Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Οταν ο Κ. Καραμανλής είπε «ξηλώστε τα»

Κύριε διευθυντά
Η περιπέτεια για την επένδυση στο Ελληνικό φέρνει στη μνήμη του γράφοντος ένα παρόμοιο γεγονός, την αξιοποίηση της περιοχής Αγ. Κοσμά πριν από εξήντα χρόνια. Μετά την απελευθέρωση της χώρας μας (Οκτ. 1944) στην παραλιακή ζώνη του Ελληνικού και ευρύτερα είχαν εγκατασταθεί στρατιωτικές μονάδες. Η μεγαλύτερη που καταλάμβανε την περιοχή Αγ. Κοσμά ήταν η «Βάση Μηχανικού». Εκεί είχε συγκεντρωθεί όλο το υλικό γεφυροσκευής, η μεταφορά του οποίου θα εγένετο προς τη Βόρεια Ελλάδα οσάκις οι επιχειρησιακές ανάγκες το απαιτούσαν. Ο αείμνηστος Κ. Καραμανλής, ως υπουργός Δ.Ε., επεδίωκε την απομάκρυνση της μονάδας από την περιοχή Αγ. Κοσμά για την αξιοποίηση της περιοχής. Η Δ/νση ΜΧ/ΓΕΣ εισηγείτο την παραμονή της και η Βάση Μηχανικού παρέμεινε. Αργότερα, ως πρωθυπουργός, ο Κ. Καραμανλής στην πρώτη διαδρομή του προς το Σούνιο, σταμάτησε στην πύλη του στρατοπέδου, κάλεσε τον στρατιώτη σκοπό της πύλης και του είπε: «Πες στον διοικητή σου όταν επιστρέψω το μεσημέρι, να τα ξηλώσετε όλα από εδώ». Ο συν/χης διοικητής ανέφερε ευθύς αμέσως στον υποστράτηγο δ/ντή ΜΧ/ΓΕΣ την εντολή του πρωθυπουργού ευελπιστώντας ότι για μία ακόμη φορά θα είχαν κάποια αναβολή. Ο δ/ντής ΜΧ/ΓΕΣ τον ερώτησε «Πόσα τολ μέχρι τώρα ξήλωσες;»...

Οι ενέργειες της σημερινής κυβέρνησης για την αξιοποίηση του Ελληνικού –και όχι μόνον– εκτός από την εφαρμογή του «πρωθύστερου σχήματος» ανταποκρίνονται και στη λαϊκή παροιμία «Οπου λαλούν πολλά κοκόρια αργεί να ξημερώσει».

Χαραλ. Π. Παναγιωταρεας, Τξχος (ΜΧ) ε.α.

Η στάθμευση Ι.Χ. και τα πρόστιμα

Κύριε διευθυντά
Πριν από λίγες ημέρες, ο αρμόδιος για τη Δημοτική Αστυνομία αντιδήμαρχος Αθηναίων φιλοξενήθηκε στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 9,84 και υπεραμύνθηκε του έργου της Δημοτικής Αστυνομίας. Υπεστήριξε με ιδιαίτερη έμφαση ότι τα πρόστιμα για «παράνομη στάθμευση» που αφειδώς μοιράζει η Δημοτική Αστυνομία στόχο έχουν να διατηρήσουν ελεύθερες τις υπάρχουσες σε πολλά σημεία των δρόμων προσβάσεις για άτομα με αναπηρία (ΑμεΑ) και ότι τα εκατοντάδες καθημερινά πρόστιμα εξυπηρετούν έναν σπουδαίο κοινωνικό σκοπό.

Σε πολλές περιπτώσεις η απαγόρευση στάθμευσης δεν στοχεύει στη διευκόλυνση των ΑμεΑ, ούτε των Αθηναίων ούτε των επαγγελματιών, και έχουν καθαρά φοροεισπρακτικό χαρακτήρα. Δύο παραδείγματα:

– Η οδός Ευριπίδου, από την οδό Αθηνάς μέχρι την πλατεία Αγίων Θεοδώρων, έχει αρκετό πλάτος για δύο λωρίδες κυκλοφορίας και ήπια κυκλοφορία οχημάτων. Τα αυτοκίνητα χρησιμοποιούν μόνον μία λωρίδα χωρίς ποτέ να παρατηρείται κυκλοφοριακή συμφόρηση. Η δεύτερη λωρίδα θα έπρεπε να είναι λωρίδα «ελεγχόμενης στάθμευσης» ώστε να εξυπηρετούνται οι πολίτες για ολιγόωρη στάθμευση, καθώς και οι πολυάριθμοι μικροεπαγγελματίες της περιοχής, καταβάλλοντας το αντίστοιχο αντίτιμο. Αντ’ αυτού, ο δήμος προτίμησε να απαγορεύσει τη στάθμευση στη β΄ λωρίδα. Οι πολίτες σταθμεύουν τα αυτοκίνητά τους για να διεκπεραιώσουν υποθέσεις τους στο κέντρο της πόλης, αφού δεν παρακωλύουν την κίνηση οχημάτων και πεζών, η δε Δημοτική Αστυνομία μοιράζει δεκάδες ή εκατοντάδες κλήσεις κάθε μέρα, με πρόστιμο 80 ευρώ για την κάθε μία.

– Ο δρόμος (αδιέξοδο) στο Πάρκο Ελευθερίας, παράλληλος στον ΒΑ μαντρότοιχο του ΝΙΜΤΣ, εξυπηρετεί ελάχιστα οχήματα και έχει τη μορφή πεζοδρόμου. Εκατέρωθεν του δρόμου στάθμευαν μέχρι πριν από 2 μήνες 20 αυτοκίνητα, χωρίς να παρενοχλείται η κίνηση των πεζών. Πρόσφατα ο δήμος κατήργησε τη δυνατότητα αυτή, με τη δικαιολογία ότι θα κατασκευαστούν δύο πεζόδρομοι, πλάτους 5,5 μέτρων ο καθένας, εκατέρωθεν του ήδη υπάρχοντος πεζοδρόμου. Ποιοι πολίτες εξυπηρετούνται από την κατάργηση 20 θέσεων σταθμεύσεως και τη δημιουργία πεζοδρόμου συνολικού πλάτους 17 μέτρων; Μόνον οι επιχειρηματίες των χώρων στάθμευσης ωφελούνται.  Ασφαλώς υπάρχουν δεκάδες περιπτώσεις δρόμων με άστοχη ρύθμιση των θέσεων στάθμευσης στην Αθήνα.

Η άποψη επομένως του αρμοδίου αντιδημάρχου, ότι τα εκατοντάδες καθημερινά πρόστιμα για παράνομη στάθμευση εξυπηρετούν τους συμπολίτες μας ΑμεΑ, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

Στην πόλη μας διαπιστώνεται αυξημένη παραβατικότητα τα τελευταία χρόνια (μπαχαλάκηδες, πορτοφολάδες, λαθρεπιβάτες κ.λπ.) και η Δημοτική Αστυνομία έχει πολλή και ουσιαστική δουλειά.

Κωστας Γ. Τζαμουζακης, Πολιτικός μηχανικός ΕΜΠ

Εισαγωγές-εξαγωγές λέξεων και εκφράσεων

Κύριε διευθυντά
Εξαιρετικό ενδιαφέρον και επίκαιρο το κείμενο του συγγραφέα Μιχάλη Σταφυλά, στην έγκριτη εφημερίδα σας (28/9/17), που αναφέρεται σαν άκριτη «εισβολή» ξένων λέξεων, ιδιαίτερα αγγλικών, στην ελληνική γλώσσα, πρόβλημα που όντως, τον τελευταίο καιρό, έχει προσλάβει απρόβλεπτες διαστάσεις. Βέβαια, η αλληλοδιείσδυση λέξεων μεταξύ της ελληνικής και των ευρωπαϊκών γλωσσών είναι φαινόμενο διαχρονικό και συμβάλλει στον αμοιβαίο εμπλουτισμό του λεξιλογίου κάθε χώρας. Είναι γνωστό ότι χιλιάδες ελληνικές λέξεις από τους χώρους της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της ιατρικής, της τεχνολογίας έχουν εισαχθεί στις ευρωπαϊκές γλώσσες, ιδιαίτερα στη γαλλική (πρβλ. J. Bouffatigue – A. M. Pelrieu, Οι ελληνικές ρίζες στη γαλλική γλώσσα), γιατί η ελληνική γλώσσα προσφέρεται, με αξιοθαύμαστο τρόπο, για τη δημιουργία νέων λέξεων. Παράλληλα, στην ελληνική έχουν εισαχθεί, κατά καιρούς, εκατοντάδες λέξεις από τη λατινική, την ιταλική, τη γαλλική, την τουρκική, τη σλαβική κ.ά., οι οποίες, όμως, έχουν ενταχθεί κανονικά στο ελληνικό κλιτικό σύστημα. Στη σημερινή, όμως, πραγματικότητα η χρήση των αγγλικών κυρίως λέξεων, από τα ΜΜΕ, γίνεται καθ’ υπερβολήν και ανεξέλεγκτα, ενδεχομένως για λόγους εντυπωσιασμού και ξενομανίας, ενώ κάλλιστα μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντίστοιχες ελληνικές. Αποτελεί, ασφαλώς, χρέος της Ακαδημίας Αθηνών, ως ανώτατου πνευματικού ιδρύματος της χώρας μας, να επιληφθεί πάραυτα του σοβαρού αυτού θέματος, ώστε οι νεοεισερχόμενες ξένες λέξεις να εντάσσονται μεταγλωττισμένες στο τυπικό της ελληνικής γλώσσας και να μη χρησιμοποιούνται αυθαίρετα και αναφομοίωτα. Ετσι, θα αποφευχθούν κακόηχες και δυσνόητες αγγλικές εκφράσεις, ακόμη και στον χώρο της εκπαίδευσης, οι οποίες προφανώς υπονομεύουν το κύρος και την αξία της γλώσσας μας.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, δ. φ. Σύμβουλος Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων

Τα απρόσωπα ρήματα και το υποκείμενο

Κύριε διευθυντά
Το έτος 1949 στο Γυμνάσιο Τσοτυλίου, που λειτουργούσε στη σκλαβωμένη Μακεδονία από το 1871 ως εθνικό παιδαγωγείο, ο γυμνασιάρχης Κωνσταντίνος Ρηγόπουλος και ενώ οι σφαίρες κροτάλιζαν πάνω στα κεραμίδια του σχολείου μας– ανέβαινε στην έδρα και φώναζε: «Τρέμε, σαρκίον! Εγώ θα σε νικήσω!», παράλληλα με τη θαρραλέα εγγραφή στους τοίχους των αθανάτων λόγων της Αντιγόνης «Ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν» εν τη κορυφώσει του Εμφυλίου Πολέμου (θερμού επεισοδίου του Ψυχρού Πολέμου, διεξαγομένου μεταξύ Ελλήνων επί ελληνικού εδάφους και ελληνικοίς αναλώμασι). Ο Κ. Ρηγόπουλος λοιπόν μας δίδασκε, πρώτον, ότι στη μετάφραση των αρχαίων κειμένων πρέπει να ξεκινάμε πάντοτε αναζητώντας το ρήμα, το υποκείμενο και το αντικείμενο και, δεύτερον, ότι τα απρόσωπα ρήματα είναι (εμμέτρως σχεδόν): το δει, το χρη, το πρέπει, το προσήκει, το αρμόζει, το αρκεί, δοκεί και φαίνεται. Με το εφόδιο αυτό στον νου, εξεπλάγην κάπως διαβάζοντας στην πρώτη σελίδα της απαραίτητης «Καθημερινής» (Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017, «Από την παπαγαλία στην αντιγραφή ούτε ένα τσιγάρο δρόμος») τη φράση: «Γιατί όμως η πράξη της αντιγραφής είναι καταδικαστέα και οφείλει –ασφαλώς– να έχει συνέπειες ενώ η παπαγαλία θεωρείται ευκταία και αναπόσπαστη διαδικασία του εκπαιδευτικού μας συστήματος;».

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ