ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Mια πορεία γεμάτη αντιφάσεις

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΝΤΟΣ

Η μεγαλειώδης πορεία του 1996 στο Τσάμπιονς Λιγκ αποτελεί την κορύφωση των επιτυχιών για τον Ευρωπαίο Παναθηναϊκό των τελευταίων 20 ετών. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα οι «πράσινοι» πάλεψαν χωρίς επιτυχία με το παρασκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Οταν στις αρχές της δεκαετίας ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού μετά την επεισοδιακή κατάρρευση της πολυμετοχικότητας, η εμφάνιση του Γιάννη Αλαφούζου στο προσκήνιο απέτρεψε έναν εκτροχιασμό που στα μάτια πολλών έμοιαζε αναπόφευκτος. Η οικογένεια Βαρδινογιάννη ήταν παρελθόν μετά σχεδόν 30 χρόνια παρουσίας, οι ηγέτες της πολυμετοχικότητας είχαν επιλέξει να πηδήξουν από το τρένο βλέποντας κάτω από τα πόδια τους ένα πηγάδι δίχως πάτο, ο περιφερόμενος θίασος των επίδοξων εξ ανατολών σωτήρων έδινε συχνές παραστάσεις, τα χρέη είχαν κτυπήσει «κόκκινο» και ο εφιάλτης μιας διοίκησης Πρωτοδικείου με επόμενο βήμα την πτώχευση, πρόβαλλε ως ένα εξαιρετικά ρεαλιστικό σενάριο.

Μέσα σ’ αυτόν τον κυκεώνα, ο κ. Αλαφούζος λειτούργησε σαν από μηχανής θεός. Χωρίς να έχει έως τότε ενεργή ανάμειξη στα κοινά του ποδοσφαίρου και ιδιαίτερη γνώση του αντικειμένου, αποφάσισε να βγει μπροστά και να πάρει στα χέρια του την «καυτή πατάτα» που όλοι οι άλλοι άφησαν κάτω. Η αλήθεια είναι ότι μπήκε με άνισους όρους στο παιχνίδι και δεν κατάφερε να κάνει πράξη αυτό που οραματίστηκε. Με την παρουσία του, όμως, έβαλε φρένο στα σενάρια διάλυσης του Παναθηναϊκού και τον οδήγησε για μια πενταετία σε πολύ πιο ήρεμα νερά απ’ αυτά που τον βρήκε. Με την αποχώρησή του, η μπόρα ξεσπά ξανά απειλητικά, με κρίσιμο ερώτημα το εάν θα βρεθεί κάποιος να πάρει το τιμόνι στα χέρια και να δοκιμάσει να φέρει το σκαρί στα ίσα.

Αλλες εποχές ο Παναθηναϊκός ήταν πολύφερνη νύφη. Αντίστοιχες περιόδους παρακμής και τεράστιων οικονομικών προβλημάτων τις έζησε στα τέλη της δεκαετίας του ’70, αλλά το όραμα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου έφερε στην πόρτα του σημαντικούς επιχειρηματίες, πρόθυμους να τον διεκδικήσουν. Η οικογένεια Γιαννακόπουλου φάνταζε έως την τελευταία στιγμή ακλόνητο φαβορί για να αναλάβει τις τύχες της επαγγελματικής ομάδας και θα το πετύχαινε εάν δεν έκανε μια εντυπωσιακή (και για πολλούς αιφνιδιαστική) ρελάνς η οικογένεια Βαρδινογιάννη ακριβώς πάνω στο νήμα.

Με κεντρικό πρόσωπο τον «καπετάνιο» Γιώργο Βαρδινογιάννη, η οικογένεια κράτησε το τιμόνι του Παναθηναϊκού για σχεδόν 30 χρόνια. Ποτέ δεν ήταν εύκολος ο δρόμος της στον χώρο του ποδοσφαίρου. Από τα πρώτα χρόνια της παρουσίας της έζησε εσωτερικές εντάσεις και παρότι επί των ημερών της οι «πράσινοι» ισχυροποίησαν (σε πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα βαθμό) το ευρωπαϊκό τους στάτους, η αμφισβήτησή της από μια μεγάλη μερίδα οπαδών της ομάδας έγινε πολύ έντονη, με αντίπαλο δέος από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 τον Παύλο Γιαννακόπουλο. Οι τεράστιες επιτυχίες της ομάδας μπάσκετ τον γιγάντωσαν στα μάτια των φιλάθλων και μπορεί να μην έγινε ποτέ πράξη το σύνθημα «Παύλο θεέ, πάρε την ΠΑΕ», κατά βάση όμως η δική του παρουσία ήταν αυτή που έδωσε δύναμη στην εσωτερική αντιπολίτευση να διεκδικήσει και να πετύχει κάτι που έμοιαζε αδιανόητο: την αποπομπή της οικογένειας Βαρδινογιάννη από τον Παναθηναϊκό.

Το μοντέλο της πολυμετοχικότητας οργανώθηκε βιαστικά και χωρίς τεχνοκρατικά κριτήρια. Πολύ σύντομα το εγχείρημα κατέρρευσε εκκωφαντικά σαν χάρτινος πύργος. Η εμφάνιση του Γιάννη Αλαφούζου έδωσε το φιλί της ζωής στον Παναθηναϊκό και τον κράτησε μακριά από το εφιαλτικό σενάριο του υποβιβασμού που βίωσαν η ΑΕΚ και ο Αρης ή που παλιότερα κινδύνευσε να ζήσει και ο Ολυμπιακός, όταν είδε μέσα σε λίγα χρόνια δύο προέδρους του (Κοσκωτά, Σαλιαρέλη) στη φυλακή, την ομάδα του βυθισμένη στα χρέη και τη λύση στο διοικητικό αδιέξοδο να τη δίνει το Πρωτοδικείο. Τέτοιο δρόμο έχουν ακολουθήσει κατά καιρούς τεράστια μεγέθη του παγκοσμίου ποδοσφαίρου (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Γιουβέντους, Μίλαν, Μαρσέιγ, Ρέιντζερς, Ρίβερ Πλέιτ, Κορίνθιανς κ.ά.) και κατάφεραν να επιστρέψουν στο προσκήνιο, αλλά σίγουρα δεν υπάρχει οπαδός του Παναθηναϊκού που να θέλει να δει την ομάδα του σ’ αυτό το σημείο...

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ