. Πολλά από τα παιδιά είναι «σκαστά» από το σπίτι, οι δικοί τους δεν γνωρίζουν ότι προσπαθούν να γίνουν ηθοποιοί. Ισως είναι ήδη φοιτητές σε κάποια περιζήτητη πανεπιστημιακή σχολή που προτίθενται να παραμελήσουν. Τι θέλουν τα παιδιά αυτά; Ενα πτυχίο για το Δημόσιο; Μια βολεμένη θέση; Καθόλου. Αντίθετα, κάνουν το κέφι τους, ακολουθούν τα όνειρά τους – ή έστω αυτό που θεωρούν όνειρο. Πολύ λίγα θα τα καταφέρουν, τα περισσότερα πέφτουν, άλλα τα παρατούν, άλλα θα προσπαθήσουν την επόμενη χρονιά.

Εμπιστεύονται τις δυνάμεις τους και την κρίση των δασκάλων. Τι συμβαίνει με τις Πανελλαδικές Εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ; Μαθητές στενάζουν επί χρόνια στα φροντιστήρια και διεκδικούν μέσω βαθμολογικής επετηρίδας μια θέση στα ΑΕΙ. Ο ένας στους δέκα θα εισαχθεί στη σχολή των ονείρων του. Οι υπόλοιποι θα συμβιβαστούν –λιγότερο ή περισσότερο–, ελπίζοντας πως με το πανεπιστημιακό χαρτί θα βρουν επαγγελματική διέξοδο. Στρατιές αγχωμένων και μέτρια εκπαιδευμένων παιδιών με ένα ελάχιστο αίτημα: την τήρηση του αδιάβλητου των εξετάσεων. Ο λόγος είναι ότι γνωρίζουν πόσο άδικη και αναξιοκρατική είναι η κοινωνία, όταν μάλιστα «διαπραγματεύεται» μια περιζήτητη θέση στο Δημόσιο!

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ