Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Καθημερινότητα χωρίς συντονισμό

Κύριε διευθυντά
Η οδός Κανάρη στο Κολωνάκι παρουσιάζει πυκνή κίνηση οχημάτων, το πράσινο όμως του σηματοδότη διαρκεί ελάχιστα δευτερόλεπτα, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να περάσουν προς την πλατεία και την Πατριάρχου Ιωακείμ ούτε τρία οχήματα! Μία φάλαγγα οχημάτων αναμένει καθηλωμένη απ’ το κόκκινο, ένα έως δύο λεπτά, να ανάψει πάλι το πράσινο και να περάσει. Η ρύθμιση είναι τελείως λανθασμένη και έγινε φαίνεται δίχως στατιστικά στοιχεία ή εμπειρική γνώση για την πυκνή κίνηση –άνοδος– επί της οδού Κανάρη. Αλλη αταξία διαπιστώνει ο πεζός και ο εποχούμενος επί της Ηροδότου, η οποία είναι κάθετος προς την Πατριάρχου Ιωακείμ. Στο πεζοδρόμιο και μπροστά στο κατάστημα Βάρδα- Αναγνωστόπουλου υπάρχει απαγορευτικό σήμα για τα οχήματα που κυκλοφορούν επί της Πατριάρχου Ιωακείμ και θέλουν να στρίψουν αριστερά και να εισέλθουν στην Ηροδότου. Κανείς μα κανείς οδηγός δεν δεσμεύεται από την απαγορευτική σηματοδότηση και όλοι παραβιάζουν το απαγορευτικό παρουσίας αστυνομικών οργάνων! Ερωτώ: το σήμα αυτό έχει υποπέσει σε αχρησία; Γιατί λοιπόν η τροχαία Αθηνών δεν το απομακρύνει; Παραβιάζεται επί μία 15ετία τουλάχιστον. Η καθημερινή παρανομία δημιουργεί... δίκαιο;

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»

Η Δημοκρατία και οι «-ισμοί»

Κύριε διευθυντά
Δημοκρατικό πολίτευμα ή σύνταγμα είναι εκείνο το οποίο θεσπίζεται με ιδιαίτερα πολύχρονη διαδικασία και διασφαλίζει όλα τα δικαιώματα του ανθρώπου, ατομικά, κοινωνικά, πολιτικά, συνταγματικά, και την τριμερή διάκριση της εξουσίας, σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική, κάθε μία δε απ’ αυτές ασκείται από ιδιαίτερα όργανα. Η δημοκρατική ανθρωπότητα πλανάται, με τους προσανατολισμούς στην πολιτική ζωή: δεξιά, αριστερά, κέντρο ή μεσότητα, και είναι βαθύτατα επηρεασμένη, απ’ αυτούς, μέχρις αυτοθυσίας ή μέχρι θυσίας και αυτών των αξιών και αγαθών της ζωής. Η ενδοσκόπηση όμως των προσανατολισμών αποκαλύπτει την κενότητα και την πλάνη των. Τι είναι ο κάθε προσανατολισμός; Δηλώνει μια κατεύθυνση. Προς τα πού; Προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά ή προς το κέντρο, προς την ευθεία. Η κάθε κατεύθυνση όμως οδηγεί προς την επιθυμητή πορεία. Τίποτε άλλο.  Η μεταφορά των προσανατολισμών στην πολιτική ζωή, με τις κατευθύνσεις δεξιά, αριστερά και κέντρο, είναι άσχετη και άστοχη και παραπλανητική, είναι «λίθοι και πλίνθοι ατάκτως ερριμμένα» εφόσον δεν στηρίζονται σε ελεγμένες και υποχρεωτικές, εκ των προτέρων, αξίες και αρχές, οι οποίες αποτυπώνονται στα δημοκρατικά συντάγματα και στους συμφώνους προς αυτά νόμους.
Η διάκριση της πολιτικής, σε δεξιά και αριστερά, έχει τον ιστορικό λόγο της, μάλλον, την παρεξήγησή της, από τη θέση του προέδρου της Γαλλικής Εθνοσυνελεύσεως, του 1791, και στους ευρισκομένους βουλευτές, δεξιά και αριστερά του προέδρου. Οπότε η θέση των βουλευτών της προσέδωσε και τη διάκρισή των, όχι όμως και τη διάκριση της πολιτικής, σε δεξιά και αριστερά, η οποία γραμματολογικώς δεν είναι επιτυχής (άρθρο μου στην «Εστία», «Αριστερά, Δεξιά, ισάριθμες πλάνες», της 14-15 Μαΐου 2016).  Η οργάνωση και η λειτουργία των δημοκρατικών κρατών καθορίζεται από τα δημοκρατικά συντάγματα και τους συμφώνους, προς αυτά, νόμους. Κάθε πολίτευμα το οποίο δεν έχει σύνταγμα, με θεμελιώδεις αξίες και αρχές είτε αυτές δεν τηρούνται, αλλ’ είναι απλώς διακοσμητικές, είναι αυταρχικό καθεστώς, το οποίον απλώς ονομάζεται, κατ’ ευφημισμόν, δημοκρατικό πολίτευμα.  Η πολιτική πρέπει να σχετίζεται με τις δημοκρατικές αξίες και αρχές, οι οποίες αποτυπώνονται στα δημοκρατικά συντάγματα. Τα πολιτικά κόμματα πρέπει ν’ απηχούν, με τις ονομασίες τους, τις θεμελιώδεις αξίες και αρχές των δημοκρατικών συνταγμάτων. Οχι να περιπλανώνται σε αόριστες έννοιες, οι οποίες δεν έχουν θέση στη δημοκρατική ζωή.

Τα δημοκρατικά κόμματα έχουν γνώμονα και πυξίδα κατευθύνσεως. Το σύνταγμα και την πολιτική επιστήμη και πολιτειολογία. Μέσα στο πλαίσιο αυτό ασκείται και αναπτύσσεται η δράση τους, τηρουμένων των επιστημονικών και τεχνολογικών εξελίξεων. Κάθε ενεργό μέλος του κόμματος οφείλει να σέβεται και να τηρεί τις συνταγματικές αρχές και κατευθύνσεις.

Να εκκινεί από τη θεμελιώδη αρχή ότι είναι εκπρόσωπος του λαού που τον εξέλεξε και εκπροσωπεί και τον πληρώνει για την πιστή άσκηση του αξιώματός του. Εάν ο εκπρόσωπος του λαού εκφορείται από ιδέες ξένες προς το σύνταγμα, όπως μαρξιστικές, λενινιστικές, σταλινικές, εν γένει κομμουνιστικές, ναζιστικές, φασιστικές, οφείλει, τουλάχιστον, ν’ απέχει από την πληρωμή, η οποία απορρέει από τον μόχθο και τον ιδρώτα του δημοκρατικού λαού. Καθόσον άλλως πρόκειται για λήστευση και κλοπή της βουλευτίας.  Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα αποτυγχάνουν, γενικά, διότι κρατεί η γνώμη του ενός, του δικτάτορος. Οχι των περισσοτέρων, η οποία εξάγεται από τη γνώμη των πολλών, με δημόσια διαβούλευση, όπως συμβαίνει στη Δημοκρατία. Απλώς οικειοποιούνται τα αυταρχικά καθεστώτα και τις λέξεις που χρησιμοποιεί η Δημοκρατία.

Κωνσταντινος Χρ. Τρακας, Αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου ε.τ.

Οι διώξεις Ελλήνων επί ηγεμονίας Στάλιν

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 27ης/8/ 2017 ο σχολιογράφος κ. Μιχάλης Τσιντσίνης αναγράφει ότι «ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Γεώργιος Κυρίτσης, που, για να διακριθεί στο εσθονικό μέτωπο, ανάρτησε πτωματομετρητές: τετρακόσιες χιλιάδες Ελληνες σκότωσε ο Χίτλερ, ο Στάλιν, λέει, ούτε έναν». Προφανώς ο κ. βουλευτής ήθελε να στηρίξει τις απόψεις του συναδέλφου και υπουργού Δικαιοσύνης κ. Στ. Κοντονή, στην απαντητική του επιστολή προς τον συνάδελφό του της Εσθονίας, ο οποίος τον κάλεσε να παραστεί στο συνέδριο, που οργάνωσε η εσθονική προεδρία της Ε.E., για τα εγκλήματα του ναζισμού και από τα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Ο Γάλλος Στεφάν Κουρτουά και οι συνεργάτες του, στο εξ 866 σελίδων βιβλίο του «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού», στις σελίδες 353-367 και με υπότιτλο «Οι Ελληνες θύματα του Κομμουνισμού», αναγράφει: «Σύμφωνα με την απογραφή του 1919, 593.700 Ελληνες ζούσαν στη Νέα Ρωσία και συγκεκριμένα στην Οδησσό, Μαριούπολη, στην περιοχή του Κουμπάν, στις όχθες της Μαύρης Θάλασσας, της Αζοφικής, μέχρι τον Βόρειο Καύκασο. Ολοι αυτοί οι Ελληνες την περίοδο 1936-1938, εν καιρώ ειρήνης, όπου ο σταλινισμός έκαμε εκκαθάριση των μειονοτήτων, εκτελέστηκαν από τη μυστική αστυνομία, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν στα γνωστά γκουλάγκ της Σιβηρίας. Ολοι αυτοί οι Ελληνες «κατηγορήθηκαν, συλλογικά, ότι υπηρετούσαν τους μοναρχοφασίστες και τη δικτατορία του Μεταξά, ότι στόχευαν στη συγκρότηση μιας αυτόνομης Ελληνικής Δημοκρατίας. Αυτές οι ψευδείς κατηγορίες έφεραν ένα κύμα συλλήψεων και την εκτόπιση δεκάδων χιλιάδων Ελλήνων που εξαφανίστηκαν για πάντα στην άβυσσο του αρχιπελάγους των γκουλάγκ», βλ. σελ. 357 του βιβλίου «Η Μαύρη Βίβλος του Κομμουνισμού».

Επομένως, ο βουλευτής Γ. Κυρίτσης ή είναι ανιστόρητος ή, αν αυτό δεν συμβαίνει, ψεύδεται χωρίς συστολή. 

Κωνσταντινος Ψηφης, Εκπαιδευτικός, Βόλος

Είναι ανηφορική η οδός της ελπίδας

Κύριε διευθυντά
Δεν είναι ανθρώπινο, και για τον πιο αδιάφορο και άθεο ακόμη επισκέπτη του ιερού νησιού της Τήνου, να μη στρέψει με σεβασμό, συμπόνια και αγάπη το βλέμμα του, και δακρυσμένο πολλές φορές, σ’ αυτούς τους σκληρά δοκιμαζόμενους πιστούς που «βαδίζουν» δίπλα τους με τα γόνατα στην ανηφόρα του δρόμου της Μεγαλόχαρης. Πολλοί απ’ αυτούς τους καλούς χριστιανούς, βαθιά απογοητευμένοι και πληγωμένοι από τα γήινα, προστρέχουν γονυπετείς στη μόνη ελπίδα που τους απομένει, την Παναγιά «τους». Αλλοι πάλι ακολουθούν αυτή την επώδυνη δοκιμασία από ευγνωμοσύνη για τη θεϊκή αρωγή που τους προσέφερε η Γοργοεπήκοος Θεοτόκος.

Φριξος Δημου, Πλοίαρχος Ε.Ν.

Πόσα χρόνια έδιναν συντάξεις σε πεθαμένους και επιδόματα σε αόμματους-γερακομάτηδες...

Κύριε διευθυντά
Να έχουν τον ουρανό χαρτί, τη θάλασσα μελάνι και ακόμα δεν με φτάνει. Είναι τόσα πολλά που δεν γράφονται. Δεν έγραψε κανένας την αλήθεια, το τι περάσαμε σε τούτη την έρημη τη χώρα, με πολέμους, με δυστυχίες.

Μας εκήρυξαν τον πόλεμο η Ιταλία και η Γερμανία γιατί ήταν το πέρασμά τους από εδώ. Από το 1940 μέχρι το 1950 υποφέραμε πολύ με σκοτωμούς, πολλοί στις πόλεις πέθαναν από την πείνα. Οσοι ήμασταν στην παραμεθόριο τα βολέψαμε, λίγο το χωράφι, λίγο από τα ζωντανά. Δεν έφτανε που είχαμε τους Ιταλούς, με Τούρκους μαζί και με Γερμανούς, εδώ στην έρημη την Ηπειρο –όχι σε όλη την Ελλάδα– τους είχαμε 500 χρόνια τους Τουρκαλάδες, και φοβερίζουν ακόμα, και ο Θεός να φυλάξει ποιος θα πολεμήσει, τα παιδιά μας που είναι αδύναμα;

Δεν έφτανε που είχαμε τους κατακτητές που ήθελαν να κατακτήσουν όλον τον κόσμο, είχαμε και τον ανταρτοπόλεμο. Εσηκωθήκαν κάποιοι και σηκώσαν τους τεμπέληδες, τους κατσικοκλέφτες, τους έκαναν δολοφόνους και εσκοτώσαν γυναικόπαιδα, το αίμα το δικό τους. Τι έφταιγαν οι γυναίκες; Αμα άκουγαν τον εχθρό κρύβονταν, μόνον είχαν το μίσος στο αίμα τους. Οι αγράμματοι ήθελαν να πάρουν την εξουσία με το να σκοτώσουν τη μάνα τους και τον πατέρα τους. Εβγήκε ο Λεωνίδας Κύρκος, στέλεχος της Αριστεράς, στην τηλεόραση, και τους τα εφώναξε. Εμάς δεν μας ωφελούν τα λόγια τους, εμείς τους ανθρώπους μας δεν τους ξαναβλέπουμε. Οταν τελείωσε ο πόλεμος τη δεκαετία του ’50, οι οικοδόμοι και οι εργάτες επήραν έναν παλιοκασμά και ένα παλιοφτυάρι, με έναν τενεκέ στην πλάτη, γιατί δεν υπήρχαν εργαλεία, και έφτιασαν δρόμους, σπίτια, ιδρύματα και ξαναχτίσαν την Ελλάδα μας με ίδρο και αίμα. Πολλοί που δεν αντέξαν, έφυγαν από τη ζωή στα 50 τους χρόνια. Δεν είχαν ένσημα γιατί δεν είχε το κράτος ούτε οι πολίτες για να βάλουν, έβαζαν μόνο για γιατρό 50 μεροκάματα το χρόνο. Στη δεκαετία του ’60 έφεραν καρότσια, μπετονιέρες και αναβατόρια, άλλαξε η ζωή του οικοδόμου, δουλεύουν με μηχανήματα. Το ’81 ήρθε ο Αντρέας από την Αμερική με το ζιβάγκο, τον έκαμαν πρωθυπουργό και πήρε μια σκούπα μεγάλη και έβαλε γραμματισμένους και αγράμματους χωρίς εξετάσεις στο Δημόσιο, στην καρέκλα. Δεν είχαν πού να καθίσουν και τους έλεγε «πάρτε καρέκλα από τα σπίτια σας». Εφυγε αυτός και ανέλαβε ο Σημίτης, άλλος καλύτερος, έλεγε «πάρτε δάνεια να παίξετε». Αντί να πει πάρτε δάνεια να δουλέψετε, που ήμασταν μια κατεστραμμένη χώρα, τους έβαλε στον τζόγο, γι’ αυτό εφτάσαμε εδώ. Ο Αντρέας και οι συνεργάτες του έφεραν την ελεύθερη ζωή, ελεύθερα τα δάνεια, όλα «φάτε λύκοι, φάτε αρκούδες». Φεύγουν το βράδυ τα παιδιά και γυρίζουν το πρωί, άλλα μεθυσμένα και άλλα σκοτωμένα. Λένε το πρωί στις 6 η ώρα καληνύχτα. Σώστε αυτά τα παιδιά που έμειναν, σας παρακαλώ, μην τα κυνηγάτε για το εξωτερικό γιατί δεν θα γυρίσει κανένα πίσω.

Ετσι, κύριε πρωθυπουργέ, το 2014 έταξες πολλά ψέματα και σε ψηφίσαμε. Εβαλαν χέρι στις μικρές τις συντάξεις, που να σας ξεραθούν τα χέρια. Αλλά δεν φοβάστε Θεό ούτε κατάρες.

Είχαμε μια χώρα παραγωγική. Γιατί να φύγουν οι νέοι από τον τόπο τους; Να καθίσουν να δουλέψουν στη χώρα τους. Εμαθαν με τα έτοιμα. Να δουλέψουν, να μην κοιτάξουν να πιάσουν καρέκλα, η καρέκλα ψωμί δεν βγάζει. Αλήθεια, αυτούς που έχετε στην καρέκλα, τι ρόλο παίζουν, τι τους θέλετε, ποιος θα δουλεύει να τους πληρώνει; Αφού δεν ξέρουν και δίνουν συντάξεις στους πεθαμένους, πόσοι αόμματοι και πόσοι βλέπουν. Πάνε για εξετάσεις αόμματοι και βγαίνουν και οδηγούν το αμάξι τους. Διώξτε την καρέκλα, τους χαραμοφάηδες, να πάνε να δουλέψουν όπως δουλεύει όλος ο κόσμος. Εγώ είμαι 95 χρονών, έχω λίγο κήπο στην αυλή μου και φυτεύω λαχανικά. Τρώει η φαμίλια μου, δίνω και στον κόσμο. Να μάθει ο κόσμος να δουλεύει, γιατί αν κοπεί το νερό θα σταματήσει ο μύλος. Εμείς, κ. Τσίπρα, δεν ζητάμε ελεημοσύνη, ζητάμε τα λεφτά μας που μας τα κλέψατε όλοι μαζί και τα φάγατε. Τέλειωσαν τα δικά μας τα ματωμένα και απλώσατε το χέρι στους εταίρους. Οι εταίροι να έρθουν να δουλέψουν στη χώρα μας γιατί είναι παραγωγική, εμείς έχουμε τεμπελιά.

Είπε ο Μάνος να έρθουν οι μισθοί και οι συντάξεις στα 700 σε όλους, σε υπουργούς και στον λαό. Αν ήταν έτσι, δεν θα φτάναμε εδώ. Επρεπε να γίνει αυτός πρωθυπουργός και πήρε 1% επειδή είπε την αλήθεια. Ηρθαν τελευταία τέσσερις νεότεροι, είπαμε θα φτιάξουν την Ελλάδα. Αλλά δυστυχώς ο Κωστάκης δεν πήρε τα χνάρια του μπάρμπα του, όπου έκανε την Ηπειρο αγνώριστη με λιμάνια και με τα έργα του Καλαμά. Ο δε Αντωνάκης εκυνήγησε τον Μητσοτάκη από την εξουσία. Εάν ήταν αυτός δεν θα φτάναμε εδώ. Τον είπαν αποστάτη, δεν το πιστεύω, Κρητικός και αποστάτης. Να τον πούνε προστάτη γιατί οι Κρήτες πολέμησαν και είμαστε εμείς ελεύθεροι. Ο δε Γιωργάκης επήρε ένα δέντρο και το φύτεψε μαζί με τη γλάστρα και είπε «πού είσαι πατέρα να με ιδείς, τα κατορθώματά μου». Ο δε Αλεξάκος έβαλε χέρι στις συντάξεις στις μικρές που είναι με αίμα βγαλμένες, ενώ οι συντάξεις οι μεγάλες είναι του Δημοσίου, δεν πρέπει να κοπούν γιατί κουράζονται στην καρέκλα. Ποιος θα δουλέψει για την καρέκλα; Κύριε Τσίπρα, πολύ αγαπάτε το Δημόσιο, γιατί τόσο πολύ, σε τι είναι ωφέλιμο; Διώξτε τη μισή την καρέκλα, διώξτε τους χαραμοφάηδες γιατί είναι όλοι με ρουσφέτια από την πίσω πόρτα. Μην κυνηγάτε τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους, να βρίσκετε κάνα κοψίδι κρέας και κάνα ποτήρι γάλα. Μήπως σταματήσει αυτό το κακό. Εχουμε τον παράδεισο στη χώρα μας, μην τον αφήνετε να τον πάρουν τα μνημόνια. Εχουμε όλα τα καλά, τα καλά θέλουν δουλειά, αν δεν δουλέψουμε θα τα πάρουν.

Εμείς οι παλιότεροι γιατί δουλεύαμε; Τώρα τα θέλουν έτοιμα. Αμ δεν γίνεται πέσε πίτα να σε φάω. Δουλειά, δουλειά, δουλειά.

Αλεξανδρα Δημητριου, Ετών 95 – εκ Πόβλας Θεσπρωτίας

Διάπλαση παίδων, βιβλία και TV

Κύριε διευθυντά
Απευθύνομαι πιο πολύ στις γυναίκες, που κάθε απόγευμα αράζουν στην τηλεόραση για να παρακολουθήσουν τις σαχλοψυχαγωγικές εκπομπές και στη συνέχεια τα σίριαλ: Αντισταθείτε σ’ αυτό που σκόπιμα συμβαίνει και ασχοληθείτε με την υγιή ανατροφή των παιδιών σας. Επιλέξτε από τα προγράμματα καλές εκπομπές. Ευτυχώς υπάρχουν ελάχιστες που λειτουργούν σαν καταφύγιο έπειτα από ένα ανελέητο κυνηγητό. Κλείστε την τηλεόραση στα μούτρα των εκμαυλιστών, αυτών που υπηρετούν το κακό, προβάλλουν κακά πρότυπα και διαφθείρουν τη νεολαία. Αυτή η ελευθεριότητα του θεάματος είναι κακή εικόνα της Δημοκρατίας.

Η γείτων Τουρκία, πολιτευόμενη με μαεστρία, στέλνει σχεδόν δωρεάν τα σίριαλ της και μεις τσιμπάμε, αποχαυνωνόμαστε επί ώρες με τις ίντριγκες, τη βία, την ασχήμια της ζωής, ενώ (αν δεν παρακολουθούν κι αυτά) ξεφορτωνόμαστε τα παιδιά μας σε κανένα κινητό ή υπολογιστή για να μη μας ενοχλούν. Τα δικά μας τα σίριαλ; Από το κακό στο χειρότερο. Μητέρες, γιαγιάδες, λυπηθείτε τα παιδάκια σας και αντισταθείτε. Εχουμε ιστορία και πολιτισμό. Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχουν και βιβλία.

Δαναη Πανοπουλου – Εκπαιδευτικός

Τα έπαθλα των αριστούχων

Κύριε διευθυντά
Με πολλή χαρά και με μεγάλο θαυμασμό για την ίδια, διάβασα το δημοσίευμα της νεαράς, μαθήτριας Λυκείου μέχρι προ μηνών, και φοιτήτριας της Νομικής Σχολής Αθηνών πλέον, Ραφαέλας Τζιώρτζιου, στην «Κ» της Κυριακής 3-9-2017. Ο τίτλος του: «Κυνηγώντας την αριστεία παρά τα εμπόδια». Επιλέγω δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το κείμενό της: «Αν ρωτήσετε τη γνώμη μου για την αριστεία, η απάντησή μου, χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι ότι θα πρέπει να αποτελεί τον στόχο κάθε μαθητή» και «η αριστεία, άλλωστε, δεν σημαίνει απλά βαθμολογική κατάκτηση της “κορυφής”, αλλά επιτυχή ολοκλήρωση της προσπάθειας». Είναι εξαιρετικώς παρήγορο το γεγονός ότι η νέα μας γενιά δεν συμφωνεί με την προσπάθεια του υπουργού Παιδείας, Κώστα Γαβρόγλου, να καταργήσει την αριστεία στα σχολεία μας, καθώς και να επιλέγεται διά κλήρου ο/η σημαιοφόρος τους. Αν η σημαία μας είχε λαλιά, θα μας έλεγε ότι προτιμάει να φέρεται και να τιμάται από έναν άξιο νικητή σ’ έναν ευγενή αγώνα, παρά από κάποιον ανώνυμο ευνοούμενο της κληρωτίδας. Στα δικά μου γυμνασιακά χρόνια (1948-1954), η αριστεία, σε όλες τις τάξεις του Γυμνασίου, συνοδευόταν από χρηματικό έπαθλο 100.000 δραχμών για τον αριστεύσαντα. Δυστυχώς, η μαθητική «αριστεία» έπαψε να έχει και «δραχμική» αξία το 1953. Τη Μεγάλη Εβδομάδα του 1953, ο τότε υπουργός Συντονισμού, Σπύρος Μαρκεζίνης, ανήγγειλε την υποτίμηση της δραχμής έναντι του δολαρίου. Η τιμή του αμερικανικού νομίσματος, από τις 15.000 δραχμές, ανήλθε στις 30.000 δραχμές. Λίγες ημέρες αργότερα, οι χιλιάδες των ελληνικών δραχμών απώλεσαν τα τρία συνοδευτικά μηδενικά (000) και κατάντησαν απλές δραχμές... Τότε, οι υπεύθυνοι του υπουργείου Παιδείας (υπουργός ο Κων/νος Καλλίας) θα σκέφθηκαν ότι το ποσό των 100.000 δραχμών, ως έπαθλο αριστούχων μαθητών, φαινόταν σημαντικό. Μετά, όμως, την υποτίμηση του (τότε) νομίσματός μας, οι εναπομείνασες 100 δραχμές φαινόταν ποσόν ασήμαντο. Και η λύση βρέθηκε: κατήργησαν παντελώς τα χρηματικά έπαθλα! Από τότε πέρασαν 64 χρόνια. Φρονώ ότι, για να ενισχυθεί η αξία της αριστείας στα σχολεία μας, είναι καιρός να επανέλθουν τα χρηματικά έπαθλα για τους αριστούχους μαθητές.

Γεωργιος Τολη, Καρδιοχειρουργός

Κάπου υπάρχει έξοδος διαφυγής

Κύριε διευθυντά
Είμαστε λαός κοντόφθαλμος και αυτή είναι η πραγματική αιτία της κρίσης που περνάμε. Δεν ξέρω τι πραγματικά συμβαίνει σε άλλες χώρες και τη νοοτροπία των ανθρώπων εκεί, γιατί δεν έχω ζήσει στο εξωτερικό. Ο μόνος τρόπος να μάθεις τη νοοτροπία ενός λαού σε βάθος είναι να είσαι γέννημα θρέμμα του και να έχεις μια στοιχειώδη μόρφωση και αντίληψη. Και τι δεν ακούσαμε τα τελευταία χρόνια από πολιτικούς, δημοσιογράφους, μέσα ενημέρωσης, social media και συμπολίτες μας όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση. «Η ανάπτυξη», έλεγαν, «θα έρθει μόνο όταν πιάσουμε πρώτα πάτο». Οταν το άκουσα για πρώτη φορά αυτό, η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε ως ιδέα, γιατί γενικά είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και ελπίζω ότι κάποια στιγμή η Ελλάδα θα βρεθεί στη θέση που της αξίζει. Είμαι όμως και ρεαλιστής και βλέπω με το πέρασμα του χρόνου ότι ίσως το βαρέλι στην περίπτωσή μας δεν έχει πάτο. Αρχίζω και φοβάμαι ότι είμαστε εξαίρεση σε αυτόν τον γενικό κανόνα. Και ποια είναι η θέση που αξίζει στην Ελλάδα;

Να εξηγήσω ότι η σκέψη μου για μια καλύτερη Ελλάδα συνάδει με εικόνες που έχω από πετυχημένους Ελληνες (κυρίως του παρελθόντος) σε ένα πιο σύγχρονο μοντέλο ή γεγονότα της Ιστορίας μας που με κάνουν να νιώθω όχι μόνο περηφάνια αλλά ενθουσιασμό. Αυτή η εικόνα όμως που έχω στο μυαλό μου για την Ελλάδα των μεμονωμένων παραδειγμάτων και του παρελθόντος είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου με την εικόνα που έχουμε σήμερα ως χώρα.

Η εικόνα της Ελλάδας και κάθε χώρας είναι οι άνθρωποί της. Αν ζεις στην Ελλάδα (ή και εκτός) και προσπαθείς καθημερινά για το καλύτερο, για τον εαυτό σου αλλά και για τη χώρα σου, απογοητεύεσαι με την κατάσταση που επικρατεί. Αν έχεις λίγη εμπειρία βέβαια, δεν έχεις πολλές απαιτήσεις από τους ανθρώπους, γιατί τους γνωρίζεις καλά, επομένως δεν έχεις προσδοκίες και δεν απογοητεύεσαι. Αλλά για σκεφτείτε λίγο. Τι άνθρωποι είμαστε; Τι πρεσβεύουμε; Ποιοι είναι οι στόχοι μας και η ζωή που θέλουμε να ζήσουμε;

Κατ’ αρχάς η εικόνα που έχουν στο εξωτερικό για εμάς είναι ότι είμαστε ένας λαός με μεσογειακό ταπεραμέντο, έξυπνος και εφευρετικός, αλλά ιδιαίτερα τεμπέλης και κακομαθημένος, με την έννοια ότι δεν θέλουμε να διορθωθούμε. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Μπορεί τα παραπάνω χαρακτηριστικά να ισχύουν σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, υπάρχουν όμως βαθύτερες κοινωνικές προεκτάσεις στην κρίση της χώρας, που εμπερικλείονται σε μία έννοια. Τη νοοτροπία.

Αν είσαι Ελληνας, βλέπεις γύρω σου αρκετούς νέους, οι οποίοι δεν έχουν –πρωτίστως– αυτογνωσία αλλά και στοιχειώδη παιδεία, αλληλοσεβασμό, αλληλεγγύη. Με μια λέξη, ταυτότητα. Και όλα αυτά, χωρίς να σκέφτονται πως υποσκάπτουν το μέλλον τους.

Υστερα στρέφεσαι σε πιο μεγάλες ηλικίες, που θεωρητικά έχουν μεγαλύτερη εμπειρία και ωριμότητα, και βλέπεις πολλούς που δεν νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους ή την κοινωνία. Και αυτό φαίνεται στην καθημερινότητά τους. Ακόμα και στην οδηγική τους συμπεριφορά. Ανθρωποι που λένε τη γνώμη τους χωρίς να είναι καλά διαβασμένοι, που ψήφισαν και ξαναψήφισαν τους ίδιους πολιτικούς. Γενιές ολόκληρες που τις «πλάνεψαν» καμιά δεκαριά πολιτικά πρόσωπα και τις «πλανεύουν» ακόμα, γιατί από τα λάθη δεν μαθαίνουμε και η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Και εκεί που είσαι βυθισμένος στο σκοτάδι, βλέπεις και ανθρώπους μορφωμένους, που έχουν όραμα και εκπέμπουν φως μέσα σε όλο αυτό το κλίμα.

Που δουλεύουν νυχθημερόν σε όλη τους τη ζωή και κανείς δεν τους το αναγνωρίζει, σε μια χώρα που τους ανθρώπους που αξίζουν τους χλευάζει και τους εξορίζει. Αυτοί που βλέπουν στην Ελλάδα είναι λίγοι. Αυτοί που δεν βλέπουν είναι πολλοί.

Η εικόνα μιας χώρας είναι ο λαός της. Η κρίση μιας χώρας είναι τα ελαττώματα και τα λάθη του λαού της. Η καταδίκη μιας χώρας είναι η νοοτροπία του λαού της και η άρνηση για αλλαγή. Η Ελλάδα μας κινδυνεύει να μείνει το αιώνιο «ταλέντο», που δεν δούλεψε, δεν προσπάθησε και έμεινε στάσιμο.

Ο μόνος τρόπος να αλλάξει είναι ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί να αλλάξουμε και να γίνουμε σωστά παραδείγματα.
Συμπερασματικά, η σημερινή κατάσταση στη χώρα μοιάζει με τη δίνη μιας μαύρης τρύπας, η οποία καταπίνει κάθε μορφή ζωής και ύλης. Βαθιά μέσα μου όμως πιστεύω ότι υπάρχει ελπίδα, αν γίνει μια μεγάλη προσπάθεια από όλους να αλλάξουμε νοοτροπία. Ο μεγαλύτερος εν ζωή φυσικός Stephen Hawking, σε μια σχετικά πρόσφατη ομιλία που έκανε για τη νέα του ανακάλυψη για τις μαύρες τρύπες, είπε: «Το μήνυμα αυτής εδώ της διάλεξης είναι ότι οι μαύρες τρύπες δεν είναι τόσο μαύρες όσο φαντάζουν. Δεν πρόκειται για αιώνιες φυλακές, όπως νομίζαμε κάποτε. Αντικείμενα μπορούν να βγουν από αυτές, ακόμη και να αναδυθούν σε άλλα σύμπαντα. Επομένως, εάν αισθάνεστε ότι βρίσκεστε σε μια μαύρη τρύπα, μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια γιατί υπάρχει έξοδος διαφυγής»…

Βασιλειος Μπουρολιας, Χημικός μηχανικός, μεταπτυχιακός φοιτητής του Imperial College of London

Δυστυχώς ηττηθήκαμε...

Κύριε διευθυντά
«Μακάβριο» το άρθρο του συνεργάτη σας κ. Τάκη Θεοδωρόπουλου στο φύλλο της 6ης Σεπτεμβρίου με τίτλο «Ο κλέψας του κλέψαντος». Ο εξαίρετος αυτός διανοητής μάς αφήνει πάντα με τα γραπτά του απαισιοδοξία και προβληματισμό, ταυτόχρονα καλό και κακό, γιατί ο προβληματισμός γεννάει λύσεις ενώ η απαισιοδοξία είναι το αντίθετο αυτού που μας χρειάζεται στη σημερινή Ελλάδα. Προβληματιζόμενος λοιπόν από τα γραπτά Θεοδωρόπουλου, λέω μήπως η περίφημη «δημοκρατία» δεν είναι το κατάλληλο σύστημα διακυβέρνησης για ένα λαό με μεγάλες μορφωτικές, πολιτιστικές και εν τέλει διανοητικές αποκλίσεις σαν τον δικό μας. Πάλι όμως ο νους μου πάει σε χώρες όπου οι παραπάνω αποκλίσεις εμφανίζονται στη νιοστή δύναμη. Στο Ισραήλ λόγου χάριν (όπου υπάρχουν περί τα 30 κόμματα), πώς γίνεται σε μια τόσο ετερογενή χώρα που δέχεται καρύδια κάθε καρυδιάς –από καθηγητές παν/μίου μέχρι λιμενεργάτες– να δουλεύει η δημοκρατία στην εντέλεια; Μήπως φταίει το εκλογικό μας σύστημα; Μήπως με την απλή αναλογική θα είμαστε καλύτερα; Παίρνοντας σαν παράδειγμα τον εαυτό μου και τους περί εμέ, δεν θυμάμαι να είχα ποτέ ψηφίσει «θετικά» Είχα μανία με τον Στέφανο Μάνο, που όμως είχε κριθεί απορριπτέος από τα κόμματα του Θεοδωροπούλειου επαρχιωτισμού και έτσι, ένα σπουδαίο ελληνικό μυαλό δεν κατάφερε να εκπροσωπήσει στη Βουλή εμένα και τόσους άλλους. Εάν όμως το εκλογικό μας σύστημα ήταν η απλή αναλογική, το κόμμα του Στ. Μάνου θα έμπαινε στη Βουλή και ίσως συνασπιζόμενο με άλλα κόμματα να συγκυβερνούσε και τότε εγώ και τόσοι άλλοι να μην είχαμε ανακράξει το Θεοδωροπούλειον «δυστυχώς, ηττηθήκαμε».

Ι. Ιωσηφ, Πόρτο Ράφτη

Τα μουσεία, τα βιβλία και τα... «ταπόσημα»

Κύριε διευθυντά
Προβληματίστηκα πολύ με την εξαιρετική συνέντευξη της κυρίας Λούβη στη Γιούλη Επτακοίλη σχετικά με τη θητεία της στο Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων. Προβληματίστηκα όχι με αυτά που διάβασα, αλλά με την εκκωφαντική σιωπή που ακολούθησε έως τώρα. Θα σας διηγηθώ μια διασκεδαστική ιστορία από τις –άνω των 40 ετών– σχέσεις μου με ξένους εκδότες. Στο παρελθόν συναντούσα συχνά ξένους εκδότες, με υπέροχα ξενόγλωσσα βιβλία για την Ελλάδα, οι οποίοι σε απόγνωση με παρακαλούσαν –εις μάτην– να τους βοηθήσω να βάλουν τα βιβλία τους στα ελληνικά μουσεία, καθότι η δύναμη των πωλητηρίων μουσείων διεθνώς υπερβαίνει κατά πολύ εκείνες των βιβλιοπωλείων.

Εζησα λοιπόν από κοντά την προσπάθεια του αντιπροσώπου του εκδοτικού οίκου Cambridge University Press να βάλει τουλάχιστον έναν τίτλο για τη Σαντορίνη στο μουσείο της Σαντορίνης. Ως ένας ακόμη Δον Κιχώτης, ο άνθρωπος αυτός (λάτρης της Ελλάδας και με πολύ καλά ελληνικά) όρμησε με αυταπάρνηση προς επίτευξη του στόχου του. Πέρα από τις άπειρες επισκέψεις τότε στο ΤΑΠΑ, την αναγκαστική υποβολή αρκετών αντιτύπων δωρεάν, προκειμένου να αποφασιστεί αν το βιβλίο ήταν επιστημονικώς άρτιο, ο αντιπρόσωπος έπρεπε να καταβάλει και ένα σημαντικό ποσό για να αγοράσει «ταπόσημα» (it is called «taposimo», όπως μου έλεγε με απορία), τα οποία στη συνέχεια έπρεπε να αποσταλούν στον εκδοτικό οίκο, να κολληθούν πάνω στα βιβλία και αυτά να εισαχθούν στην Ελλάδα δείχνοντας ότι έχουν καταβληθεί οι εισφορές. Εν πάση περιπτώσει… μια αφελής γραμματέας βρήκε τα «ταπόσημα» στο γραφείο της στο Cambridge, δεν ήξερε τι να τα κάνει και τα πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων…

Για την ιστορία, ο εν λόγω αντιπρόσωπος τα κατάφερε τελικά και το βιβλίο μπήκε στο μουσείο της Σαντορίνης, λίγο καιρό πριν από τη συνταξιοδότησή του.

Σοφικα Ελευθερουδακη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ