Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο Τζακ, το Λόουελ... και η πολυγαμία

Κύριε διευθυντά
Η αναφορά της «Κ», στις 24-9-2017, στον Τζακ Κέρουακ (1922-1969), από τους μείζονες Αμερικανούς συγγραφείς, του οποίου το βιβλίο «ο Δρόμος» γνώρισε παγκόσμια επιτυχία, μου δίνει την αφορμή να αναφερθώ στην «ελληνική διάσταση» της ζωής του. Ετσι, η γενέθλια πόλη του Κέρουακ, το Λόουελ της Μασαχουσέτης, ήταν μια πόλη με σημαντικό ελληνικό πληθυσμό. Από το 1901 ακόμα, ο ομογενής πληθυσμός υπερέβαινε τους 10.000. Εξάλλου η σύζυγός του, την οποία παντρεύτηκε το 1966, ήταν η ελληνικής καταγωγής, παιδική του φίλη, Στέλλα Σάμπας. Ακόμα η αθηναϊκή εφημερίδα «Παλιγγενεσία», της 5-11-1873, αναφέρεται σε ένα ασυνήθιστο αίτημα γυναικών της πόλης Λόουελ, κατά το οποίο: «εκατόν εξήκοντα δύο νεάνιδες του Λόουελ (εν ταις ΗΠΑ) επέδωκαν αναφοράν εις το νομοθετικόν της επαρχίας σώμα, εξαιτούμεναι ίνα νομιμοποιηθή η πολυγαμία. Εν τω τόπω εκείνω υπάρχουν 40.000 γυναίκες περισσότεραι των ανδρών, εννοείται δε ότι ολίγισται έχουσιν όρεξιν να γίνωσι καλογραίαι».
Φαίνεται ότι το πρόβλημα λύθηκε και με την έλευση στο Λόουελ και των Ελλήνων μεταναστών.

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Μεγαλώνοντας και διαβάζοντας

Κύριε διευθυντά
Οσοι ζήσαμε πριν και μετά τη μεταπολίτευση βλέπουμε καθημερινά πολιτικούς μας να εξαργυρώνουν επιταγές – χρέος που, κατά τη γνώμη τους, οφείλει ο ελληνικός λαός για τους αγώνες τους για τη δημοκρατία. Οι πρώτοι και καλύτεροι που εξαργύρωσαν τέτοιες επιταγές ήταν της Εθνικής Αντίστασης. Κάποιοι μάλιστα απ’ αυτούς δεν είχαν προλάβει να μπουν τότε καν στην εφηβεία. Τη σκυτάλη από την Εθνική Αντίσταση θα την πάρουν οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου, πέντε χιλιάδες άτομα που ήταν μέσα και έξω, φοιτητές, περαστικοί και περίεργοι που όλοι μαζί θα πολλαπλασιαστούν όπως οι πέντε άρτοι του ευαγγελιστή. Ο αγώνας φυσικά έγινε για να πέσει η δικτατορία του Παπαδόπουλου και να έρθει η πολυπόθητη δημοκρατία. Βεβαίως, όλοι γνωρίζουμε ότι την εξέγερση του Πολυτεχνείου τη διαδέχθηκε μια χειρότερη δικτατορία που την πλήρωσαν κάποια αθώα θύματα πέραν του Πολυτεχνείου. Τέλος, όλοι γνωρίζουμε ότι η μεταπολίτευση ήταν απόρροια μιας εθνικής τραγωδίας, της διχοτόμησης της Κύπρου. Από τότε πέρασαν τέσσερις δεκαετίες και ο πολυπόθητος φάκελος της Κύπρου μένει ερμητικά κλειστός. Αλήθεια τι μπορεί να κρύβει ο φάκελος της Κύπρου που φοβίζει τόσο πολύ το πολιτικό μας σύστημα; Με την πρόσφατη οικολογική τραγωδία που κατέστρεψε τον Σαρωνικό υπάρχουν και πολιτικές ευθύνες, ο νυν υπουργός Ναυτιλίας, αφού έκανε ο ίδιος προσωπική πραγματογνωμοσύνη και δήλωσε ότι δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα –μπορούμε να συνεχίσουμε τα μπάνια μας– και αντί μιας αξιοπρεπούς παραιτήσεως από φιλότιμο, έσπευσε να εξαργυρώσει κι αυτός τον δικό του πολιτικό αγώνα. Μας δήλωσε ότι αυτός και η οικογένειά του διέπονται από δημοκρατικά αισθήματα και το 1965 αγωνίστηκαν δίπλα στον Γεώργιο Παπανδρέου, τον Γέρο της Δημοκρατίας, όπως τον αποκαλούσαν, που τον αδίκησε το παλάτι σύμφωνα με το Σύνταγμα. Θυμάμαι ήμουν κι εγώ τότε έφηβος, μαθητής του νυχτερινού γυμνασίου, με τα Ιουλιανά που κάναμε συγκεντρώσεις στην Ομόνοια και ανεβαίναμε τη Σταδίου ζητωκραυγάζοντας το 114. Υστερα από χρόνια που ωριμάσαμε πολιτικά και διαβάσαμε και λίγο Iστορία, μάθαμε ότι για την εξουσία που επιθυμούσε διακαώς ο Γ. Παπανδρέου ήταν και το παλάτι που τον πριμοδότησε με τους βασιλικούς άνδρες. Θυμίζω για την ιστορία τον Στέφανο Στεφανόπουλο, τον Γαρουφαλιά, τον Αθανασιάδη-Νόβα. Μαζί με αυτούς θα προσχωρήσει και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που αργότερα στο δημοψήφισμα θα διαφωνήσει δηλώνοντας το περίφημο «Unfair». Αλλά και ο Σοφοκλής, ο γιος του Ελευθερίου Βενιζέλου, δεν ήταν τακτικός επισκέπτης των ανακτόρων και δεινός παίκτης του μπριτζ; Τον Γ. Παπανδρέου τον έφερε στην εξουσία το παλάτι επειδή τα έσπασε με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον ανάγκασε να αυτοεξοριστεί στο Παρίσι. Καλό είναι να γνωρίζουν οι νεότεροι την πολιτική ιστορία του τόπου και να αποφασίζουν ελεύθερα.

Δημητρης Μαυροειδοπουλος

Φραγή στην εξουσία από την εξουσία

Κύριε διευθυντά
Κατά τους θεωρητικούς της διάκρισης των εξουσιών, η συγκέντρωση όλων των εξουσιών σε ένα πρόσωπο οδηγεί στην αυθαιρεσία, αντιθέτως ο διαχωρισμός τους αποτρέπει αυθαιρεσίες και καταχρήσεις και το κράτος γίνεται ευνομούμενο, έχει δηλαδή έννομη τάξη. «Για να μην μπορεί κανείς να κάνει καταχρήσεις από τη ρύθμιση πραγμάτων, η εξουσία να σταματά στην εξουσία» (Μοντεσκιέ).  Η θεωρία της διάκρισης των εξουσιών υιοθετήθηκε με πάθος, αλλά και αμφισβητήθηκε, ενώ από τους οπαδούς της λαϊκής κυριαρχίας κρίνεται εντελώς περιττή, γιατί η εξουσία «ανήκει» στον λαό κι αυτός δεν βλάπτεται όταν η εξουσία «ασκείται» από τους εντολοδόχους και τις συνελεύσεις (!). Σ’ εμάς, το Σύνταγμα, παρά τις όποιες αποκλίσεις, διασώζει τον στόχο της οργανικής διάκρισης των εξουσιών (αρχή κράτους δικαίου, εγγυήσεις ατομικών δικαιωμάτων, απαγόρευση καταχρηστικών ασκήσεων, υπερβάσεων της αρχής αναλογικότητας κ.λπ.). Τα τελευταία, ωστόσο, χρόνια των κρίσεων και μνημονίων, οι συνταγματικές εγγυήσεις μπαίνουν προκλητικά και αλαζονικά στο περιθώριο και ο λαός ρίχνεται στη δυστυχία και στο χάος. Τα φαινόμενα σύγχυσης των εξουσιών επιτείνονται, οι τρεις εξουσίες ουσιαστικά γίνονται μία, καθώς η νομοθετική και η εκτελεστική συγκεντρώνονται στο κόμμα που πλειοψηφεί, και η δικαστική, με εξαίρεση τους όποιους φωτισμένους δικαστές που αναμφισβήτητα υπάρχουν, παραδίδεται, και ενίοτε ασμένως, στον ολέθριο εναγκαλισμό της μοναδικής εξουσίας (εκτελεστικής) και από προπύργιο της αλήθειας και της ασφάλειας του δικαίου φαίνεται να ξεπέφτει στον αξιοθρήνητο ρόλο θεραπαινίδος του «ηγεμόνος», ρόλο που επιδιώκουν τα αυταρχικά καθεστώτα για να κυβερνούν με καταπιέσεις και καταναγκασμούς.

Με λαβωμένη, όμως, τη δικαστική εξουσία, η δημοκρατία μετεωρίζεται πάνω από κενό που βαθαίνει, ενώ κάποιοι εραστές των Σοδόμων και της Γομόρρας, άνθρωποι αγκυλωμένοι στον χρεοκοπημένο άθεο υλισμό, είναι έτοιμοι να τη σπρώξουν στον αβυσσαλέο γκρεμό. Να γιατί το πλοίο της πατρίδας βολοδέρνει μεσοπέλαγα ουσιαστικά ακυβέρνητο χωρίς ελπίδα, γιατί ο κυβερνήτης του αγνοεί αυτό που ξέρει ο συνετός και έμπειρος ναυτίλος: όταν το πλοίο κλυδωνίζεται επικίνδυνα, το πρώτο που κάνει είναι να πετάξει τη σαβούρα στη θάλασσα. Γι’ αυτό κι ο καραβοκύρης λαός, αφού επιτέλους καταλάβει πως άκαρπες ρίζες ωφέλιμο άνθος και καρπό ποτέ δεν βλαστάνουν, να φροντίζει το πλοίο τούτης της ζωής του να επανδρώνεται με κυβερνήτη και πλήρωμα που διαθέτουν καθαρό νου, διαμορφωμένο από το κοντύλι της χάρης του Θεού.

Αναστασιος Γ. Λεκκας, Συν/χος  Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

Το Κουρδικό και η υποκρισία

Κύριε διευθυντά
Απίστευτα τα όσα ακούγονται τελευταία σχετικά με το δημοψήφισμα των Κούρδων για την αυτοδιάθεσή τους. Επίσης απίστευτα είναι τα όσα δεν ακούγονται, ήτοι η σιωπή της ανθρωπότητας και η έλλειψη δηλώσεων εναντίωσης στις προσπάθειες του Ιράν, της Τουρκίας και του Ιράκ να διατηρήσουν την καταπίεση ενός λαού που αγωνίζεται, επί δεκαετίες, για την ανεξαρτησία του. Τι συμφέρον έχει η κοπτόμενη για τα ανθρώπινα δικαιώματα Διεθνής Κοινότητα στην εμφανή ένταξή της με το μέρος μιας θεοκρατικής δικτατορίας του Ιράν και μιας κατ’ επίφαση δημοκρατίας τύπου Ερντογάν; Προ παντός η Δύση, και αυτή η περίφημη Ευρωπαϊκή Ενωση, την εξωτερική πολιτική της οποίας εκφράζει η αργόσχολη Federica Mogerini, που γνωρίζει κάλλιστα ότι οι Κούρδοι έχουν δική τους γλώσσα, δική τους κουλτούρα και «ανήκουν εις την Δύσιν» σε αντίθεση με τους Παλαιστίνιους που δεν αξίζουν αυτοδιάθεση. Και όμως, η Δύση κόπτεται για τους Παλαιστίνιους και αφήνει τους πολυπαθείς Κούρδους ανυπεράσπιστους.

Ι. Ιωσηφ – Πόρτο Ράφτη

Το Τσοτύλι, οι παζαρόστρατες, οι ορεσίβιοι και το ψυχομέτρημα

Κύριε διευθυντά
Στις αρχές του 20ού αι., όταν ακόμη τα ελληνικά σύνορα βρίσκονταν στη Μελούνα, συνεργάτης της εφημερίδας «Αλήθεια» Θεσσαλονίκης (η οποία αργότερα πήρε τον τίτλο «Νέα Αλήθεια» και επί δεκαετίες αποτελούσε ένα από τα εγκυρότερα όργανα του ελληνικού Τύπου, ειδικά για τα θέματα της Β. Ελλάδας, υπό τη διεύθυνση των Αδελφών Κούσκουρα), πήγε σε «αποστολή». Προορισμός του ήταν ο τότε καζάς της Ανασελίτσας (σημερινή επαρχία Βοΐου), που παρουσίαζε πολλαπλό ενδιαφέρον, επειδή αφενός μεν ήταν στρατιωτικό κέντρο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, μιας και είχε εγκατασταθεί στο Λειψίστι, τη σημερινή Νεάπολη, το στρατηγείο της Λάρισας μετά τη συνθήκη του Βερολίνου (1878) και την ένωση με την Ελλάδα της Θεσσαλίας και μέρους της Ηπείρου, αφετέρου όμως ήταν ένα σημαντικό πνευματικό κέντρο του Ελληνισμού, αφού λειτουργούσε στο Τσοτύλι από τριακονταετίας· το περίφημο Γυμνάσιο της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής Αδελφότητος, υπό την εποπτεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου και κάτω από το άγρυπνο και καχύποπτο βλέμμα της τουρκικής αρχής. Αλλά το Τσοτύλι εκτός από ένα πνευματικό κέντρο, ήταν και το εμπορικό κέντρο της περιοχής, χάρη στο παζάρι του κάθε Σάββατο, τις μεγάλες εμποροπανηγύρεις της Αγίας Μαρίνας (κάθε Ιούλιο) που αντλούσαν καταγωγή απ’ τα βυζαντινά χρόνια, και τη μεγάλη επίσης εμποροπανήγυρη Οκτωβρίου, κυρίως για τα γεωργικά προϊόντα.

Με την υπογραφή «Αλιάκμων» ο συνεργάτης της «Αλήθειας», σε μία σειρά αρκετών δημοσιευμάτων (που τα εντόπισε ο ακάματος Μανόλης Κανδυλάκης), παρουσίασε διαπιστώσεις, εντυπώσεις, συμπεράσματα από την «αποστολή», κείμενα εξαιρετικού ενδιαφέροντος.

Εκεί λοιπόν αναφέρει μια λεπτομέρεια χαρακτηριστική: Το παζάρι του Τσοτυλίου ονομάζεται Καρί-παζάρ (ήτοι, παζάρι των γυναικών), διότι οι άντρες της περιοχής λείπουν στα ξένα και το εμπόριο το κάνουν οι γυναίκες τους. Για το ίδιο παζάρι όμως ακούστηκε και τώρα το όνομα Εχτιάρ-παζάρ. Και να γιατί: Για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία του Ελληνισμού στερεύουν οι πηγές της αέναης ανανέωσής του. Για πρώτη φορά η ροή ανθρώπων ορεσίβιων, υγιών, δυνατών, με πνεύμα ανεξαρτησίας αναπτυγμένο μέσα στο φυσικό περιβάλλον, σταμάτησε. Για πρώτη φορά τα ορεινά χωριά της Ελλάδας, ανθηρά και πολύκαρπα λιβάδια ζωής έχουν μαραθεί. Σαν γριά διακονιάρισσα η ερημιά (κατά τη δραματική παρομοίωση του Παρασκευά Μηλιόπουλου) σέρνει τα βήματά της στα καλντερίμια τους και στις καλιγωμένες αυλές. Εχτιάρ-παζάρ, στα τούρκικα, θα πει παζάρι των γερόντων κι αυτό πάει κατευθείαν στο γεγονός ότι όλο και λιγοστεύουν οι νέοι άνθρωποι στην περιοχή του Τσοτυλίου, στα γύρω ορεινά χωριά που ήταν πολυάνθρωπα και σφριγηλά, όλο κι αλλάζουν οι δημογραφικές στατιστικές. Τα ποσοστά των ηλικιωμένων μεγαλώνουν συνεχώς, αν και αυτοί ένας ένας αποχαιρετούν και οι πένθιμες καμπάνες όλο και πιο συχνά, με τον αργό και λυπημένο χτύπο τους, αναγγέλλουν αναχωρήσεις. Ο «Αλιάκμων» της «Αλήθειας» (εφημεριδογράφος εκείνης της εποχής με συμβολική ψευδωνυμία το όνομα του ποταμού πού πηγάζει από τη Δυτική Μακεδονία και τη διασχίζει) στις απαρχές του 20ού αι., έγραφε με θαυμασμό για το αμέτρητο πλήθος των ανθρώπων που συνωθούνταν στους δρόμους του Τσοτυλίου, ενώ οι περίφημες παζαρόστρατες έφερναν και πήγαιναν αδιάκοπα κόσμο και εμπορεύματα από τα χωριά και τα κεφαλοχώρια των πυκνοκατοικημένων βουνών. Ομως τώρα μόνο τα καλοκαίρια, το Πάσχα και τις μεγαλογιορτές, αν τύχει κοντά το Σάββατο, τα παζάρια του Τσοτυλίου, όπως και οι πλατείες των ορεινών χωριών μας, γεμίζουν από κόσμο κι από τιτιβίσματα παιδιών, που τα φέρνουν οι γονείς τους για να μη χάσουν τις ρίζες τους. Τον άλλο καιρό, το παζάρι μοιάζει με αραιή σύναξη, όπου κυριαρχούν οι γέροντες. Γι’ αυτό κι ο τουρκομαθής είπε: - Εχτιάρ-παζάρ.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας – Θεσσαλονίκη

Του Μεξικού και του πλαγκτού

Κύριε διευθυντά
Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τον φονικό σεισμό στην Πόλη του Μεξικού, πρωτεύουσα του ομώνυμου κράτους, ακούστηκε, κατ’ επανάληψιν, από τους εκφωνητές των ΜΜΕ η φράση ο σεισμός του Μεξικό (sic) – ας έλεγαν τουλάχιστον στο Μεξικό. Το Μεξικό, όμως, λέξη ισπανικής προέλευσης, έχει ενταχθεί στο ελληνικό κλιτικό σύστημα (του Μεξικού) και έτσι αναφέρεται και στα σχολικά βιβλία Α/θμιας και Β/θμιας Εκπαίδευσης, όπως και άλλα γεωγραφικά ονόματα που κλίνονται: Βερολίνο, Δουβλίνο, Εδιμβούργο, Μόναχο, Λονδίνο, Πεκίνο, Κίεβο, Κάιρο, Μαρόκο κ.ά., αλλά και καζίνο (λέξη ιταλική), του καζίνου, τα καζίνα.
Εσφαλμένη, επίσης, είναι η χρήση της λέξης τσουνάμι (= παλιρροϊκό κύμα από υποθαλάσσιο σεισμό), ως άκλιτης, αφού δεκάδες λέξεων, τουρκικής κυρίως προέλευσης, ακολουθούν το ελληνικό κλιτικό σύστημα: τσαρούχι, τσουκάλι, τσουρέκι, μαγκάλι, καζάνι, τζατζίκι, καζίκι, μπουρνούζι κ.ά. (βλ. Λεξικό Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Γ. Μπαμπινιώτη).

Απαράδεκτη, επίσης, είναι η απλοποίηση στη γραφή ξένων ονομάτων, πολιτογραφημένων, όμως, επίσημα στην ελληνική γλώσσα, όπως: Λιόν (από Λυών), Λισαβόνα, Βαρκελόνη, Ταϊλάνδη, Σεϊχέλες, Κένια, Κεϊλάνη κ.ά.· ευτυχώς, ακόμη διασώζονται οι: Νέα Υόρκη, Ρώμη, Βρυξέλλες, Μαδρίτη κ.ά. Τέλος, με αφορμή την πρόσφατη, τεράστια οικολογική καταστροφή στη Σαλαμίνα, ακούγεται συχνά η λέξη πλαγκτόν (σύνολο φυτικών και ζωικών οργανισμών που επιπλέουν στο νερό) ως άκλιτη, του πλαγκτόν(!), κατά το πλαφόν και γκαζόν, ενώ η λέξη είναι ακραιφνώς ελληνική –πλαγκτός-ή-όν– από το ρήμα πλάζομαι = περιφέρομαι, περιπλανώμαι (πρβλ. «Οδύσσεια», α2, πλάγχθη).

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ.φ. Σύμβουλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

Ο Γάλλος φοιτητής και οι αντιγραφείς

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το ευφυές άρθρο του κ. Θεοδωρόπουλου στο φύλλο της 13ης Σεπτεμβρίου σχετικά με την ομαδική αντιγραφή των 106 φοιτητών στο Παν/μιο Πατρών, γεγονός για το οποίο γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλές αντιφατικές απόψεις, έκρινα πολλαπλώς χρήσιμο να αναφέρω το εξής περιστατικό που έλαβε χώρα όταν ήμουν φοιτητής στην Πολυτεχνική Σχολή του Παν/μίου της Τουλούζης στη Γαλλία. Δίναμε γραπτές εξετάσεις στο μάθημα της Μηχανικής των Φυσικών Ρευστών, ένα μάθημα εξαιρετικά δύσκολο. Ο πρώτος μαθητής της τάξης, που στη συνέχεια έγινε και ο νεαρότερος καθηγητής της σχολής, κάπως θόλωσε και δεν μπορούσε να ξεκινήσει το γραπτό του. Ο διπλανός του θέλησε να τον βοηθήσει και του έσπρωξε ένα «σκονάκι». Σημειωτέον ότι η επιτήρηση ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτη και ο επιτηρητής παρίστατο μόνον και μόνον για να συλλέξει τα γραπτά των φοιτητών στο τέλος της προκαθορισθείσης ώρας. Μπορείτε να μαντέψετε τη συνέχεια; Ο καλύτερος αυτός φοιτητής εγείρεται, επιπλήττει τον συμμαθητή του και παραδίδει κόλλα λευκή εισπράττοντας ένα ολοστρόγγυλο «μηδέν». Η συμπεριφορά αυτή δικαιώνει απόλυτα, για τη Γαλλία όμως, τον τίτλο του άρθρου του κ. Θεοδωρόπουλου «Ω νεότης! Είσαι η ελπίδα μας», που σατιρικά αναφέρει για τη δική μας νεότητα. Το να κλέβεις τη γνώση, να εξαπατάς τους δασκάλους σου που πρόθυμα σου την προσφέρουν και στη συνέχεια να παίρνεις τη θέση του συμφοιτητού σου, γιατί θα έχεις καλύτερο βαθμό, είναι κατακριτέο από όποια πλευρά κι αν το εξετάσεις. Το θλιβερότερο όμως είναι ότι εκφράστηκαν απόψεις, από ιθύνοντες και μη, υπέρ της επιεικούς αντιμετώπισης του θέματος μέχρις μιας απλής επίπληξης, δηλαδή «παιδιά, αυτό είναι κακό και να μην το ξανακάνετε!». Είναι προς τιμήν του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη που διέγραψε αμέσως και ασυζητητί τα στελέχη της ΔΑΠ που συμπαραστάθηκαν στους αντιγραφείς. Επιείκεια ναι, το χάιδεμα όμως βλάπτει όλους. Πότε όμως οι νέοι μας θα αποκτήσουν τη νοοτροπία του Γάλλου φοιτητή που σας ανέφερα, νοοτροπία ευθιξίας, ευθύνης και υπευθυνότητας, που ο γράφων έζησε προ 50 και πλέον ετών; Τότε θα είναι πράγματι η ελπίδα του έθνους μας. Προς αυτή την κατεύθυνση ας προσπαθήσουμε όλοι.

Π. Καρακατσουλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών

Πελατειακό κράτος, λαϊκισμός και πολιτική

Κύριε διευθυντά
Η κατασκευή των εγκαταστάσεων μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας (γραμμές, υποσταθμοί) είναι διαχρονικά «υπό διωγμόν» από την πολιτική ηγεσία, είτε διότι υπερισχύει το πελατειακό κράτος είτε διότι ο λαϊκισμός δεν επιτρέπει τη γρήγορη προώθηση της κατασκευής υποδομών που η χώρα έχει ανάγκη. Αναμέναμε ότι η Αριστερά, με σημαία την αξιοκρατία, θα τα πολεμούσε, δυστυχώς συνέχισε την ίδια τακτική.

Εχει προγραμματιστεί δίκτυο 400KV στη Πελοπόννησο εδώ και 10 χρόνια, αλλά δεν μπορεί να προχωρήσει διότι καθυστερεί η αδειοδότηση, καθυστέρηση που οφείλεται στην άρνηση των τοπικών φορέων να εγκρίνουν την όδευση γραμμών ή/και τη χωροθέτηση υποσταθμών. Ως δικαιολογία προβάλλεται η προστασία του περιβάλλοντος, αλλά κυρίως πρόκειται για ψηφοθηρικούς λόγους, αφού η προστασία του περιβάλλοντος «πουλάει». Ομως η άδεια εκδίδεται από τον υπουργό, ο οποίος υποχρεούται να προστατεύει το γενικότερο συμφέρον της χώρας και επομένως να παρακάμπτει τα τοπικά μικροσυμφέροντα. Δυστυχώς κανένας υπουργός δεν τόλμησε και έτσι ο Ελληνας καταναλωτής Η.Ε. πληρώνει τα αυξημένο κόστος μεταφοράς Η.Ε.

Η ΔΕΗ κατασκεύασε στη Μεγαλόπολη μονάδα 800MW, που όμως λειτουργεί με τη μισή ισχύ, αφού δεν υπάρχουν τα δίκτυα 400KV. Το έλλειμμα παραγωγής καλύπτεται είτε με λειτουργία λιγότερο οικονομικών μονάδων είτε με ακριβές εισαγωγές!

Ως γνωστόν, έχουν προγραμματιστεί δύο υποβρύχιες συνδέσεις της Κρήτης με την ηπειρωτική χώρα. Η «μεγάλη» διασύνδεση έχει προγραμματιστεί να γίνει με την Αττική και όχι με την Πελοπόννησο, όπου το κόστος είναι σαφώς μικρότερο, διότι ακριβώς τα επίμαχα δίκτυα δεν προβλέπεται να γίνουν σύντομα. Η «μικρή» διασύνδεση έχει κολλήσει διότι κάποιοι τοπικοί παράγοντες έχουν αντιρρήσεις στη διαδρομή που προβλέπει η μελέτη. Είναι δυνατόν το γενικότερο συμφέρον να αγνοείται και να καθυστερεί η κατασκευή τόσο σημαντικών έργων; Στο παιχνίδι των εντυπώσεων έχει μπει και η ΡΑΕ με τους λεονταρισμούς ότι δήθεν θα κατασκευάσει μόνη της τις διασυνδέσεις, όπως της δίνει ο νόμος το δικαίωμα.

Πρέπει εδώ να σημειώσω ότι υπήρξαν υπουργοί που προχώρησαν ενάντια στον λαϊκισμό. Το παράδειγμα της Βάσως Παπανδρέου είναι χαρακτηριστικό: ως αρμόδια υπουργός εξασφάλισε την ολοκλήρωση της 3ης γραμμής 400KV βορρά – νότου που είχε κολλήσει στο Κρυονέρι, όπως επίσης και την κατασκευή του σταθμού παραγωγής στον Αθερινόλακκο στην Κρήτη. Δυστυχώς τα παραδείγματα αυτά είναι λίγα.

Ο ΑΔΜΗΕ, η αρμόδια εταιρεία κατασκευής και λειτουργίας του δικτύου μεταφοράς Η.Ε., έχει υποφέρει από τους κυβερνητικούς που προωθούν στην ηγεσία τους κομματικούς αδιαφορώντας για την καλή λειτουργία της εταιρείας. Η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά διόρισε στο Εποπτικό Συμβούλιο άτομα που ελάχιστη σχέση είχαν με τον ηλεκτρισμό και στη διοίκηση της εταιρείας έναν απόφοιτο ΤΕΙ ειδικότητας χημικού σε αντικατάσταση έμπειρου και ικανού στελέχους προερχόμενου από την ιεραρχία. Πρόσφατα, με την αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος της εταιρείας και την άφιξη των Κινέζων, αλλάχθηκε η διοίκηση και αντικαταστάθηκαν έμπειρα και ικανά στελέχη με κομματικούς χωρίς τις ειδικές γνώσεις που απαιτούν οι θέσεις αυτές. Τουλάχιστον πρόκειται για μηχανικούς με διδακτορικά πτυχία και όχι αποφοίτους ΤΕΙ!
Τα αναφερόμενα είναι απλώς παραδείγματα στον χώρο της μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Δυστυχώς υπάρχουν σε πολλούς τομείς, όπως είναι λ.χ. η επίλυση του προβλήματος των σκουπιδιών, κ.λπ. Το κόστος για τη χώρα είναι τεράστιο και πρέπει να επιλυθούν τα προβλήματα αυτά δημοκρατικά αλλά και με αποφασιστικότητα.

Αλβερτος Μαϊσης, Δρ Μηχ/γος – Ηλεκ/γος Μηχανικός, πρώην Δ/ντής στη Γεν. Δ/νση Μεταφοράς της ΔΕΗ

Οι εμβολιασμοί και οι γιατροί

Κύριε διευθυντά
Οταν το κράτος υπολειτουργεί, όταν οι υπηρεσίες υγείας υπολειτουργούν, όταν κάποιοι αγνοούν, τότε μπορεί να παρουσιαστούν λοιμώξεις και σε επαγγελματίες υγείας. Φυσικό είναι. Γιατί στρέφονται όλοι εναντίον όλων; Γιατί φωνάζει η ΠΟΕΔΗΝ και όποιος άλλος φωνάζει; Οι μόνοι υπεύθυνοι για τις περιπτώσεις αυτές είναι οι επιτροπές λοιμώξεων των νοσοκομείων. Πάγια αρχή για κάθε έναν που προσλαμβάνεται σε νοσοκομείο (με οποιαδήποτε μορφή εργασίας) ήταν, είναι και οφείλει να είναι ο έλεγχος της εμβολιαστικής του κατάστασης από τον υπεύθυνο γιατρό λοιμωξιολόγο ή, αν δεν υπάρχει τέτοιος, από τη νοσηλεύτρια λοιμώξεων. Σε κάθε νοσοκομείο της χώρας υπάρχει επιτροπή λοιμώξεων. Αυτή η επιτροπή δεν είναι για το θεαθήναι. Εχει ορισμένες αρμοδιότητες.

Ας δούμε λοιπόν γιατί δεν είχαν εμβολιασθεί οι υπάλληλοι αυτοί όταν διορίστηκαν και στη συνέχεια ας φωνάζουμε για το ποιος ευθύνεται που οι γιατροί, νοσηλευτές κ.λπ. προσβλήθηκαν από ιλαρά. Στο Νοσοκομείο Λοιμωδών Θεσσαλονίκης η αρχή αυτή ήταν απαράβατη για κάθε διοριζόμενο. Ακόμη και ειδικευόμενοι που έρχονταν για ένα δύο χρόνια ελέγχονταν (και εργαστηριακά) και υπήρχε η ανάλογη αντιμετώπιση.
Παρεμπιπτόντως να αναφέρω (χωρίς αυτό να έχει σχέση με το θέμα) ότι η λειτουργία του νοσοκομείου διεκόπη έπειτα από λυσσαλέες επιθέσεις παραγόντων της Θεσσαλονίκης και επιμονή του τότε υπουργού Υγείας κ. Γεωργιάδη. Το νοσοκομείο σήμερα αποτελεί άθλια αποθήκη πάσης φύσεως αντικειμένων και κοντεύει να καταρρεύσει κτιριακά.

Δρ Ι. Θ. Καβαλιωτης, Παιδίατρος - Λοιμωξιολόγος, τέως Διευθυντής Παιδιατρικής Κλινικής Νοσοκομείου Ειδικών Παθήσεων (Λοιμωδών) Θεσσαλονίκης

Για τα αγάλματα σπουδαίων Ελλήνων

Κύριε διευθυντά
Στις 11/10/2010 έδωσα μια επιστολή, τρεις σελίδες, μέσω κοινού φίλου, στον τότε δήμαρχο Ν. Κακλαμάνη, ο οποίος ζήτησε να του γράψω τις προτάσεις μου. Μεταξύ των άλλων, του ανέφερα ότι οι σκάλες στην Πλουτάρχου, που οδηγούν στον οδοντωτό σιδηρόδρομο προς τον Λυκαβηττό, είναι μαύρες από τη βρωμιά και θα έπρεπε πότε πότε να τις καθαρίζουν... Μου τηλεφώνησε λοιπόν το ίδιο βράδυ να με ευχαριστήσει για τις καλοπροαίρετες προτάσεις μου και μου λέγει: «Κύριε Σκεπαρνιά, ευχαριστώ για την επιστολή σας και έχω ένα μεγάλο σχέδιο γι’ αυτές τις σκάλες να τις κάνω κυλιόμενες». Εγώ τρόμαξα στο άκουσμα, και του απαντώ ότι ακόμη και οι Ελβετοί, που έχουν πολλά χρήματα διαθέσιμα, δεν θα το έκαναν ποτέ, διότι λίγες ημέρες μετά τη λειτουργία τους θα αχρηστευτούν από τη σκόνη, τα φύλλα και τη βροχή. Μου λέγει «θα δω τι μπορώ να κάνω για τα υπόλοιπα». Τίποτε. Αντίγραφο της επιστολής έδωσα σε άλλον αρμόδιο για να μελετήσει τα θέματα και να δει τι μπορεί να κάνει. Εκτός των άλλων, ζητούσα να μετακινήσουν τα αγάλματα τριών προσωπικοτήτων σε θέσεις που κατά τη γνώμη μου θα ήταν πολύ καλύτερα από ό,τι σήμερα. Πρόκειται για τα αγάλματα των Ελύτη και Σεφέρη, που σήμερα βρίσκονται το μεν πρώτο στη Δεξαμενή Κολωνακίου και το δεύτερο στην οδό Ζαλοκώστα, κάτι που πάρα πολλοί Αθηναίοι δεν το ξέρουν. Και τα δύο αγάλματα των Prix Nobel Literature καλό θα ήταν να τα βάλουν στην πλατεία Συντάγματος μπροστά στην είσοδο του μετρό να τα βλέπουν Ελληνες και ξένοι τουρίστες. Τη δε παγκοσμίου φήμης Μαρία Κάλλας (φέτος η επέτειος 40 χρόνων από τον θάνατό της) της οποίας το άγαλμα βρίσκεται στην οδό Μιχαλακοπούλου, πίσω από το Hilton, ούτε που τη βλέπει κανείς. Ζήτησα λοιπόν να τοποθετηθεί το άγαλμά της στην Οπερα ή μπροστά στο Μέγαρο Μουσικής. Κανένα ενδιαφέρον από τους «υπεύθυνους» δημάρχους ή από τους 9 αντιδημάρχους και τους 45 δημοτικούς συμβούλους (έτσι με ενημέρωσαν).

Αγαπητέ κύριε διευθυντά, όλα αυτά τα αναφέρω με την καλή διάθεση και έγνοια για το καλό της Αθήνας των πολιτών και για τους ξένους τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα μας.

Δημητρης Σκεπαρνιας, Γενεύη

Η θαυματοποιός Σλοβενία

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την πρόσφατη –και με εντυπωσιακό τρόπο– κατάκτηση του πρωταθλήματος Eurobasket από τη Σλοβενία, αναζήτησα πληροφορίες για αυτή τη μικρή και άγνωστη σε μένα χώρα. Εχει πληθυσμό 2,06 εκατομμύρια (απογραφή 2012) και βρίσκεται στη Nότια-Kεντρική Ευρώπη συνορεύντας με τις Ιταλία, Αυστρία, Ουγγαρία και Κροατία, και μικρό τμήμα της με την Αδριατική προς τον Νότο.
Η χώρα αποσχίστηκε το 1991 από την πρώην Γιουγκοσλαβία, το 2004 έγινε μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., και το 2007 μέλος της Ευρωζώνης, ούσα η πρώτη πρώην κουμμουνιστική χώρα που επιτύγχανε αυτό. Δύο τομείς της δημοσίας ζωής της αξίζει να επισημανθούν συγκρινόμενοι με τους της χώρας μας: η οικονομία και η εκπαίδευση. Σύμφωνα με το ΔΝΤ (INS 2011), το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Σλοβενίας ανέρχεται στα 22.195 δολ., ούσα στην 43η θέση έναντι των 15.696 δολ. της χώρας μας, που βρίσκεται στην 56η θέση παγκοσμίως.

Τα στοιχεία όμως που αφορούν την εκπαίδευση είναι εντυπωσιακά. Η βαθμολογία αυτής σύμφωνα με το PSA (Programme for International Student Assessment-2015) την κατατάσσει 4η μεταξύ των χωρών της Ε.Ε. και 12η στο κόσμο, με την Ελλάδα να βρίσκεται στην 43η θέση. Το Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα (η χώρα έχει άλλα 5 πανεπιστήμια), σύμφωνα με την ARWU (Academic Ranking of Word Universities or Shanghai ranking-2017), κατατάσσεται στη 15η θέση μεταξύ 500 πανεπιστημίων παγκοσμίως. Τα δικά μας κινούνται μεταξύ 330ής και 500ής θέσεως! Αντιλαμβάνεται κανείς τους λόγους που δημιουργήσαμε πολιτικούς του μεγέθους Τσίπρα, Πολάκη, Καρανίκα και άλλους, που προέρχονται από τα δικά μας πανεπιστήμια και σχολεία, και εμμέσως τους λόγους της χρεοκοπίας και παρακμής της χώρας.

Αθανασιος Μπιτσακτσης, Ιατρός

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ