Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο απόμαχος και το θωρηκτό «Αβέρωφ»

Κύριε διευθυντά
Ο υπογράφων ετών 99 και εντός ολίγου 100, απόμαχος πλοίαρχος Ε/Ν, βετεράνος Β΄ Π.Π. και αναγνώστης της εφημερίδας σας από το 1934, έχει υπηρετήσει, μεταξύ άλλων, στο θωρηκτό «Αβέρωφ». Με μεγάλη χαρά και συγκίνηση πληροφορήθηκα την ολοκλήρωση των επισκευών στο ιστορικό θωρηκτό. Συγχαίρω όλους όσοι συνέβαλαν στην αποκατάστασή του και είμαι υποχρεωμένος να μνημονεύσω και το όνομα του αειμνήστου πατριώτου μου Αλέκου Γουλανδρή, ο οποίος χρηματοδότησε το έργο.  Εύχομαι το ιστορικό πλοίο να εξακολουθεί να φωτίζει και τις επόμενες γενιές και να είναι σύμβολο ανδρείας όπως υπήρξε για τη δική μας γενιά.

Δημητριος Στ. Πολεμης, Απόμαχος Πλοίαρχος Ε/Ν, Βετεράνος Β΄ ΠΠ

Ο ελληνικός «ψυχρός πόλεμος» διαρκείας

Κύριε διευθυντά
Την 15η Σεπτεμβρίου, η Βουλή των Ελλήνων της Γ΄ Δημοκρατίας μας «μνείαν εποίησε» της Μικρασιατικής Καταστροφής. Βέβαια, αυτή η ημέρα έχει πολλά μηνύματα. Ο καθένας «ακούει» ανάλογα με την «ποιότητα» και την «ευαισθησία» του «ιστορικοακουστικού» του οργάνου της ψυχής του. Παρακαλώ να μου επιτρέψετε κάποιες παρατηρήσεις επί του θέματος.

– Οσοι «έμειναν» πίσω «έμειναν» αυτοπροαιρέτως, πιστοί στη «δήλωση» του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου. Μην ξεχνάμε ότι πολλοί, ακόμη και «ευγενείς», τούρκεψαν και έμειναν και έγιναν κάποιοι απ’ αυτούς πασάδες.

– Ξεχνάμε ότι αυτό που λέμε «ελληνικός πολιτισμός», κατά το μεγαλύτερο ποιοτικό και ποσοτικό ποσοστό, γεννήθηκε και αναπτύχθηκε από τον πέραν του Αιγαίου ελληνισμό. Ο γνωστός «φιλέλληνας» Φαλμεράιερ έγραψε ότι ο Οθωνας «θα φέρει στους Ελληνες τον ευρωπαϊκό ελληνισμό». Αυτοί που τον «καλλιέργησαν» ήταν στα μέτρα τους. Ο ελληνικός ελληνισμός ήταν ασύγκριτος, γι’ αυτό τον έκρυψαν.

– Και η δημοκρατία; Τα γράφει ο Θουκυδίδης, αλλά η ικανότητα «ανάγνωσης» είναι, ως εκ της ανωτέρω παραγράφου 2, εκλεκτική. «Δημοκρατία μεν τ’ όνομα, του πρώτου δ’ ανδρός αρχή». Οι δε έτεροι «αλληλοτρώγονται ποιος θα επικρατήσει, αδιαφορώντας για το συμφέρον της πόλης». Ετσι δε γράφει; Η κάνω λάθος;…

– Αφήνω ελεύθερο το πεδίο του αλληλοσπαραγμού που κυριαρχεί από τον Ομηρο έως σήμερα. Θα συσχετίσω τη Σικελική Εκστρατεία με τη Μικρασιατική. Και στη Σικελία ο πόλεμος ήταν εμφύλιος, το αποτέλεσμα όμως της Μικρασιατικής Καταστροφής οφείλεται σε εμφυλιοπολεμικό μένος… στη Βουλή των Ελλήνων και στη μικρή βουλή των ελληνικών καφενείων.

– Δεν έχει νόημα, τώρα πια, η ενός λεπτού σιγή τριάντα βουλευτών της Βουλής. Αυτό που επιβάλλεται να γίνει αυτή την ημέρα είναι να αφιερωθεί στην προβολή των αιτίων και αφορμών των εμφύλιων θερμών και ψυχρών πολέμων και στα αποτελέσματά των.

– Αλλά, τώρα πια είναι αργά! Η Ελλάδα, οι θάλασσες και τα βουνά της, «…εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψη». Ζητείται ελπίς!

Παν. Χρ. Καραγεωργος, Γεωπόνος, πτυχιούχος της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής Αθηνών, νυν Γεωργικό Πανεπιστήμιο, με σειρά μεταπτυχιακών σπουδών

Η συνεννόηση ως μια χίμαιρα

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 6ης-8-2017 ο κ. Ν. Κωνσταντάρας έγραψε άρθρο με τίτλο «Ο διχασμός ως ιδεολογία» και αργότερα το «Κύριο Αρθρο» («Καθημερινή» 27-8-2017) φέρει τον τίτλο «Η τακτική του διχασμού». Τα αίτια του διχασμού και την ανάγκη της ενότητας των Ελλήνων επισημαίνει ο Ευριπίδης στην τραγωδία «Φοίνισσαι». Γράφεται κατά τα τελευταία χρόνια του πελοποννησιακού πολέμου, όπου είναι έκδηλα τα καταστροφικά αποτελέσματα στις αντιμαχόμενες πόλεις. Ειδικότερα, τα αίτια παρουσιάζονται στον διάλογο μητέρας (Ιοκάστη) και του γιου της (Ετεοκλής) – «Γιατί παιδί μου την χειρότερη θεά, τη θεά της φιλαρχίας προτιμάς;». Ο γιος απαντά: «Εάν πρέπει για κάτι ν’ αδικείς, το καλύτερο είναι ν’ αδικείς για την εξουσία, κατά τ’ άλλα δε χρηστός και δίκαιος να ‘σαι». Η Ιστορία όμως μαρτυρεί ότι, όποιος αδικεί για την απόκτηση της εξουσίας, στη συνέχεια αδικεί περισσότερο για τη διατήρησή της. «Χαλεπώτερον το φυλάττειν του κτήσασθαι». Η συνεχής επανεμφάνιση του διχασμού ως κύριου χαρακτηριστικού της νεότερης ιστορίας μας δύναται να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης της στατιστικής επιστήμης. Ειδικότερα, με την εφαρμογή της θεωρίας των «Χρονολογικών Σειρών». Τούτο δε, για τον προσδιορισμό των ενδογενών κυρίως, αλλά και τυχόν εξωγενών παραμέτρων, άλλοτε μεν ως συχνότητα άρρυθμη ως προς τον χρόνον κατανομής και άλλοτε δε ως περιοδική εμφάνιση (κίνηση) σε ίσα χρονικά διαστήματα.

1ος Διχασμός: τέλος 1914, αρχή 1915, η διαφωνία πρωθυπουργού και βασιλέα ως προς την τηρητέα εξωτερική πολιτική οδηγεί σε διχασμό. Βενιζελικοί, αντιβενιζελικοί. Επτά χρόνια μετά, η Μικρασιατική Καταστροφή. 2ος Διχασμός: τριάντα χρόνια μετά, Δεκέμβριος 1944 - Φεβρουάριος 1945. Κομμουνιστές, αντικομμουνιστές. Επτά χρόνια μετά, η πατρίδα μας, η Ελλάδα μας, αναδύεται από ερείπια, καπνούς, ρακένδυτη και αιμορροούσα. 3ος Διχασμός: Τριάντα χρόνια μετά. Ιούλιος 1974. Μακαριακοί, αντιμακαριακοί. Νέα συμφορά. Εδώ η επταετία έχει προηγηθεί. «Προς γαρ το τελευταίον συμβάν έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται». Ο ιστορικός, οπαδός της «θεωρίας ανακυκλήσεως της ιστορίας», δικαιώνεται. 4. Το 2004 –τριάντα χρόνια μετά το 1974– δεν έχουμε διχασμό, έχουμε διαπιστώσεις. Δυσχέρειες στη λειτουργία του κράτους. Επανίδρυση του κράτους; Φοροδιαφυγή; Πάταξη της φοροδιαφυγής κ.λπ. Ο ιστορικός, οπαδός της θεωρίας της προόδου –από του ατελεστέρου επί το τελειότερον–, ενθαρρύνεται προς στιγμήν, ότι τώρα αυτός θα δικαιωθεί. Δυστυχώς όμως μόνο για μια στιγμή, όσο κρατεί η ασημένια γραμμή του αστεριού που σβήνει στον ορίζοντα. Ολίγον τι πριν παρέλθει επταετία, καλούμε το ΔΝΤ… 5. Τριάντα χρόνια μετά, το 2034 τι; Το ερώτημα θέτει και ο πρόεδρος της Ν.Δ. «Πώς θα είναι τότε η Ελλάδα; Μια ευημερούσα χώρα με προκοπή, αυτοπεποίθηση και αξιοπρέπεια, μια χώρα που θα έχει βρει τη θέση της σ’ ένα κόσμο που αλλάζει ταχύτητα; Ή μια Ελλάδα σε μόνιμη κρίση με οικονομία καχεκτική, θεσμούς αδύνατους, μια χώρα στην οποία θα κυριαρχούν ο φόβος, η ανασφάλεια, η ντροπή και η απογοήτευση; («Καθημερινή». 27-8-17). Για να επιτευχθεί το πρώτο, «χώρα ευημερούσα κ.λπ.», πρέπει να συμβούν δύο τινά: Α. Ο πολίτης να κατανοήσει τη δύναμη της ψήφου του, να μη δελεάζεται από προεκλογικές υποσχέσεις, να ψηφίζει τους άξιους. Β. Οι άξια εκλεγόμενοι να συμφωνούν για το συμφέρον της πατρίδος, να συναινούν στα κρίσιμα θέματα. Αλλως, θα επαναληφθεί, για ακόμη μία φορά, ο Ισοκράτης, ο οποίος στον πανηγυρικό του αναφέρει «όποιος νομίζει ότι οι Ελληνες θα πετύχουν κάτι αξιόλογον, εάν δεν συμφωνήσουν οι διευθύνοντες αυτούς, είναι πολιτικά αφελής».

Χαραλ. Παναγιωταρεας, Ταξίαρχος (Μ. Χ) ε.α.  – Παπάγου

Η θρησκειολογία και ο εταίρος

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην εφημερίδα σας, την οποία αγοράζω καθημερινώς, τη διαμαρτυρία γονέως ότι στα σχολεία δεν διδάσκονται τα Θρησκευτικά αλλά η Θρησκειολογία. Θα ήταν χρήσιμο να θυμηθούμε το βίντεο επί υπουργίας Φίλη για το τι ελέχθη τότε στο Μέγαρο Μαξίμου, για το θέμα αυτό, από τον πρωθυπουργό ενώπιον του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου και όλων των παρευρισκομένων και τι απόφαση ελήφθη. Τότε μου έκανε ισχυρή εντύπωση η σθεναρή θέση του κ. Πάνου Καμμένου υπέρ των Θρησκευτικών. Το ότι ο πρωθυπουργός άλλαξε γνώμη, αυτό δεν με εκπλήσσει – ούτε με εκπλήσσει ότι ενέπαιξε τον Προκαθήμενο της Ελληνικής Εκκλησίας. Ο δε Π. Καμμένος γνωρίζει ότι σήμερα δεν διδάσκονται τα Θρησκευτικά στα σχολεία. Ο κ. Τσίπρας όλους μπορεί να τους εμπαίζει, όχι όμως και τον κ. Καμμένο που «κρατά» την κυβέρνηση.

Ιωαννης Πολιτης, Δικηγόρος ε.τ. – Αθήνα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ