Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Είμαι ένας φοροφυγάς του 0,01 ευρώ

Κύριε διευθυντά
Θεωρώ μικρής σημασίας το γεγονός ότι είμαι τακτικός αναγνώστης της «Καθημερινής» εδώ και πολλές δεκαετίες. Αντίθετα θεωρώ κεφαλαιώδους σημασίας το γεγονός ότι είμαι μέγιστος φοροφυγάς του Δημοσίου, μιας και δεν πλήρωσα εγκαίρως το τεράστιο ποσό του 1 λεπτού του ευρώ! Ναι, καλά διαβάσατε, το ποσόν του 0,01 ευρώ, όπως προκύπτει από αντίγραφο σχετικού σημειώματος. Επιπλέον, όμως, υποχρεώθηκα να πληρώσω 5 ευρώ για να μεταβώ στα γραφεία των ΕΛΤΑ συν 1,20 ευρώ για προμήθεια των ΕΛΤΑ, ήτοι συνολικά 6,20 ευρώ. Ξέχωρα την αναμονή επί τέσσερις ώρες στην ουρά όρθιος.

Υστερα από αυτά, αναρωτιέμαι είναι ποτέ δυνατόν να πάει μπροστά αυτή η χώρα με αυτή τη νοοτροπία της Δημόσιας Διοίκησης; Είναι τόσο δύσκολο για τον αρμόδιο υπουργό να πάρει την απόφαση να παραγράψει εις βάρος του Δημοσίου τα ποσά κάτω του ενός (1) ευρώ;

Ετσι, οι υπάλληλοι δεν θα ασχολούνται για το τίποτε και οι πολίτες δεν θα ταλαιπωρούνται για το τίποτα (0,01) ευρώ. Ο δημόσιος τομέας νοσεί βαρύτατα και χρειάζεται άμεση επέμβαση.

Θέλω να πιστεύω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα καταπολεμήσει τη γραφειοκρατία των παρόμοιων γεγονότων, εάν έλθει στην εξουσία η Ν.Δ.

Γιαννης Πετρου, Συν/χος του Δημοσίου – Ναύπλιον

«Οι “ενοχές” ημών των -αντί»

Κύριε διευθυντά
Με λυπεί και με προβληματίζει η συχνή και στοχευμένη πλέον χρήση των λέξεων «αντικομμουνιστής» και «αντικομμουνισμός» που τείνει να λάβει παρ’ ημίν την έννοια της ύβρεως ή της ηθικής απαξιώσεως γι’ αυτούς προς τους οποίους τις απευθύνουν κάποιοι καλοί μας συμπατριώτες, ιδίως πολιτικοί και δημοσιογράφοι «του χώρου»· προς εμάς δηλαδή τους Αλλους που έχουμε την ατυχία να μην είμαστε κομμουνιστές, ούτε καν... αριστεροί, τέλος πάντων. Ας δεχθούμε ότι είναι δικαίωμά τους να είναι υπερόπτες και να θεωρούν εαυτούς ως τα χαϊδεμένα παιδιά της Ιστορίας και να μέμφονται «εμάς» που δεν ελάβαμε τη σφραγίδα της δωρεάς. Αυτοί δικαιούνται να υβρίζουν τους πάντες και να κάνουν απρεπέστατους και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς. Γιατί όμως δεν ανέχονται κριτική και μας εκσφενδονίζουν το εξωφρενικό «αντικομμουνιστής» ως να είμαστε κι εμείς υποχρεωμένοι να είμαστε ομόφρονές των; Οφείλουμε λοιπόν κατά τη δική τους ισοπεδωτική αντίληψη να είμαστε κομμουνιστές, διαφορετικά είμαστε... αντικομμουνιστές. Οχι κάτι άλλο, όχι έστω «διαφωνούντες» (δικός τους ο όρος, που στη δική τους Μέκκα ισοδυναμούσε με αξιόποινη πράξη). Εμείς, οι εκπεσόντες άγγελοι, οφείλουμε να είμαστε... ενοχικοί, ευγενείς προς αυτούς, να έχουμε συναίσθηση της... μειονεξίας μας, τέλος πάντων. Προ παντός να μην αναφερόμαστε στην Ιστορία (τους). Η σιωπή είναι χρυσός. Γι’ αυτούς. Αλλως, θα πρόκειται για αντικομμουνιστική υστερία! «Αντικομμουνιστής» λοιπόν πας τις διαφωνών, όπως σε ανάλογες περιπτώσεις θα λέγαμε «αντιφιλελεύθερος», «αντιχριστιανός», «αντι-υπουργός δικαιοσύνης» (sic!) και άλλα τέτοια φαιδρά καμώματα. Εξαιρώ βέβαια στοχευμένες έκνομες πράξεις (βλ. αντισημιτισμός κ.ά.). Επί τη ευκαιρία: ο υπουργός Δικαιοσύνης της αριστερής μας κυβέρνησης σε άρθρο του στην «αντικομμουνιστική» «Καθημερινή» της 27 Αυγούστου με την ευκαιρία του Εσθονικού, χρησιμοποίησε τον απαξιωτικό για τους αναγνώστες της όρο «αντικομμουνιστής» και «αντικομμουνισμός» περίπου 20 φορές. Δεν απευθυνόταν βέβαια στους ψηφοφόρους της Δεξιάς, αλλά αυτοί το εισέπραξαν. Με όσα γράφω δεν θα ήθελα να τον δυσαρεστήσω. Ο υπουργός μας μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθής. Η ευγενική του μορφή μού θυμίζει Ρώσους διανοουμένους της πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Σοβιετικής Ενώσεως, ένιοι των οποίων –οι αντιφρονούντες βεβαίως– αναμορφώθηκαν στα κολαστήρια των ψυχιατρικών κλινικών της πατρίδας των.

Δεν συμπαθώ τον κομμουνισμό. Αλλά και αναγνωρίζω ότι ευαγγελίσθηκε χαράν μεγάλην. Ας επαγρυπνούμε όμως. Πολλοί από τους -ισμούς ξεκίνησαν με τις καλύτερες των προθέσεων. Και αυτός ο Χριστούλης δυο λέξεις μας κήρυξε στον επίγειο βίο του: Αγαπάτε Αλλήλους. Τούτο μόνον. Και όμως στο όνομά του πολλοί άνθρωποι κάηκαν στην πυρά. Το μνημείο που στήθηκε για τον εκλεκτό Τζορντάνο Μπρούνο στον τόπο του μαρτυρίου του (έτος 1600) σε κεντρική πλατεία της Ρώμης ας είναι μια διαρκής υπόμνηση. Αλλά και ο Χριστός σταυρώθηκε.

Σπ. Αλωνιστιωτης, Πόρτο Ράφτη

Τα αρχαία, το ΚΑΣ και το Ελληνικό

Κύριε διευθυντά
Διάβασα με ιδιαίτερη προσοχή το άρθρο της αρχαιολόγου κ. Λίνας Μενδώνη στο κυριακάτικο φύλλο της 8.10. 2017, για την περιπέτεια της επένδυσης στο Ελληνικό. Αν αντελήφθην σωστά, οι ευθύνες της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Πολιτισμού είναι βαριές και τεράστιες. Εχουν μάλιστα ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, τον διασυρμό του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ) και τον ευτελισμό του έργου της αρχαιολογικής υπηρεσίας. Διερωτώμαι, όμως, πώς είναι δυνατόν η αρχαιολογική υπηρεσία να ενημερώνει το 2012 για σημειακή ύπαρξη αρχαιοτήτων στην περιοχή της επένδυσης, στη συνέχεια, το 2014, να ζητεί να κηρυχθεί ως αρχαιολογικός χώρος ολόκληρη η περιοχή της επένδυσης, αλλά να μην το τεκμηριώνει, έπειτα να επανέρχεται, τεκμηριώνοντας αρχαιότητες μόνο στον Αγιο Κοσμά. Τι δολιχοδρομίες είναι αυτές; Και διερωτώμαι επίσης πώς είναι δυνατόν το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο να έλαβε την απόφασή του καθ’ υπαγόρευσιν, «πιθανώς» από το κλίμα των ημερών και της πόλωσης. Δυστυχώς, καταλήγω ότι ο κλονισμός της εμπιστοσύνης στην επιστημονική διοίκηση, δηλαδή στην αρχαιολογική υπηρεσία και στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, είναι απολύτως δικαιολογημένος.

Φιλιππος Κ. Σπυροπουλος, Κηφισιά

«Εγώ η ακροάτρια, σοκαρίστηκα»

Κύριε διευθυντά
Ειλικρινά είμαι συγκλονισμένη και συγχρόνως βαθύτατα ανήσυχη ακούγοντας από το ραδιόφωνο, το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου 2017, το θρυλικό εμβατήριο που εμψύχωνε όλους τους στρατιώτες μας που ηρωικά πολέμησαν στο μέτωπο, στον Πόλεμο του ’40 «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει» να διακωμωδείται με εκφράσεις ανεπίτρεπτες που δεν θέλω να επαναλάβω. Δεν κατονομάζω τον ραδιοφωνικό σταθμό, διότι θέλω να πιστεύω ότι η διεύθυνση αναλογιζόμενη το μέγεθος της προσβολής θα έχει λάβει τα ανάλογα μέτρα. Αλλά με λυπεί το γεγονός ότι έχουμε φθάσει σε ένα σημείο που δεν σεβόμαστε πλέον τίποτα: ούτε πατρίδα ούτε θρησκεία.

Μελιτα Τσουτρελη Μπενα

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Επίδαυρο

Κύριε διευθυντά
Στον απίθανης ομορφιάς δρόμο για την Επίδαυρο, και ιδιαίτερα το θέατρο, με φίλους Αμερικανούς, σταματήσαμε για φωτογραφίες σε διάφορα σημεία με θαυμάσια θέα. Οι φίλοι θαύμαζαν και θαύμαζαν και τραβούσαν συνεχώς φωτογραφίες. Υστερα το μάτι μας έπεσε τριγύρω! Θέαμα αποκρουστικό, σκουπίδια, σκουπίδια, σκουπίδια, όλων των ειδών, και παντού! Θλίψη βαθιά και απογοήτευση για μένα! Οι φίλοι έβλεπαν αλλά από λεπτότητα και ευγένεια δεν έκαναν σχόλια. Στη δική μου θλίψη και αγανάκτηση έδειξαν κατανόηση με τη σιωπή τους. Οπου κι αν σταματήσαμε η ίδια εικόνα. Και του γραφικότατου δρόμου τα ρείθρα γεμάτα επίσης. Λυπήθηκα και ντράπηκα πολύ. Και τώρα ρωτάω, δεν υπάρχουν υπεύθυνοι δήμοι ή άλλοι φορείς για την καθαριότητα των δρόμων αυτών; Και πρόκειται για δρόμο τουριστικό που οδηγεί σε μια από τις σημαντικότερες βιτρίνες της Ελλάδας. Βέβαια, γνωστό είναι σε όλους, που ταξιδεύουμε σε δευτερεύον οδικό δίκτυο, πως παντού η κατάσταση είναι ίδια και κάπου κάπου πολύ χειρότερη. Ποιος άραγε είναι υπεύθυνος για την καθαριότητα των δρόμων μας που δεν είναι ιδιωτικοί; Είναι ντροπή και κρίμα μεγάλο για την όμορφη χώρα μας το θέαμα αυτό. Κάτι πρέπει να γίνει, κάποιος πρέπει να ενδιαφερθεί, κάποιοι πρέπει, επιτέλους, να πάρουν την πρωτοβουλία. Μακάρι!

Μαρκος Μπουσιος, Νέα Ιωνία, Αθήνα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ